Bij ons is het ook niet "vanzelfsprekend" geweest. Nu ben ik inmiddels alweer 8 maanden papa en ik zou het voor geen goud willen missen! Was trouwens 37 toen Hylke kwam. We hopen op een nummer 2, maar gaan er onze wereld niet weer voor op de kop zetten.

Ja je was vrijer om te gaan en staan waar en wanneer je wilde zonder kinderen, alleen waren er ook steeds minder mensen om dat mee te delen, aangezien de rest wel vrij "makkelijk" een kindje konden maken.

Ik zal even mijn reactie van gisteren een beetje toelichten, gezien de reacties die er op gekomen zijn.

Niet mijn hele privé zal ik hier neerschrijven, maar laat ik stellen dat alle gebeurtenissen van de laatste tijd mij en mijn vrouw niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Een klein beetje toelichting...
Het milleniumjaar 2000 schrijven we.
In de zomervakantie toen ik voor het eerst met mijn huidige vrouw op vakantie was gebeurde het.
S'morgens vroeg wakker worden met erg veel pijn en overgeven. Als een gek naar het ziekenhuis en nadat de spoedeisende arts langs was geweest, de diagnose: Acute liesbreuk. Binnen 10 minuten onder het mes. Na de operatie komt de specialist langs met de mededeling dat het net op tijd was. Nu na jaren blijkt dat het niet goed gegaan/gedaan is. Op eigen verzoek zijn we bij de uroloog/gynaecoloog geweest voor antwoorden. Binnenkort volgen meerdere onderzoeken om uit te sluiten hoe en wat. Die onderzoeken gaan binnenkort plaatsvinden om te kijken OF er uberhaupt nog via andere wegen mogelijkheden zijn. Maar dit negatieve gebeuren is de zoveelste in rij...
Na al het gedonder van afgelopen jaar en al die keren dat we in het ziekenhuis zijn geweest is het net alsof alles weer terug komt.

En intussen blijven de vragen komen wanneer er bij ons kinderen komen. Ik lul er maar wat omheen, maar bij dergelijke gesprekken wil ik wel onmiddellijk weglopen.
Ach, meestal neem ik niet eens de moeite meer om een antwoord te geven. Laat maar.
Vandaar het dubbele en gemengde gevoel bij dit topic. Velen ervaren inderdaad het kinderen krijgen als "even er overheen" en hoppa 9 maand later...
Dit soort mensen weten niet hoeveel "pijn" ze andere mensen kunnen aandoen met dergelijk opmerkingen.

Ik ben heel blij voor iedereen die wel op een redelijk "probleemloze" manier kinderen hebben. Het stemt mij iets vrolijker om al die leuke berichten te lezen.
Maar dan slaat de werkelijkheid weer kei- en keihard toe...

Citaat van: Kingfisher op 09-08-2011 09:57:08
Ik heb altijd geroepen dat als je kinderen wil, je even "een wippie" maakt en voila.

Is bij mij idd 2x gebeurt en leverde 2 zonen op.  Sterker nog, de laatste door pil, morning afterpil, condoom en alles heen.  Heeft dus gewoon zo moeten zijn....

Citaat van: Kingfisher op 09-08-2011 09:57:08
Maar zoals met alles komt wijsheid met de jaren en heb ik (door de omgeving) ook ingezien dat het niet vanzelfsprekend is. En dan te bedenken dat ik na 5 maanden al zenuwachtig werdt. Dan leer je vanzelf relativeren als je de verhalen uit de omgeving hoort.

Maar toch ben ik wel van mening dat het "krijgen" van kinderen mij een heel klein beetje te politiek correct klinkt.

Helemaal mee eens.

Citaat van: Kingfisher op 09-08-2011 09:57:08
Normaal gesproken heb je samen geslachtsgemeenschap waardoor er (mits de natuur meewerkt) een kind "ontstaat". Die "krijg" je dus niet en die "neem" je ook niet. Die "maak" je (normaal gesproken)  nog altijd helemaal zelf.

Ik durf haast niet te zeggen dat dit een van de leukste momenten is .  Onzin natuurlijk, het hebben van kinderen is leuk, althans voor mij.  Voor sommige kan ik me voorstellen dat het een drama is, zeker als de ouders zelf nog kinderen zijn, etc.  Politiek correct gezegd: kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen is wel een waarheid.

Citaat van: BBS op 09-08-2011 15:12:49
Ik zal even mijn reactie van gisteren een beetje toelichten, gezien de reacties die er op gekomen zijn.

