Citaat van: Ewout Schalkwijk op 18-06-2011 18:46:12

Citaat van: BBS op 18-06-2011 17:16:21
Enkele jaren hebben we een hele goede vriendin verloren door een hartstilstand nadat die eerder was getroffen door een gescheurde aorta.

Uit Zeewolde toevallig? Ik bedoel, hoe vaak hoor je zo'n doodsoorzaak....

Ewøut

Ewøut,

Nee mijn vriendin kwam uit Boijl (FRL). Was met een zusje van de Henri Dunant mee en ter hoogte van Koblenz kreeg ze de gescheurde aorta.

Tsja, je hebt het de laatste tijd wel voor je kiezen gekregen he? Nu zou je toch weer een poosje vooruit mogen zonder sterfgevallen in familie en vriendenkring.

Toch, hoe zuur het ook moge klinken, tijd heelt alle wonden....Betekent niet dat je er geen verdriet meer van kan hebben. Ik verloor m'n vader zo'n 22 jaar geleden en af en toe zit eet ik nog wel eens een sterke Fishermans Friend'.

Ewøut

Ja, ik hoop echt dat we er voor een hele poos vanaf kunnen zijn, maar eerlijk gezegd verwachten we er binnenkort nog 1.
Zo langzamerhand hebben wij ons portie ellende wel gehad zo.
Onze vriendenkring is de laatste 5 jaar met zo'n slordige 33% afgenomen. We hadden een slordige 25 echt "goede" vriendenfamilie en daar zijn er 7 van weggevallen, en de 8e zit eraan te komen. (inclusief mijn vader)

Samen met het verlies van mijn vader en dan die vriendin met de gescheurde aorta, daar heb ik nog regelmatig een "fishermans Friend" van.
Die vriendin is 2 jaar geleden overleden en die had echt en positieve insteek. Ongelooflijk wat hebben we daar een baat bij gehad.
Persoonlijk zat ik toen net tegen een burn-out aan te hikken, maar gesprekken met haar hielpen echt om de problemen op te lossen.
Plots moest ze naar het ziekenhuis voor pijn "op de borst"
We zijn toen 's maandags avonds in het ziekenhuis nog langs gegaan gewoon op bezoek, de volgende morgen telefoon,..... ze was al weg...Ik was toen met de vrachtwagen, en heb toen een uur op de vluchtstrook gestaan Planning gebeld en rechtsomkeert gemaakt.
Wat hebben we daar een verdriet om gehad.

Sorry, ik dwaal weer af, ik had eerst het idee dat ik het best kon hebben alle toestanden van de laatste tijd, maar krijg er toch steeds meer moeite mee

Gooi het er maar uit, opkroppen werkt averechts, dan krijg je de klappen veel harder.
Je hoeft je niet te schamen voor verdriet.
Ik laat ook nog weleens de tranen de vrije loop als er iets is waar ik het liefste mijn vader of moeder bij zou willen hebben, en het maakt me echt niet uit wie daar bij is, en dat lucht op dat moment echt op.
Mijn moeder is in 1992 overleden na een strijd van 5 jaar tegen kanker en mijn vader in 1999, en ik zeg het eerlijk, ik mis ze elke dag.
Hou je niet groter dan je bent, je bent een mens met gevoelens.
Herinner de mooie momenten en als dan de tranen komen, lekker laten gaan.
Maar ga wel door met je leven, dat zou je vader, en die vriendin, het liefste willen.
Probeer het een plek in je leven te geven, dat klinkt makkelijk, en dat is het niet maar je kan het wel, al denk je nu (nog) van niet.

Groet,
The Demon.

P.S. Als je wil praten, ik kan heel goed luisteren.

Van alle overledenene zou ik er als het zou kunnen nog 2 willen spreken al was het maar voor 10 minuten Mijn vader en Tineke (de vriendin)

Voor de rest: het zal allemaal wel, komt tijd, komt.... (en nee geen Grolsch ) Heb ik zin om iets te doen doe ik wat anders moet het maar even wachten.
Alles op zijn tijd, en ik doe het op mijn manier en op mijn tempo. Het is mijn (ons) verdriet en verwerken doe ik het op onze manier.

Ik schrijf het misschien wat hard en boers, maar een andere omschrijving heb ik er domweg gewoon even niet voor.
Missen doe ik ze allemaal, de een wat meer dan de ander maar bovengenoemde 2 toch elke dag meerdere malen. Naast mijn vrouw zou ik toch op dit moment graag willen dat Tineke in de kamer zou zitten. 1 uurtje maar, al was het maar voor een positieve oppepper...
Van beide personen zijn de herinneringen warm, memorabel en bovenal liefdevol. Dat pakken ze nooit meer van af.

Zoals ik op de begrafenis van mijn vader heb (laten) spreken:

CiteerIk moet het ook weer op mijn eigen manier verwerken
Jouw verdriet...
Mijn verdriet...
Ons verdriet....

