Even rondje lopen in de buitenlucht helpt altijd wel een beetje.

Ik heb hetzelfde heel geduldig todat... Ben mezelf aan het afleren uit m'n slof te schieten wat al heel behoorlijk lukt. Maar soms toch nog een klein momentje van zwakte

Met een plan B kan ik je niet helpen maar misschien dat een goed gesprek van man tot man wat zou opleveren?

Sterkte met het hele verhaal. En geef de moed niet op.

De t5 is een dankbare auto. Als je er tenminste van mag genieten.

Groet Thijs

Is het dezelfde kleur of niet?

Toch flut dat het al 14 pagina's ellende is....

Kan goed begrijpen dat je het beu bent.

Het is niet je stijl en wellicht zeker niet je keuze maar wat meestal goed helpt is overschakelen naar "hun" taal en gedragingen.

M.a.w. zelf ook een keer niet op komen dagen met een slechte smoes.
Even laten voelen hoe dat is.

Of voor de deur gaan bivakkeren, werkt meestal aardig op de zenuwen als je daar continue rond loopt.

Maar al met al, denk aan je hart en sterkte en succes!

Citaat van: Tiago op 06-08-2012 21:09:32
Ik wek bij velen uwer kennelijk de indruk dat ik altijd cool, calm, and collected ben. Het tegendeel is waar...

<heel verhaal>

Hoe je je misschien ook kunt ergeren aan de situatie, je moet echt boeken of columns gaan schrijven. Ik heb je relaas met een grote grijns van herkenning op m'n gezicht gelezen , maar ik zou het nooit zo onder woorden hebben kunnen brengen

Ja, Thijs T5, volgens mij wel... ofschoon ik bijna kleurenblind geworden ben, van wat me gisteren weer is overkomen...

Dat doet me deugd, Taranis, dat je mijn relaas leuk vindt om te lezen. Van vrienden en kennissen die wel eens een emailtje ontvingen, kreeg ik ook dikwijls op het hart gebonden om een boek te gaan schrijven of een blog te beginnen.
De enige die tot dusver zijn (enige) talent niet serieus nam, was ikzelf... een boek leek me erg moeilijk (want dan moet men wat te zeggen hebben, nietwaar) en van een blog wist ik eerlijk gezegd niet goed wat dat was en hoe dat moest.... En ziehier, rol ik warempel via het Volvo850forum zo een blog binnen. Haha!
Life is a bitch, innit!

Wanneer men langs de Las Vegas Strip slentert, valt er - voor de oplettende straatslijper - bij tijd en wijle een hemels gegil waar te nemen.
Nee, geen celest afgrijzen van dat aardse (gok)paradijs, nee; het gegil is afkomstig van de hogere sferen van de Stratosphere Tower. Rond de buitenkant van het topje van die toren heeft men namelijk een rollercoasterbaan gewikkeld....
Indeed, nothing for the faint of heart! Mocht men bijvoorbeeld duizelig worden in een laagbijdegrondse rollercoaster, dan moet men na het verlaten van de Stratosphere Tower beslist overwegen even een CAT-scannetje te ondergaan in verband met eventueel hersenletsel.
Men heeft ze natuurlijk sowieso niet allemaal op een rijtje, als men zo'n dodenrit überhaupt in overweging neemt. Wees nou toch even eerlijk, zeg!!!
Dus begon ondergetekende bij één van zijn laatste bezoeken aan de stad aan de loodzware klim naar de top...
Wat?
Nou, wel leuk, ja. Nice buzz!

Wat dat met de gebeurtenissen van gisteren te maken heeft? Nou, die rollercoasterrit in Las Vegas was nog een easy ride vergeleken bij...
Wacht even... de bakker!

Citaat van: Tiago op 08-08-2012 19:59:23
... een boek leek me erg moeilijk (want dan moet men wat te zeggen hebben, nietwaar) ...

Hoezo? Jij hoeft niets te zeggen te hebben  zie de bovenstaande post van jezelf als het zoveelste bewijs 

Had de bakker een omvormdinges voor je?

  Geweldig dit weer, hoe koppel je mensen aan je Blog   

"LIKE"

Sorry, hoor, dat met de bakker liep even uit de hand...
Ik slik namelijk nog steeds van die pilletjes... dus, toen hij zich vooroverboog om in zijn broodkar te tasten...
dook Tiago met een rauwe kreet
op 's bakkers zwaarbehaarde r...