Niet mijn hele privé zal ik hier neerschrijven, maar laat ik stellen dat alle gebeurtenissen van de laatste tijd mij en mijn vrouw niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Een klein beetje toelichting...
Het milleniumjaar 2000 schrijven we.
In de zomervakantie toen ik voor het eerst met mijn huidige vrouw op vakantie was gebeurde het.
S'morgens vroeg wakker worden met erg veel pijn en overgeven. Als een gek naar het ziekenhuis en nadat de spoedeisende arts langs was geweest, de diagnose: Acute liesbreuk. Binnen 10 minuten onder het mes. Na de operatie komt de specialist langs met de mededeling dat het net op tijd was. Nu na jaren blijkt dat het niet goed gegaan/gedaan is. Op eigen verzoek zijn we bij de uroloog/gynaecoloog geweest voor antwoorden. Binnenkort volgen meerdere onderzoeken om uit te sluiten hoe en wat. Die onderzoeken gaan binnenkort plaatsvinden om te kijken OF er uberhaupt nog via andere wegen mogelijkheden zijn. Maar dit negatieve gebeuren is de zoveelste in rij...
Na al het gedonder van afgelopen jaar en al die keren dat we in het ziekenhuis zijn geweest is het net alsof alles weer terug komt.

En intussen blijven de vragen komen wanneer er bij ons kinderen komen. Ik lul er maar wat omheen, maar bij dergelijke gesprekken wil ik wel onmiddellijk weglopen.
Ach, meestal neem ik niet eens de moeite meer om een antwoord te geven. Laat maar.
Vandaar het dubbele en gemengde gevoel bij dit topic. Velen ervaren inderdaad het kinderen krijgen als "even er overheen" en hoppa 9 maand later...
Dit soort mensen weten niet hoeveel "pijn" ze andere mensen kunnen aandoen met dergelijk opmerkingen.

Ik ben heel blij voor iedereen die wel op een redelijk "probleemloze" manier kinderen hebben. Het stemt mij iets vrolijker om al die leuke berichten te lezen.
Maar dan slaat de werkelijkheid weer kei- en keihard toe...

Het is ook zo dat de meesten er niet bij stil staan dat het niet altijd vanzelf gaat.
Wij hebben het zelf ook meegemaakt. We zaten al jaren in het circuit, toen mijn zus vertelde dat ze zwanger was. Het was niet gepland, maar een 'ongelukje'. Je mag best weten dat ik toen echt heb zitten janken. Waarom zij wel en wij niet?
Na een nachtje (slecht) slapen heb ik mijn zus gebeld en haar gefeliciteerd. Ik vond het niet eerlijk van mezelf om het haar te misgunnen.

Wat betreft jouw situatie, is tesa/mesa geen optie?

If all else fails... dan is adoptie ook nog een mogelijkheid. Dat hoeft niet perse een kindje uit een ver, arm land te zijn; mijn geadopteerde broertje kwam uit Polen.

Kleine kinderen kunnen toch ook voor grote zorgen zorgen. Zoals een paar jaar geleden toen mijn oudste een hersenvliesontsteking opliep.

Citaat van: elianmars op 09-08-2011 15:26:57
Het is ook zo dat de meesten er niet bij stil staan dat het niet altijd vanzelf gaat.
Wij hebben het zelf ook meegemaakt. We zaten al jaren in het circuit, toen mijn zus vertelde dat ze zwanger was. Het was niet gepland, maar een 'ongelukje'. Je mag best weten dat ik toen echt heb zitten janken. Waarom zij wel en wij niet?
Na een nachtje (slecht) slapen heb ik mijn zus gebeld en haar gefeliciteerd. Ik vond het niet eerlijk van mezelf om het haar te misgunnen.

Wat betreft jouw situatie, is tesa/mesa geen optie?

Ik weet nog niet wat wel en niet kan. We staan aan de vooravond. De eerste onderzoeken staan binnenkort gepland.
Wat we wel weten is dat het probleem bij mij ligt en niet bij mijn vrouw. Het aantal bewegende zaadcellen is veel en veel te weinig. Kans om zwanger te geraken via de normale manier is "uiterst" klein.
We wachten het wel af, wat de opties gaan worden. Ik weet ook nog niet hoe ver ik wil gaan met de onderzoeken. Alles komt weer terug, ik weet het gewoon niet.

Citaat van: jeroen74 op 09-08-2011 15:27:52
If all else fails... dan is adoptie ook nog een mogelijkheid. Dat hoeft niet perse een kindje uit een ver, arm land te zijn; mijn geadopteerde broertje kwam uit Polen.

