Geweldig leuk om te horen dat ik sommigen van jullie leesplezier bezorg met dit bij toeval gestarte blog, maar - laten we wel wezen - een beetje schrijftalent is nog wat anders dan verkooptalent.
Deze jongen kon vroeger nog niet eens een kinderpostzegel slijten aan zijn eigen moeder (geef toe, beetje droevige start voor een commerciële carriëre), laat staan dat ie nu zou weten hoe zichzélf te verkopen!

Zelf geweldig gelachen vandaag...
Ik vertelde aan een kameraad, hoe de ex van dochterlief op een gegeven moment allemaal liefjes via FB opscharrelde en dat ie als sportfotograaf al een eeuw in de Ziektewet loopt...
Hij, heel droog: Dus dit kan ie nog wel (en hij maakte een kietelend gebaar met een opstaande middelvinger), maar dat kan ie niet meer (en hij maakte met zijn wijsvinger de beweging van iemand die het knopje van een fototoestel bedient)...

WOEHAAA!
Kijk, dát noem ik talent... het talent om een lang verhaal bondig samen te vatten! Onvervalste Amsterdamse humor!

Citaat van: Tiago op 20-09-2012 22:25:40
..
Kijk, dát noem ik talent... het talent om een lang verhaal bondig samen te vatten! Onvervalste Amsterdamse humor!

Heerlijk. Ik werk als Amsterdammer nog steeds in die heerlijke stad, maar ben blij 'savonds die randstedelijke hardheid te kunnen ontvluchten.
Ik krijg hier, en toch ik red me wel als ondernemer, steeds meer de inruk dat we een Amerikaanse afreken cultuur krijgen.

Ik fantseer over een oude dag in Spanje of Kroatië. Gewoon vanwege het klimaat en het gegeven dat men in zuidelijke landen ogenschijnlijk onbelangrijke zaken niet te serieus neemt. En bij dat laatste gaat het mis. Als noord Europeaan vind je het vanzelfsprekend dat problemen vakkundig opgelost worden (kan je over discusseren).In een vreemde cultuur werken of leven is moeilijk. Je weblog is een getuigenis van de cultuurverschillen.

Wat was jouw criterium om voor het zuiden te kiezen en hoe heb je je daarin kunnen redden?

Groeten,

Yits.

Citaat van: Tiago op 19-09-2012 21:57:23
Op de terugweg stak ik - bij gebrek aan airconditioning - mijn arm in een loom gebaar door het open dak...
Mijn "Hitlergroet" werd meteen gecorrigeerd met een vinnige tik op mijn onderarm door een passerende OVNI (ongeïdentificeerd vliegend niet-uitkijkend insect). Bedremmeld trok ik mijn hand terug.
Nog geen tien minuten later kreeg ik dan eindelijk mijn langverbeide hartaanval...
Althans, zo voelde 'n 't.

Wat bleek het geval...
Een hommel zo groot als een tweemotorige vliegmachine was via mijn onderarm en mijn uitnodigend openstaande overhemd in de zwoele welving onder mijn linker hangtiet beland. Zich in de ogen wrijvend ("This must be Silicon Valley, man!") wilde hij zich van de echtheid van dat droomoord vergewissen middels een gerichte proefboring...

Mijn gil werd beantwoord met gegil van mijn keukenmeiden, want enerzijds dachten ook zij aan die langverbeide hartaanval, anderzijds doken er allemaal tegenliggers op op de weghelft die ik eventjes aangekozen had toen ik die drommelse hommel in de smiezen kreeg, die - eveneens geschrokken - zijn incisie onmiddellijk gestaakt had en met een escapistische glijvlucht beland was in... mijn kruis.
Welja!
Van de regen in de drup, heet dat in de volksmond.

Maar goed, voor hetzelfde geld was zijn "kruistocht" in tegengestelde richting verlopen en had ik nu met een hele dikke...
Afijn, ik wil uw trek niet bederven.