Hè, toe, wees nou eens eventjes serieus!
Nou, okay dan...
Ik beken met de hand op het hart, dat de bakker een vrouw is. Hoe heet dat? Een bakkerinnetje? Een bakkeresje?
En ondergetekende vond het nodig om - bij gebrek aan overige klandizie - haar bruingebrande bolletjes en kadetjes eens omstandig te betasten...
Nee, doe mij toch maar dat puddingbroodje.... die... ehhh, vlagina!

Ja, hoor, voor slap gel.. kunt u nog altijd bij Tiago terecht (ondanks de pilletjes)!

Ter zake nu, want ik voel de hete adem van het woordjesomvormdinges al in mijn nek...

Toen wij op Sete Rios aankwamen woensdag... géén garagist... laat staan, een vervangend automobiel!
Wel een telefoontje toen ik net lekker op kruis(raket)temperatuur begon te geraken...
Ja, garagist Paulo stond in het grote winkelcentrum, naast de Expo!
Waar is dat in godsnaam?
Aan de voet van de Ponte Vasco da Gama (één van de twee bruggen over de Taag).

Wij onze dochter bellen...
Hoe komen we daar? Gaat daar een metro naartoe? Weet jij dat misschien?
Wacht maar even, zegt dochterlief, Jorge en ik zijn toevallig nu in Lisboa. We zijn over vijf minuten bij jullie!

En inderdaad, een goed halfuur later komt er met gierende banden een soort skelter om de hoek van het busstation gescheurd; Jorges auto is een fransoos, van een niet nader te noemen merk...
Hè?
Een Renault, ja!
... en van een niet meer te achterhalen bouwjaar. Ik open een achterdeur, voorzichtigjes opdat de cellotape het niet begeeft, teneinde mijn vrouw een plaats te bieden. Eenmaal gezeten, is haar witte broek zwart van de modder en het stof dat zich - heel vervelend - tussen portier en carosserie pleeft te dringen en dat hoogstzelden wordt verwijderd vanwege de geringe neerslag-van-betekenis in deze contreien. Ikzelf verover me een plek naast de bestuurder. Ik wil me aan een lus in de dakrand optrekken om mijn definitieve zitpositie te bereiken en het ding breekt meteen af...
Dat zal ik je vergoeden, roep ik vóór ik me realiseer dat de aanschaf van een auto in exact dezelfde staat me vermoedelijk minder gaat kosten.
Jorge reageert niet eens op mijn ruiterlijke aanbod, is altijd dik tevreden met de dingen die het nog wel doen en - dát moet ik toegeven - het.... ehhh, ding voert ons als een setje vacuüm verpakte knakworsten, doch zonder noemenswaardig letsel, tot de plaats van bestemming.

We treffen onze-garagist-tegen-wil-en-dank aan bij de Apoio de Cliente van een enorme supermarkt. ..
Vóór de balie van zo'n klantenservice treft men immer hordes roodaangelopen, zwetende buitenlanders aan en áchter de balie bevindt zich door de bank genomen... niemand, hooguit af en toe een schoonmaakster.

Maar daar gaat 't nu niet om...
Goedemorgen, slikt Paulo (ofschoon het ruimschoots ná lunchtijd is) wanneer hij mijn twee kuub als een wandelende zonsverduistering op zich af ziet komen, u is inderdaad groot, hè!
Had je de eerste keer maar niet zoveel naar mijn vrouw moeten kijken, dan had je dat geweten, wil ik zeggen, maar in plaats daarvan zwengel ik grijnzend aan zijn uitgestoken hand. Ik word domweg even overmand door het dankbare gevoel, dat de man uiteindelijk toch - tegen alle statistieken in - is komen opdagen. Wanneer maakt men zulks nou nog mee, in Portugal? Wees eerlijk!
IK ben groot, maar U is groter, kraait Paulo met een van pijn verwrongen gezicht.
Wat is dat voor misplaatste megalomanie? Onze Lucy is nog een kop groter dan hij!
Afijn, laat maar even zitten, want een plotseling uitslaande brand eist al mijn aandacht op...

Nadat ik mijn satellieten namelijk aan hem voorgesteld heb, komt schoonzoonlief er meteen vol met gestrekt been in...
Wat dat voor k..bedrijf is dat meneer daar runt? Een bedrijf – naar eigen zeggen notabene gespecialiseerd in caixas automáticas – dat zijn cliënten een wachttijd van 24 uur voorspiegelt en dan 24 dagen later nog eens met een vervangende auto aan komt kakken? De ASAE moest die negotie van meneer maar eens op de keper komen beschouwen! Dan lag dat kl...bedrijf van hem wél binnen 24 uur aan de ketting...