Kleine kinderen kunnen toch ook voor grote zorgen zorgen. Zoals een paar jaar geleden toen mijn oudste een hersenvliesontsteking opliep.

Hier hebben we het al wel over gehad, dit willen we niet.
OF we willen een kind van onszelf en anders maar niet. Hoe jammer dan ook...

Citaat van: jeroen74 op 09-08-2011 15:27:52
If all else fails... dan is adoptie ook nog een mogelijkheid. Dat hoeft niet perse een kindje uit een ver, arm land te zijn; mijn geadopteerde broertje kwam uit Polen.

Polen is idd niet zo ver.

@BBS, bij ons het zelfde probleem met de zaadcellen, de kans om spontaan zwanger te worden was nihil, maar toch 1x gelukt! Bij de 2e zwangerschap meteen de medische molen in, want het probleem was al bekend en bij de 2e poging was het raak. Nu weet ik even niet meer of het nou KI of IUI heet. We zitten wel is te geinen dat onze dochters van het beste zaad zijn gemaakt dmv een centrifuge.
Maar de onderzoeken met hoe nu verder en het commentaar van mensen, daar word je zeker niet vrolijk van! Sterkte!

Citaat van: BBS op 09-08-2011 15:36:03

Citaat van: elianmars op 09-08-2011 15:26:57
Het is ook zo dat de meesten er niet bij stil staan dat het niet altijd vanzelf gaat.
Wij hebben het zelf ook meegemaakt. We zaten al jaren in het circuit, toen mijn zus vertelde dat ze zwanger was. Het was niet gepland, maar een 'ongelukje'. Je mag best weten dat ik toen echt heb zitten janken. Waarom zij wel en wij niet?
Na een nachtje (slecht) slapen heb ik mijn zus gebeld en haar gefeliciteerd. Ik vond het niet eerlijk van mezelf om het haar te misgunnen.

Wat betreft jouw situatie, is tesa/mesa geen optie?

Ik weet nog niet wat wel en niet kan. We staan aan de vooravond. De eerste onderzoeken staan binnenkort gepland.
Wat we wel weten is dat het probleem bij mij ligt en niet bij mijn vrouw. Het aantal bewegende zaadcellen is veel en veel te weinig. Kans om zwanger te geraken via de normale manier is "uiterst" klein.
We wachten het wel af, wat de opties gaan worden. Ik weet ook nog niet hoe ver ik wil gaan met de onderzoeken. Alles komt weer terug, ik weet het gewoon niet.

Sterkte iig.
Al dat "gedoe" gaat je niet in de koude kleren zitten.
Wij hebben er "slechts" 3 jaar over gedaan. Was bij de 7e IUI poging raak.
En ondertussen in de vriendengroep de ene na de andere zwanger. 1 zelfs die stopte met de pil en was zwanger voor ze de 1e  ongesteld was.
Zeker voor een vrouw is dit een erg gevoelig iets.

Nogmaals sterkte.

Willem

Zoveel mensen hier die moeite hebben met het "spontaan" zwanger worden, je zou bijna denken dat er veel minder vruchtbare mensen in een Volvo rijden...

Zou dat aan de stoelverwarming liggen? 

Citaat van: Quota op 10-08-2011 08:11:42
Zoveel mensen hier die moeite hebben met het "spontaan" zwanger worden, je zou bijna denken dat er veel minder vruchtbare mensen in een Volvo rijden...

Zou dat aan de stoelverwarming liggen? 

Wellicht dat de doorgaans oudere leeftijd ook hiermee te maken heeft.

Laten we vooropstellen: op een VOLVO 850 FORUM is dit natuurlijk een onzinnig topic, het is echt komkommertijd blijkbaar
Het forum kennende zit het binnen de kortste keren vol met allerlei ongein, maar nu proef ik ineens allemaal negativiteit. Natuurlijk ligt het bij sommigen heel gevoelig en dat vind ik heel vervelend voor de betreffende mensen. Wij zijn zelf ook nog niet zo ver en het is ook maar afwachten of het allemaal lukt.

Maar zullen we weer wat meer over auto's gaan praten? Het lijkt hier tegenwoordig meer een Margriet-forum  

Joost, men is UITgelult over de auto's ....

Ik begrijp Joost helemaal, het is ook wel een topic met een hoog komkommertijdgehalte. Maar blijkbaar leeft dit onderwerp wel.

Moet ook wel zeggen dat ik soms ook wel een beetje jammer vind dat het soms wel lijkt alsof kinderen nemen/krijgen een verplichting is; er zijn ook mensen die bewust kinderloos willen blijven.