Citaat van: Tiago op 31-01-2013 18:49:00
Dat moge zo zijn, Marc O., maar... zoals een oud gezegde uit de Koude Oorlog luidde:
Beter een verre Marxist, dan als buur!

En als dochter?

Magisch goed geschreven deze verhalen! Heerlijk om te lezen.. Voor mij mooie fictie voor jou helaas de waarheid!


Oja, hoe gaat het met de Volf? ;-)

Kijk, Gijs87, dat is nu verdomd aardig om te horen...

Doet me denken aan die oude jood bij de Klaagmuur, die de journalist desgevraagd vertelt: "Ik kom hier al zestig jaar, meneer, élke dag, om te bidden... om God de Heer te bidden om vrede."
"En wat is uw conclusie na zestig jaar bidden om vrede, als ik zo vrij mag zijn...?" 
"Het is godv... net alsof men tegen een múúr staat te lullen!"

Dat is met schrijven eigenlijk ook een beetje zo, Gijs87...
Daarom is het verdomd aardig om (af en toe) te horen dat ik nog niet iedereen tegen me in het harnas heb gejaagd met mijn geneuzel.

Met mijn Volf?
Ja, goed, geloof ik. Vraagje trouwens...
Ik stond 'm vanmorgen blinkend op te poetsen in het voorjaarszonnetje en peilde in één moeite door even de vloeistoffen...
De olie kon wel een slokje bij, besloot ik.
Nu heb ik een karafje sublieme motorolie achterin staan, alleen... de sticker op het motorblok zegt: SAE 5W-40.
En mijn karafje schenkt slechts 5W-30...
Nu luidt mijn vraag: Is dat een kwestie van "Kniesoor die daar op let, meneer Mierenneuker!" of moet ik op mijn qui-vive zijn?

Maakt niet veel uit zeker niet in jouw klimaat.

Dankjewel, Triton!

"Vertel eens wat eraan scheelt", vroeg de psychiater me...

"Het is allemaal gekomen door mijn huwelijk", antwoordde ik, "Ik trouwde met een weduwe die een volwassen dochter had. Zo werd die dochter mijn stiefdochter. Mijn vader kwam op bezoek, werd verliefd op mijn stiefdochter en trouwde met haar. Zo werd mijn stiefdochter mijn stiefmoeder. Mijn vrouw kreeg een zoon. Dus die werd automatisch de zwager van mijn vader, want hij is de halfbroer van mijn stiefdochter die immers met mijn vader getrouwd is. Aangezien mijn zoon de broer is van mijn stiefmoeder, is hij tevens mijn oom. De vrouw van mijn vader kreeg ook een zoon. Dat is dus mijn broer, want het is de zoon van mijn vader, maar... hij is ook mijn kleinkind, want het is immers de zoon van mijn stiefdochter. Mijn vrouw is mijn grootmoeder, omdat ze mijn stiefmoeders moeder is, waardoor ik opeens de kleinzoon van mijn eigen vrouw ben geworden...  En aangezien ik dus nu getrouwd ben met mijn grootmoeder, ben ik niet alleen de echtgenoot en kleinzoon van mijn vrouw, maar ben ik ook... mijn eigen grootvader!!! D-daarom b-b-ben ik n-n-nu een t-t-tikje zee-zee-zzee... nerveus, zie-zie-zie... begrijpt u!?"

Whoehahahahaa    Geweldige redenatie en helemaal niets tegen in te brengen 

Citaat van: Tiago op 09-02-2013 16:05:10
Daarom ben ik nu een tikje... ehh, overspannen, ziet u!?"

Gelukkig is het meestal lekker weer in dat deel van Portugal

Daar hoor ik je brullen, Marc O.!
Bestendig weer, blauw van plint tot plint, (bijna) windstil en een temperatuurtje van een graad of 18....

Daarvan moet ik 't inderdaad hebben, want die zielenknijper stond met de mond vol tanden!

