Dat is weer goed kloten dan.

Sk6 Ronald

Hoe is het ding verzekerd Tiago ?  Anders toch maar eens in de brand laten vliegen .  Je treft het wel met dat ding zeg, pfff....  Had 'm allang zelf aangestoken, bahbah.

Allemachtig, wanneer is het nou eens klaar met die ellende.... Met Dirk, als ie goed verzekerd is

Zullen we bidden op een kleinigheid of iets dat onder de garantie valt? Jij hebt je portie ellende wel gehad.

Serieus Tiago, hoeveel signalen wil je nog krijgen van die auto? Volfje heeft een vreemd leven achter de rug en de Portugese doktoren maken hem alleen maar zieker.

Ik ken mensen die zoveel geld in hun auto pompen om de problemen op te lossen dat ze uiteindelijk niet meer kunnen stoppen omdat er zoveel geld in zit. In mijn optiek zijn de motor en geartronic de duurste en lastigste zaken om op te lossen. Ik wil je absoluut geen depressie aanpraten maar ik zou ondertussen een onbestendige misselijkheid in m'n onderbuik ervaren. Ik denk eerlijk gezegd niet dat je portemonnaie deze ellende verdient.


Sterkte!


Ewøut

Dit begint een horror weblog te worden, waarbij de hoofdpersoon ons inmiddels dierbaar is geworden.
Wat een ellende en gezeur. Kom je nog wel eens in Nederland? Ik denk of weet dat er genoeg mensen zijn die je wel kunnen helpen of op zijn minst mee kunnen denken of deze wagen nog rendabel is.

Sterkte met deze optelsom van ellende en maak je keuzes goed!

Tja wat moet je ermee.
Enerzijds zo een GT is gewoon goed te repareren.
Anderzijds als er geen doctoren ter plaatsen zijn welke het kunnen zal de patiënt overlijden.

Een Volvo dealert is natuurlijk net zo goed als zn beste monteur.
En dit blog geeft me weinig vertrouwen in de doctoren terplaatsen 
Misschien een telefoontje met de importeur plegen om een adres waar je terecht kan.

Grts

Inderdaad... tja!!

Ik koester de stille hoop dat het om een elektronische storing gaat. De wagen zit immers tot de strot toe vol met elektronica.
Een chipje of een sensortje misschien? Of is dat hetzelfde?

Om te voorkomen dat de heer Tómas Garcia zich er met een jantje-van-leiden vanaf maakt (bijvoorbeeld omdat hij geen terzake kundige monteur in huis heeft) en meteen roept dat de versnellingsbak naar de ratsmodee is, heb ik hem vantevoren maar even op zijn vestje gespuugd dat de hele bak (inclusief de koppelomvormer) zojuist gereviseerd is... dat dát 't dus niet kan zijn.
Nu maar afwachten met wat voor diagnose hij maandag komt...

Wat wel vreemd is - tenminste, dat roep ik eventjes als leek - is dat de boordcomputer hoegenaamd geen storing meldde?
Is dat niet raar?

Niet alle meldingen komen op de display. Uitlezen geeft vaak veel meer info en meer details

Daar hoopte ik op, Sbv.
Afwachten maar!

Maar... ehhh, u wil natuurlijk nog weten hoe dat tuinfeest verlopen is, in Spanje?
Nou, daar heb ik toevallig schijt aan!
En ik zal u zeggen waarom...

Het was weer (is dat nog nieuws?) een bloedhete dag, ofschoon de meteorologische dienst enige bewolking van betekenis had voorspeld.
We parkeerden de auto bij de brug en volgden het pad door de welig tierende begroeiïng langs de rivier, een zijrivier van de Rio Guadiana. Ik had een krat bier in de ene hand en de vanochtend door mijn vrouw vervaardigde fruitsalade in een wijde tas in de andere.
De vrouwen, met hun líchtere bepakking, hadden natuurlijk weer geen enkele haast en keuvelden lustig alsof het een doordeweekse zondag betrof.
Ja, dáár kon deze jongen natuurlijk niet op wachten!
Dus als een rechtschapen Zuideuropeaan griepte ik tientallen meters voor dat gekwetter uit.

Na ongeveer een kilometer liet ik het van overheidswege aangelegde pad achter me, dat rechts in de heuvels verdween. Ik bleef de rivieroever volgen en bereikte het door bamboeriet overwoekerde valleitje dat als het ware de toegangspoort vormt tot de "finca" van onze Zweedse vrienden.

Net als ik me buk voor de laatste hindernis, trekt er een moordende kramp door mijn ingewanden. Ik denk bij me eige: Die kan ik maar beter even laten waaien vóórdat ik de gastvrouwe in de houdgreep neem...
Op dat moment schiet me een paar gevleugelde dichtregels van mijn eerste chef te binnen:
      Hij voelde het branden in zijn donder
      En scheet de hele rotzooi onder...