Tranen over mijn gezicht,
gedachten in mijn hoofd,
trillingen in mijn lichaam....
Maar het helpt niet.

Lieve pappa...
Ik ben er trots op dat je mijn vader bent
en ik heb van je genoten deze 39 jaar
Ik mis je....
en ik houd van je

De tranen biggelen weer rijkelijk, ik ga zo maar lekker naar bedje toe..

P.S. the Demon,
Dat aanbod van je is verleidelijk, waarschijnlijk krijg je nog een PB van mij....

Je hebt een PB van mij.

Groet,
The Demon.

Verdriet mag en is ook goed ook.  En ja, ook een vent mag huilen hoor !!  Krop het aub niet op want de enigste die je daar mee hebt ben jezelf en je naaste omgeving. 

In het verleden leven is niet goed, wel in het heden met mooie, warme herinneringen aan de overledene.  Koester deze en wees er zeer zuinig op. 

Probeer je verdriet een plek te geven, zodat jij het kunt oproepen wanneer je het wilt met juist die mooie, warme herinneringen, maar het ook weer kunt sluiten wanneer jij dat wilt.  Juist dat laatste is heel erg moeilijk en heb je tijd voor nodig. Lukt mij nu ook nu nog niet helemaal.

Inderdaad heelt tijd alle wonden, hoe bizar dit nu ook moge klinken.

Ik heb topic even de subnaam "Life is a Rollercoaster" genoemd, omdat de ontwikkelingen van de afgelopen week zo allemachtig snel zijn gegaan.
Zoals jullie misschien hebben kunnen lezen ben ik sinds vorige week weer aan het werk gegaan bij een nieuwe werkgever in Dalfsen.
Dit werk was niet datgene wat ik er zelf van verwacht had, het voelde ook niet goed. Dus tijd om op banen jacht te gaan. Hier onder het verhaal.

Daarom ben ik afgelopen Maandag 20/6 op sollicitatie geweest.

Voor wat betreft die sollicitatie dat is een verhaal geworden zeg... heb je even  
Even terug in de tijd. jaar 2008.
In juni geslaagd met vlag en wimpel voor rijbewijs CE. Via via in contact gekomen bij Otten transport te Hoogeveen.
Bij dit bedrijf heb ik weer ervaren wat plezier in je werk betekend. Iets wat ik de laatste 10 jaar al zeer zeker niet meer heb gekend. Het was een prachtig jaar en ik heb van elke dag genoten.
Tot in maart van 2009 onze beste vriendin (Tineke) overleed na de gevolgen van een hartaanval. Zij was ook diegene met de gescheurde aorta. In 2009 begon ook de financiële crisis. Lang heb ik het kunnen voorkomen maar in augustus van 2009 werd het contract niet verlengd.   dagen was ik er ziek van, eindelijk werk gevonden waar ik het zo naar mijn zin had en dan dit. Maar goed gedane zaken nemen geen keer en ik heb de meeste kloten vakantie van m'n leven gehad. Na een paar maand werkeloos thuis te hebben gezeten ben ik weer aan bak gegaan bij een bedrijf op Genemuiden. Hard werk, maar het gevoel wat ik bij Otten had was er niet. Wat ik ook probeerde.
In juni van 2010 ben ik zelf getroffen door een dubbele TIA. (overgaande bloedprop in de hersenen) Contract werd niet verlengd en ik in de ziektewet. Net toen ik weer zachtjes aan weer wat wilde gaan doen heb ik mijn vader bewogen om een arts op te zoeken omdat hij steeds maar bleef hoesten. Uiteindelijk is hij toch naar de huisarts gegaan. Voor de zekerheid een foto laten maken in het ziekenhuis. 2 uur later telefoon: niets om je ongerust over te maken, maar er zit een vlekje op de long.
Verdere onderzoeken volgenden en de uitslag van elk onderzoek werd steeds negatiever. Uiteindelijke diagnose was: uitgezaaide longkanker naar de beide bijnieren, geen genezing meer mogelijk.
Vlak voor die uiteindelijke diagnose zijn we met z'n allen naar Texel geweest. Op texel hebben we bij het klinkerpaadje naar de vuurtoren een foto van mijn vader en moeder gemaakt. 1 foto staan ze beiden op, en 1 foto staat alleen mijn vader op. Laat die laatste foto nu heel mooi zijn geworden. Zelfs zo mooi dat het kijken naar die foto de mooiste herinneringen naar boven haalt.
Maar goed, altijd heeft hij gezegd, "zorg dat je weer bij Otten terecht kunt komen"
Echter nooit lukte dat, op het moment dat ze chauffeurs zochten had ik mijn kop er niet naar staan, en als ik heen ging waren ze niemand nodig.
Maar iedere keer zei Pa dan "ga naar Otten en probeer het..."
Maar nooit is het er van gekomen. Tot afgelopen Maandag...