Begrijpt u het nu, die berichten in de krant, waarbij u zich totnutoe afvroeg: Hoe kán zulks?
"Automobilist omgekomen nadat hij om onverklaarbare redenen de macht over het stuur verloor. Had wel een hele dikke..."
Afijn...

Ik geloof dat je schrijfstijl iedereen zand in de ogen strooit. Ze vinden het fantastisch! Niemand heeft ook maar medeilijden met je. Want dit is de zoveelste tegenslag en ze roepen alleen maar om meer...

Citaat van: marrrcel op 20-09-2012 14:23:04
......doen mij overwegen een stiekeme sterilisatie te plannen op mijn 29ste.

Heb ik gedaan op me veertigste en werd me niet in dank afgenomen toen

Sorry, razorx, ik heb niet meteen beeld wanneer je zegt "dat we steeds meer een Amerikaanse afrekencultuur krijgen".
Ik heb wel het idee dat je daar een kern raakt. Daarom zou ik graag willen weten wat jij daar precies mee bedoelt...

Wacht trouwens niet te lang!
Met je ouwe dag, bedoel ik. Er zijn al zoveel mensen die dat uitstellen tot er vergeetmenietjes uit hun buik groeien. Voorwaarde is wel dat je weet hoe je van een dag (ouwe of niet) moet genieten. Ik bedoel, als men van nature een azijnpisser is, verandert dat echt niet op slag wanneer men in het Andalusische onder die olijvenboom voor zijn "finca" zit, als je begrijpt wat ik bedoel.

Mijn criterium? Ehhh....

Ik vind het wel grappig dat mensen in mij meteen dat calculerende genie herkennen dat éérst zijn "ouwe dag" (financieel) heeft veiliggesteld en toen een lijst van pro's en contra's opgesteld van waar te settelen.

Nee, zo is het niet helemaal gegaan, nee...
Ik was zo'n arrogante klootzak die geloofde in een maakbare werkelijkheid (met zichzelf in de rol van Maker natuurlijk)...
Gelukkig was het universum/de voorzienigheid/o.i.d (doorstrepen wat niet van toepassing is) mij dermate gunstig gezind dat het me, op momenten trouwens dat ik het 't minst verwachtte, een paar vinnige oorvijgen over de neus gaf.
Anders gezegd, ik kwam er op een gegeven moment achter dat ik ontzettend druk bezig was om iemand te wórden... die ik helegaar niet wilde zíjn.
Ben ik nog in beeld?
Heb toen alles uit mijn poten laten flikkeren, alle huizen achter me verbrand, een zeilboot gekocht en ben de zee op gevaren met de gedachte: We zien wel waar het schip strandt...
Niks geen gecalculeer, niks geen ouwedagverziening... enzovoorts!

Nu moet ik er vanzelf meteen bij zeggen dat ik alleen mezelf had. Geen kinderen, bedoel ik, en mijn vrouw was ervandoor met mijn beste vriend...
Hè?
Nee, ik kende de goede man niet, nee, maar ik beschouw hem met terugwerkende kracht als mijn allerbeste vriend. Haha!

Nee, maar... wat ik zeggen wil, ik had de wind in de zeilen, met niemand te hebben die afhankelijk van mij was. Snap je?

Enneh... voor het zuiden kiezen?
Nou, nee... of misschien wel, ja. Ik heb een hekel aan koude voeten. Dus ik zette na het Skagerrak wel koers naar (minimaal) subtropische wateren, met de globale idee om een rondje wereld te "doen". Dat ik in de Rio Guadiana meteen al zou blijven "hangen" aan een Portugese deerne was meer een kwestie van... s.hit happens!
Nee, dat is misschien een beetje een understatement!
De afgelopen acht jaren met mijn Maria waren - met afstand! - de gelukkigste van mijn leven!

Heb je daar wat aan, aan dit geneuzel?

En met de opbrengst van die boot financier je nu de drankzucht van je stiefdochter?

O ja, Dirk342, als jij tot die schaarse soortgenoten behoort die (nog) op dank rekenen, ware abstinentie misschien een beter alternatief geweest?

Ha, die Ben!