(voor het goede begrip, de ASAE is een soort keuringsdienst-van-waren welke ook economische delicten, zoals belastingontduiking, tot zijn pakket rekent, en is tevens - als men de nieuwsitems op TV tenminste mag geloven - één van de weinige instanties in Portugal die wél naar behoren functioneert en neringdoenden derhalve ontzag inboezemt; dit even terzijde)

Allemaal waar wat je zegt, Jorge, maar... ehhh, daar gáát 't me nu even niet om! Nu deze man me een vervangende auto meegeeft, ben ik tenminste eerst even uit de brand en kan ik tenminste de verhuizing van ons aller Lucy weer ter hand nemen.
Denk evenwel niet dat ik er een woord tussen krijg bij beide kemphanen!

Maar het euvel met de caixa automática is verholpen, tracht Paulo luidkeels Jorges tackle te ontwijken, wat nu speelt is dat een monteur een aluminium veio (= steunstang) gebroken heeft... en dat die in bestelling is. Die stang, meen ik.

Verbaasd wend ik me tot Paulo...
Hoezo "een" monteur? Je hebt immers maar één mecánico in dienst, man! Eduardo! Hoe is het trouwens met zijn been?
Verwarring alom!
Ik zou het niet weten, aarzelt Paulo tenslotte, zichtbaar onzeker geworden, Eduardo is naar Engeland gevlucht en de vervanger die we inderhaast hadden aangetrokken heeft met die onervaren klauwen van hem een steunstang gebroken.

Eduardo gevlucht? Stang geknakt? Het duizelt me.
Begrijp ik het goed dat je de eerste-de-beste vers-ingehuurde klojo met zijn jatten aan MIJN auto hebt laten komen?
Het is dat mijn vrouw met een scheermesje op een spiegeltje fluks twee lijntjes vlugzout had klaargelegd, anders ware ik vermoedelijk niet op de been gebleven.

Na enig heen-en-weer-gepraat blijkt, dat mijn vrouw door de telefoon had begrepen "onze monteur heeft een perna (= been) gebroken", waar in werkelijkheid gezegd was "onze monteur heeft een peça (= onderdeel) gebroken". En ze had dus klakkeloos aangenomen dat het om Eduardo ging, voorzover wij wisten immers de énige werknemer.

Nadat ik onze (ex)schoonzoon (in spe) ervan had kunnen weerhouden om publiekelijk een waza-ari te scoren ten koste van onze (ex)garagist (in spe) die de euvele moed getoond had in één moeite door te opperen dat ik hem nog €375 verschuldigd was voor de nieuwe koppelomvormer, begaven wij ons in ganzenmars op weg naar de parkeergarage.

Wilt u wel geloven dat ik nog geprobeerd heb om achter het stuur te kruipen van die Micra van zijn zuster?
De allengs te stade geroepen brandweer is mij uit mijn benarde positie komen ontzetten. Je was net een kuiken dat uit het ei gelepeld werd, giechelde mijn vrouw later.
Ik hoefde slechts tien minuten aan de zuurstof (om mijn paniekaanval van claustrofobische aard te beteugelen), maar toen ging het wel weer.
Zelfs Paulo gaf at gunpoint uiteindelijk toe dat de Micra aan de kleine kant was voor een koter van mijn afmetingen. Ik vond dat hij wel wat meer dankbaarheid mocht tonen voor het belangeloos uitdeuken van zijn zusters auto.
Dan moeten we de BM maar van stal halen, bromde hij schoorvoetend (BMW schijnt een vermoeiend lange afkorting te zijn voor Portugezen).

Een halfuur later stoven we weer als vier ingeblikte Frankfurters in Jorges wagen over 's heeren wegen naar Azambuja, alle ramen open want Jorges AC was slechts een vage herinnering en buiten was het inmiddels een kleine veertig graden. Paulo in zijn zusters Micra leidde de weg...
Follow zet car!
Terwijl de vingers van Paulo's linkerhand, achteloos uit het zijraam hangend, een onhoorbaar ritme tokkelden op het asfalt van de kokende snelweg, zat ik al hardop te dagdromen tegen mijn medeknakworsten: Een BMW? Niet verkeerd! Die breng ik straks helemaal niet terug als die pipo aan die €375 blijft vasthouden. Haha!