Vandaag een sollicitatie gesprek gehad bij een ander groot transportbedrijf in Hoogeveen
Het gesprek ging goed, referentie afgegeven en deze werkgever zou deze week terug bellen. Met een redelijk goed gevoel stond ik vanmorgen weer buiten.  
Maar toch knaagde er iets, iets onbestemds, iets vreemds.
Iets vertelde mij dat ik bij Otten langs moest gaan, gewoon ter informatie. Eerst ben ik naar huis gegaan, bakkie koffie gehad. Toch bleef het gevoel: "ga naar Otten..."

Toch na een half uur in de auto gestapt op weg naar Otten. Beetje kriebels in de buik naar binnen gegaan.
Chef was er zelf, en na een gesprekje van 5 minuten stond ik weer buiten. Ze zouden overleg plegen en vandaag zou ik meer horen.
25 minuten later ging de telefoon, Otten transport aan de lijn. Klein gesprekje gehad omdat die andere potentiële werkgever ook info had gevraagd bij Otten.
Hij legde mij de vraag voor: stel dat je ook bij hem aan de slag kunt, welke zou je dan kiezen?
Ik heb hem eerlijk gezegd dat het jaar dat ik voor Otten gewerkt heb, was een mooi jaar en ik had weer plezier in werken gekregen, dus ik zou sowieso voor Otten kiezen.  
De volgende vraag was wanneer ik zou kunnen beginnen. Afgestemd dat dit a.s. woensdag zou kunnen zijn.
Ik moest vandaag maar op kantoor komen, een contract zou gemaakt worden en de papieren worden dan ook klaar gemaakt.

Dus al met al, ik ga op gesprek bij een andere werkgever en kom met een contract voor Otten transport weer thuis.
Je wilt niet weten hoe ik -en vooral ook mijn vrouw- mij op dit moment voel.  
Misschien dat die ouwe van mij iets heeft kunnen betekenen, maar ik weet zeker, dat wanneer ik een vaste auto heb mijn pa altijd met mij meerijd want een foto van hem zet ik er sowieso in.

Pa, mocht je mee kunnen lezen, dank je wel!

Sinds afgelopen woensdag zit ik daar weer op de bok, en het voelde gewoon als vanouds.
Collega's waren verbaasd dat ik er weer was, het klopte allemaal weer. Eigenlijk voelde het als thuiskomen.

Vandaag (zaterdag 25/6) ook aan het werk geweest voor Supermarkt bevoorraading.
Lekker op tijd begonnen en op een gegeven moment vlak voor Surhuisterveen even kijken oop de telefoon naar gemiste oproepen.
Een stapel gemiste oproepen van mijn vrouw erin staan , dan toch maar even terug bellen.
Daar het nieuws gehoord dat mijn zwager hedenmorgen totaal onverwacht van ons heen is gegaan. Dat hij ongeneeslijk ziek was, dat wisten we. Maar dat het zo snel over zou zijn, dat kwam aan als donderslag bij heldere hemel.
Precies een maand na het overlijden van mijn eigen vader. Een en ander staat ook in het "wat heb je gedaan" topic...

Aanstaande donderdag vind de crematie plaats

Maandag staan nog enkele afspraken op de kalender, ik ben dan een dagje vrij.
De trekhaak komt dan onder de wagen, in de loop van de middag zouden we naar de notaris om enkele zaken af te handelen van het bedrijf van mijn vader en we moeten de caravan nog ophalen uit Duitsland.
We moeten wel, we hebben geen andere keus. Je moet door, maar het valt wel steeds zwaarder...

Gecondoleerd en veel sterkte!
Je hebt wel een slecht jaar achter de rug.

Hans

alemachtig zeg

het treft je wel dit jaar , fijn om te lezen dat je weer aan de bak bent en dat je wat dat betreft de raad van je pa op gevolgt hebt  .
maar sterkte met het verwerken.
het zijn zeker geen leuke berichten maar helaas is het leven snoei hart dit blijkt welweer alsik jou verhaal zo lees en je word gewoon weer even flink terug gegooit in de realiteit .

Jemig... Ik heb hier geen woorden voor... Gecondoleerd en heel erg veel sterkte toegewenst.

Wel fijn voor je dat je weer aan de slag bent bij Otten!

Gecondoleerd Bert-Jan, hier zijn weinig woorden voor. Veel sterkte voor jullie toegewenst.

Gecondoleerd, en sterkte met de verwerking.


Rob

Was dit dan de laatste voor jullie? Hoeveel 'gekker' kan het nog? In ieder geval heeft er iets positiefs je pad gekruist. Het geluk moet nu toch echt terugkeren bij jullie. Heel veel sterkte deze week!!!

Ewøut