 "en mijn vrouw was ervandoor met mijn beste vriend...
Nee, ik kende de goede man niet, nee, maar ik beschouw hem met terugwerkende kracht als mijn allerbeste vriend. "


Briljant!!!!

@Tiago: Met Amerikaanse afrekencultuur bedoel ik dat er bij een probleem steeds grager naar een schuldige gezocht wordt. Het probleem oplossen lijkt minder belangrijk te worden. Het is dan slechts een kleine stap naar het "sewen". Ik vind dat een vrij contraproductieve manieer van handelen.

Citaat van: Tiago op 21-09-2012 14:02:12
O ja, Dirk342, als jij tot die schaarse soortgenoten behoort die (nog) op dank rekenen, ware abstinentie misschien een beter alternatief geweest?

Ha, die Ben!

Proest . Neuh, ik had helemaal nergens op gerekend maar ze was goed pissig...  Juist omdat ze te graag wou heb ik me laten steriliseren, heb er al 4 en dat is echt genoeg .

<grimtoon aan>: Meevreters allemaal ook
<grimtoon uit>: Maar ben wel knettergek met ze en zou ze voor geen goud willen missen.

Bij ons heette dat vroeger "kadaverdiscipline", geloof ik, razorx...
Maar je hebt gelijk, in de Amerikaanse cultuur is dat nog een graadje erger.

Voordat ik het vergeet, Ewout Schalkwijk...

Jij had het er laatst over dat Noren óók niet tegen kritiek kunnen. Dat naar aanleiding van mijn opmerking dat men het in het Iberische niet met de ander oneens mag zijn, op straffe van levenslange zwijgstront.
Dat laatste had ik vrij gauw in de gaten hier (en ik gooide dat langs mijn neus weg op naweeën van de eeuwenlange Roomskatholieke traditie om andersdenkenden over de kling te jagen). Wat ik niet zo snel in de gaten had, is dat men hier inderdaad ook niet met kritiek kan omgaan...

Kritiek - hoe opbouwend en goedbedoeld ook - wordt steevast gezien als een persoonlijke aanval. Er wordt niet eens geluisterd of je misschien een punt hebt. Is dát niet raar?
Achter je rug wordt vervolgens gezegd: Ele tem a mania de ser rico!
Dat heeft te maken met de geweldige haat die er bestaat tegen rijkelui. Die zijn niet op een eerlijke manier aan hun fortuin gekomen, is de heersende opvatting. En daar hebben ze, hier in het Iberische, door de bank genomen gelijk in. Haha!

Mijn dochter heeft ook een geweldige hekel aan rijke mensen. Maar dat is geloof ik meer omdat die mensen dat wel zijn en zij niet. Doch dit terzijde!

Maar het gekke is dat je helemaal niet rijk hoeft te zijn om dat stempel (Ele tem a mania de ser rico!) opgeplakt te krijgen (ikzelf bijvoorbeeld heb bijna geen cent te makken vanwege alle tabak en rooie wijn voor dochterlief)... nee, men wil daarmee alleen maar zeggen dat je niet langer geaccepteerd wordt als lid van hun 'arme sloebergilde', omdat je de euvele moed hebt gehad om kritiek te uiten.

Ja, heel ingewikkeld allemaal, dat ben ik met je eens!

Het moge duidelijk zijn dat door dat 'valse respect' (= geen kritiek uiten op de ander) het evolutionaire proces een paar tandjes langzamer verloopt dan in bijvoorbeeld Nederland...

Sbv in goede orde aangekomen trouwens?

Wij zijn goed aangekomen in het Noorse en morgen door verder Noorwegen in

Citaat van: Sbv op 21-09-2012 23:24:20
Wij zijn goed aangekomen in het Noorse en morgen door verder Noorwegen in

Vanaf hier kun je even meelezen hoe het ons hier vergaat. Geen Portugese temperaturen, wel mooi weer.

http://www.volvo850forum.nl/index.php/topic,53007.msg1271798.html#msg1271798


Ewøut

Volfje staat – als het goed is – nu (wederom) bij de Volvogarage in Huelva...
Wat er gebeurd is?
Luister en huiver!