Nou, die BMW bleek bij nader inzien een minder geschikte gijzelaar...
We kwamen in een donkere garage aan.
Wordt hier niet gewerkt, wilde Jorge weten.
Jawel, maar de moeder van de enige werknemer was die ochtend plotseling overleden...
Maria, snel, riep ik, het vlugzout!
Ja, zeg, hoeveel fabels kan een man van mijn postuur aan, op een doordeweekse middag?
Paulo zette een lichtschakelaar om en midden op de werkvloer, tussen de zieke auto's, materialiseerde opeens de gestalte van Paulo's vader. Het mannetje reikte rechtopstaand net tot mijn knieschijf. Waar kwam die opeens vandaan? Was die uit zo'n put komen kruipen of zo? En wat had ie daar onder zijn arm? Een afgewerkte Playboy? In zijn rechterhand hield hij in ieder geval een oliekan, welke hij opeens ijverig begon leeg te kieperen onder de motorkap van een... BMW.
Wat ziet die kar eruit, zeg!!!
Ja, vader was eens achter het stuur in slaap gevallen, op de snelweg. En... dit was wat ervan overgebleven was...
Hij wees bij die woorden op de BMW voor alle duidelijkheid, niet op zijn vader.
Afijn, een gegeven paard moet men niet... enzovoorts.
Aha, AC, zag ik een lichtpuntje.
Ja, maar die doet 't niet, spoog Paulo mijn lichtpuntje meteen weer uit.

Maria tuurde inmiddels vervuld van afgrijzen door het vettige zijraampje van onze Volf, die er van buiten uitzag alsof hij het lijdend voorwerp was geweest van een gangbang van vier weken. Binnenin zag zij de hele stuurinrichting eruit liggen, terwijl de diverse onderdelen kriskras over de lederen bekleding van de stoelen verspreid lagen.
Ze riep me nog, maar ik weigerde te komen kijken...
Ik had even genoeg sensaties gehad, voor één dag. Ik kreeg bijna heimwee naar de relatieve rust die er heerste in de achtbaan van de Stratosphere Tower.

Hij staat nu achter ons huis geparkeerd. De BMW, meen ik. Met zekerheidshalve een paar flinke rotsblokken onder de banden vanwege de 10% helling van de weg, want de handrem bleek er voor de sier in te zitten.
Vanmorgen even een mailtje geschreven aan onze garagist in Azambuja, waarin ik hem hartelijk bedank voor het gebaar ons een auto te lenen en verder....

Dat hij de bedreigingen van onze schoonzoon maar niet al te serieus moest nemen, want... blaffende honden bijten niet. Nee, dat hij MIJ beter kon zien als de gevaarlijke factor in deze, omdat ik eenmaal gedane beloftes zonder pardon in daden pleeg om te zetten...
Dat ik me een maand geleden scheel betaald heb aan een sleep van Mértola naar Azambuja (ca. 250 km). Waarom? Omdat de verkoper mij telefonisch bezworen had dat hij kortelings de automatische versnellingsbak aldaar voor een paar duizend euro had laten reviseren en dat daar een jaar garantie op zat. En bovendien omdat Paulo, telefonisch geraadpleegd, mij een en ander bevestigd had....
Dat hij zich dus nu niet opeens na vier(!) weken moest gaan lopen herinneren dat de koppelomvormer geen deel uitmaakte van de versnellingsbak en dus ook niet van de garantie.
Dat hij zich voor eventuele schadeloosstellingen in discussie gelieve te begeven met de verkoper; degene immers die zich bij hem op de garantie beroepen had.
Met de hartelijke groeten...

Ja, wat vinden jullie? Dat kan hij toch niet maken?
Als puntje bij paaltje komt, zal ik natuurlijk die duiten moeten schokken, wil ik mijn Volf terugkrijgen, maar... dan zal ik hem meteen aanzeggen dat hij zijn bedrijf beter goedschiks en eigener beweging kan sluiten. Zo niet...!

Leuk geschreven, maar na een tijdje het blog te volgen bekruipt mij een beetje een 'wat is er nou wel of niet waar aan dit verhaal' gevoel. Als je dan een redelijk serieuze vraag stelt aan het eind van het relaas kan ik het niet al te serieus nemen in ieder geval.

Ik weet in ieder geval wel dat ik uit elkaar gesprongen zou zijn als ze alle onderdelen klakkeloos in het interieur van de auto hebben liggen...

Verder moet meneer zijn gemaakte afspraken natuurlijk nakomen, maar het zal met een beetje pech middelen worden

 
Sorry Tiago, maar je zou toch bijna willen dat er aan dit (voor jouw ellendige) verhaal geen einde komt? Zeer vermakelijk om te lezen.

En of de garagist dat allemaal kan maken? Tsja, ik ben geen inwoner van Portugal, maar ik denk dat ook daar geldt dat schriftelijke toezeggingen meer waard zijn dan mondelinge... (alhoewel je op basis van mondelinge afspraken ook nog wel rechten hebt).

Tja, wat kan ik zeggen, behalve !

Buikpijn van het lachen.
Betalen zou ik zeker niet.

Geweldig weer