Wat sta jij hier nou te vloeken, vraagt mijn vrouw.
Broek vol, snauw ik.
Ja, ik ruik 't, giechelt dochterlief opbeurend, alsof ik die bevestiging nodig had.
En nu, vraagt mijn vrouw.
Terug natuurlijk, sis ik.
Te laat, de hond des huizes heeft inmiddels de geur van ons... ehh, mij te pakken en springt ons blaffend en kwispelstaartend tegemoet.
Rustig, Bongo, rustig! Nee, niet aan mijn kont, rothond!
Dáár komen de gastheer en gastvrouwe al aangedrenteld.
Wij verlaten onze lommerrijke schuilplaats en storten ons breed lachend in hun armen.
O, wat leuk dat jullie gekomen zijn! Welkom! Welkom!
Nog koester ik de vermoedelijk ijdele hoop dat de alom walmende uitwerpselen van hun honden en ezel mijn kakelverse aroma enigszins camoufleren.
Ik frommel het krat bier onhandig in de handen van Lars, de gastheer, en overhandig de fruitsalade een beetje verlegen aan zijn vrouw, Siva.
Mag ik misschien eerst even van jullie toilet gebruikmaken?

Ik laat het reeds gearriveerde gezelschap dat mij breed grijnzend zit op te wachten, wat ongemakkelijk links liggen: Ehhh, ik moet eerst even...!
Hun huis is nog in aanbouw. Maar hopen dat de w.c.-deur inmiddels heeft postgevat...
Dát valt gelukkig mee. En een vólle rol w.c.-papier! Jee, wat zit het me opeens mee!
Zo nu eerst de schade opnemen. Kijk, die valt dan weer wél tegen, mínimaal zeven kleuren!
Ik begin aan mijn schoonmaakklus, een sisyfusklus kan ik u in vertrouwen meedelen, want Lars heeft uitgerekend zo'n fonteintje geïnstalleerd waar ik met mijn kolenschoppen amper onder kan en waar bovendien zo'n klein zeikstraaltje uitkomt dat al bijna verdampt is vóórdat het de kraan verlaten heeft. Daar komt nog bij dat ik niet zo'n – zoals dat heet – elegante (heren)slippendrager ben. Dát is voor deze jongen niet weggelegd. Nee, ik heb nog een echte, degelijke onderbroek, zo'n grote witte...
Nou ja, wit!
Maar zo eentje waar je nog wel een dolle stier mee kunt vangen en tevens knevelen, mocht men dat willen...
Hè?
Ja, dat is waar! Kan altijd van pas komen, in de binnenlanden van Spanje. Ook al zal meine Unterhose in zijn huidige toestand de meest woeste stier nog het hazenpad doen kiezen.

Ik verbruik alle aanwezige grondstoffen, water, zeep, toiletpapier. Ik zie in gedachten Siva al toesnellen op de noodkreten van de volgende bezoeker van dit vertrek...
Maar ik weet toch zeker dat ik vanmorgen een volle rol....!
Afijn, een luttel probleem, vergeleken bij het mijne!

Mijn oog valt op een voorwerp bij het w.c.-raampje dat enigszins uit de toon valt in deze ambiance, een leeg bonbon-doosje...
Wat vreemd! Men gaat toch geen chocola zitten eten tijdens het... Afijn, de voorzienigheid, zullen we maar zeggen, want... laat nou mijn uitgewrongen en slordig opgevouwen onderbroek precies in dat doosje passen!
Doorweekt verlaat ik het zweetkamertje na een laatste keurende blik en een flinke jens op de toiletspray.

Buitengekomen zie ik de tas van Maria in een boom hangen... jaja, benédenwinds van het feestgedruis. Onopvallend laat ik het doosje in de tas glijden. Eerst dán begin ik aan mijn begroetingsronde.
En laat de fuif, die voor mij met zo'n onaangename knal begonnen was, toch nog uitmonden in een alleszins genoeglijk samenzijn met veel smörgĕstorta (of zoiets), bier en wijn!
Wel heb ik in de loop van de middag tientallen malen zo onopvallend mogelijk gevoeld of mijn gulp wel dicht zat. Men wil tenslotte geen aanleiding geven, met al die Zweedsen die niet zo gek veel wijn nodig hebben om hun scrupules van zich af te werpen. Trouwens, vlak die Engelse dames qua inneemgedrag ook niet uit! De Iberischen kregen het Spaans benauwd, van zoveel Westerse beschaving...
Wat zegt u?
Nee, geen huwbare rijkaards voor onze dochter, nee. Het kan me natuurlijk niet altíjd meezitten!

Thuisgekomen, zeg ik tegen mijn vrouw: Waar is je tas! Ik moet er even iets uit hebben...
Welke tás, joh?
Nou, die draagtas die we destijds in Barcelona gekocht hebben, die met die bloemetjes erop!
O, díe? Die staat daar nog, daar zaten de c.d.'s in die ik van Siva geleend had, weet je nog!

Die nacht droom ik dat Siva tussen de uitgeleende muziekdragers een doosje aantreft...
Och, wat lief! Dat had toch echt niet gehoeven, Maria! Mijn favoriete bonbons nog wel!
En ik zie hoe ze zich likkebaardend met het doosje naar het kleinste kamertje begeeft...
Badend in het zweet schiet ik overeind.

 

Groet,
The Demon.

Ja, sorry, hoor, Mr Demon... maar die MP3-recorder stond natuurlijk ook op het boodschappenlijstje voor Ayamonte!
Maar... s.h.i.t happens!
Dus die gesproken columns op Radio850 moeten nog even wachten... Paciência!

Citaat van: Tiago op 29-09-2012 16:08:26
Ja, sorry, hoor, Mr Demon... maar die MP3-recorder stond natuurlijk ook op het boodschappenlijstje voor Ayamonte!
Maar... s.h.i.t happens!
Dus die gesproken columns op Radio850 moeten nog even wachten... Paciência!

Dit heeft niemand gelezen!

Groet,
The Demon. (Weer een verrassing naar de haaien ).