Gisteren had ik ons Volfje vier nieuwe bandjes gekocht in Mértola. Zo trots als een hond-met-zeven-lullen reed ik naar huis, want... wat stuurde dat lekker, zeg! Wauw!!
De wagen was uitgelijnd, dus niks geen trek naar rechts meer. Ofwel, met een vinger in de neus kon ik mijn 'zware jongen' over 's heeren wegen jakkeren.

Vanochtend stond ons Volfje ons dan ook met glimmende schoentjes en gekamde haartjes op te wachten teneinde zijn trotse bezitter en diens gade (plus dochter) naar Ayamonte te zoeven voor boodschappen in de plaatselijke Mercadona.
Wat een genot, dames en heren!

Echter... twaalf kilometer verderop slechts, in El Granado, wilde ik na een haakse bocht optrekken en.... drommels, het gaspedaal 'pakte' niet. Anders gezegd, alleen de toerenteller reageerde op het gaspedaal.
Na enig gerommel met de versnellingspook – naar Manual, terug naar Automatisch en vice versa – gleed ie plots weer in zijn versnelling en leek alles weer normaal.
Een incidentje, mompelde ik tegen beter weten in, Spielerei van ons Volfje die zijn baasje de stuipen op het lijf wil jagen. Haha, jij dekselse guit!

Twee kilometer voorbij Sanlúcar del Guadiana, juist toen ik mij de borst natmaakte om twee heftig stijgende haarspeldbochten te entameren – laat ik die maar even in zijn Manual doen, in z'n twee bijvoorbeeld – hetzelfde probleem... toerenteller sky high, doch geen tractie. Manueel, automatisch, op gas, op benzine, niets hielp. Hij reageerde alleen nog in de R van Racen, dus – na enige ongelovig gedraal – racete ik ruggelings de weg die we gekomen waren, de helling af.

We parkeerden de wagen bij de picknicktafels bij de brug en wandelden naar de 'finca' van onze Zweedse vrienden, Lars en Siva...
Ja, die van die garden party van vorige week, ja. Puur toeval dat de wagen dáár de pijp aan Maarten had gegeven. Voor hetzelfde geld doet ie dat... in the middle of nowhere - ik noem maar een willekeurige stek!

Jullie Zweden weten natuurlijk álles van Volvo's af, trok ik het echtpaar bij het strotje onder de klamme lappen vandaan (Lars en Siva houden van uitslapen).
Nee dus!
Op naar de buren, Tony en Jan, twee Britten. Tony is een ex-motorracer en weet dus alles van motoren.... maar hoegenaamd niets van gearboxes, laat staan automatische!
Why don't you sell the car and buy another one!
Dankjewel, Tony, voor dat geweldige idee van jou! En wie - denk jij? - gaat een auto kopen die het niet doet...!?
Well, YOU did!
En Tony barstte uit in één van zijn befaamde schaterbuien van zes op de schaal van Richter die steevast eindigen in gerochel van een hoog nicotinegehalte.
Thanks for cheering me up, Tone! I really needed that!

Verzekering maar weer gebeld...
Verwachtend dat die – met het gebeuren van drie maanden geleden nog vers in de computer -met hetzelfde liedje zouden komen van "We kunnen niet tweemaal een sleepdienst verlenen voor hetzelfde euvel", viel me hun reactie reuze mee. Eerlijk is eerlijk!
Waar moet ie naartoe?
Nou, doe maar naar de Volvogarage in Huelva, als dat kan. Die is het dichtste bij en Volvogarages weten naar verluidt het een en ander van Volvo's...
Geen enkel probleem!

De heer Tomás Garcia van de garage volledigheidshalve nog maar even telefonisch gewaarschuwd dat ons Volfje onderweg was en uit welke gedichtenbundel hij graag voorgelezen wil worden voor het slapen gaan...
Hè?
Nee, ons Volfje natuurlijk. Wat de heer Garcia wil voor het slapen gaan, put ie maar uit eigen voorraad...