Niet helemaal waar trouwens...

Dat mijn psychiater met de mond vol tanden stond, meen ik.
Hij zei namelijk (op zíjn manier gevat): "Nog een geluk voor u, dat uw gróótvader uw vader niet te snel af was! Anders was u nu uw eigen óvergrootvader geweest... of zoiets! Woehaaaaa!"
Had ie wel een beetje gelijk in, natuurlijk! Want mijn opa lust óók nog best een groen blaadje! Breek me de bek niet open over mijn opa! In heel Europa is er niemand zoals hij!
"Dat is waar, ja... dat ik geluk gehad heb. Ik voel me al een stuk beter, weet u dat!? Ik heb geluk gehad dat mijn opa toen skiën was... toen mijn vader verliefd werd op mijn stiefdochter, skiën in de Zwitserse Alpen, samen met zijn ouweheer... en diens zwangere vriendin.... Ehhh, dokter.... dókter! Voelt u zich wel goed? Zuster.... zúster!"

Proest!

Ik begrijp dat de zielknijper of zielenknijper een gevat mens is.
Ik zou hem over een week of zo, zekerheidshalve controleren op zijn verstandelijke vermogens. Na een volzin als de jouwe komt menigeen niet verder dan het uitblazen van wat spuugbelletjes en het uiten van ongearticuleerde klanken.

Ik zou de arme man wat rust voorschrijven als ik zo vrij mag zijn.

Mare Tiago.
Mogen wij nu voorzichtig concluderen dat je wel van je Stiefdochter verlost bent 
Ik bedoel of woon je nu ook nog samen met huuuu ik ben de draad ff kwijt met wie eigenlijk 

Citaat van: V70 classic op 09-02-2013 22:06:59
Mare Tiago.
Mogen wij nu voorzichtig concluderen dat je wel van je Stiefdochter verlost bent 
Ik bedoel of woon je nu ook nog samen met huuuu ik ben de draad ff kwijt met wie eigenlijk 

Voorzichtig V70 classic
Die ene volzin van Tiago is echt gevaarlijk. Ervaringsdeskundigen die het overleefd hebben, noemen zijn zin ook wel De Zin die niet uitgesproken mag worden.
Alle sterkte met de verwerking.

Haha, dit is mooi he! :-)

Wat zegt u?
Heb ik u laatst verteld dat mijn vader al tien jaar dood is? Wil u daarmee suggereren dat ik het voorgaande uit mijn duim gezogen heb misschien?

Over "uit de duim zuigen" gesproken trouwens...
Daar was ie óók goed in, mijn vader. Toen we klein waren, vertelde hij ons voor het slapen gaan altijd een verhaal over de belevenissen van dorpsveldwachter Pliessie Sabel.
In het dorp waar Pliessie Sabel de scepter... ehh, sabel zwaaide, was het leven nog overzichtelijk.
Kom dáár vandaag-de-dag nog maar eens om!
Wanneer er bijvoorbeeld een inbraak was geweest, dan waren er twee mogelijke daders: Jopie Slim of Kobus Spriet. Kijk, dát schoot al op.

Dat neemt niet weg, dat mijn vader in het eerste deel van zijn verhaal soms een chaos creëerde welke de vergelijking met de wereld-van-vandaag bijna zou kunnen doorstaan. In erg onoverzichtelijke situaties vroeg ie dikwijls: "En... hoe denken jullie dat het verder gaat, jongens?"
Maar... u kan het geloven of niet... het verhaal liep áltijd goed af. Het liep altijd af, zoals wij wílden dat het afliep. Is dat niet raar? Is dat geen toeval?
Ik bedoel, dat wij er keer op keer in slaagden om te ráden welke "happy end" híj in zijn hoofd had!?
Kijk, zúlke begaafde kinderen waren wij nou! Kom dáár vandaag-de-dag nog eens om!  

Hij was ook verrekte handig, mijn vader...
Hij maakte ooit een voetbalspel voor mij en mijn broertjes, een ongelooflijk staaltje huisnijverheid... Het voetbalspel, meen ik.
's Avonds trok hij zich terug in het schuurtje achter het huis, teneinde tweeëntwintig mootjes bezemsteel met een mesje zolang te mishandelen tot er even zovele poppetjes overbleven. Die werden, amper tot leven gewekt, onmiddellijk aan een stuk koperleiding gespietst, alsof er een macabere familiebarbecue op stapel stond.
Die stukken koperleiding kwamen op hun beurt de opstaande randen van een triplex speelveld te doorboren. Aan de opstelling, een 3-4-3-formatie, viel vanaf dat moment niet meer te tornen. Daarna lakten mijn ouders tezamen het geheel zorgvuldig af. De teams kregen clubkleuren; de ene speler gaven zij een middenscheiding, de andere één opzij en weer een andere een kale kop.
Afijn, strafschopgebieden, middencirkel.... the works!

Maar wat een geduld, dames en heren!
Ik bedoel.... stop mij met 22 mootjes bezemsteel en een aardappelschilmesje in een onverwarmd schuurtje en ik kom er twee maanden later met 23 mootjes en een mes in mijn rug weer uit!
En allemaal ná werktijd, hè! En ook pas nadat hij ons ingestopt en voor het slapen gaan een verhaal over Pliessie Sabel uit de dikke duim gezogen had...

Afijn, vanaf 5 december van dat jaar ontwikkelden we ons tot ware tovenaars op de vierkante meter, mijn broertjes en ik. We konden het houten balletje doodleggen op de borst, met een volley voorgeven en de keeper met een lepe kopbal passeren...
Om kort te gaan, we waren onverslaanbaar.
Ons aanzien bij vriendjes steeg navenant. Vriendjes, die zich – gek genoeg – met graagte op de vrije woensdagmiddag met een nulletje of -tig de oren lieten wassen.

Jaren later wilde een van die vriendjes in de voetbalkantine indruk maken op enkele spelers uit het eerste elftal. Hij daagde een paar senioren – na de éigenlijke wedstrijd – uit tot een spelletje tafelvoetbal. Hij posteerde zichzelf in de verdediging en wenkte mij tot de aanval.
Gewichtig begaf ik me ten strijdtonele. Het werd muisstil in de kantine, men voelde feilloos dat hier een vedette aan het werk toog...

Toch voelde ik, op het moment dat ik de handvaten met de vingertoppen beroerde, dat er iets niet helemaal in de haak was...
Ik negeerde dat gevoel; daar heb ik nu eenmaal een handje van, op de verkeerde momenten. Afijn, de strijd ontbrandde. Ik veroverde de bal. De opdringerige menigte hield de adem in en ...... VLAMMM!!....ik schoot diagonaal in de linkerbovenhoek. Applaus!!!
Mijn strijdbroeder staarde me onthutst aan: Hartstikke mooi, Tiago, máár... in het ándere doel graag!
Eerst tóen drong de verschrikkelijke waarheid tot me door: het handgemaakte spel bij ons thuis was het enige ter wereld waar men van rechts naar links speelde. Op fabriekgemaakte tafels gaat het spel... van links naar rechts!
Maar ja, het spelen van rechts naar links lag in al mijn lichaamsvezels vastgeroest.

Het was spoedig een nulletje of tien en... ik was topscorer. Onze tegenstanders waren gniffelend een kaartje gaan leggen aan een tafeltje in de hoek; zoveel samengebalde energie tot zelfvernietiging behoeft geen tegenspel, schenen ze te denken.
Met het schaamrood op de kaken begaf ik me die middag huiswaarts. Ik heb me meteen opgesloten op mijn kamer, om er nooit meer vanaf te komen...
Hè?
Ja, het gaat nu wel weer, dank u!
Ik durf alweer tot aan de brievenbus... als het donker is.