Ik begrijp 't...
't Duurde even, maar... toch!

Moet één van de mooiste beroepen zijn, dat van uitlijner: "Stoeprandje, meneer!"
Met andere woorden: "Ik leg iedere aansprakelijkheid bij me neer, meneer!"
En de bewijslast ligt bij... meneer.

Citaat van: Tiago op 18-02-2013 19:38:46
Ik begrijp 't...
't Duurde even, maar... toch!

Moet één van de mooiste beroepen zijn, dat van uitlijner: "Stoeprandje, meneer!"
Met andere woorden: "Ik leg iedere aansprakelijkheid bij me neer, meneer!"
En de bewijslast ligt bij... meneer.

In beide gevallen kost het niet veel geld. Ik moet hier voor een gewone uitlijnsessie 1100,00 NOK betalen. Zo'n 130,00 euro. Ik weet niet eens zeker of ze hem dan 'vierkant' lijnen.

Ewøut

Je moet m wel stevig raken hoor...
Voor 130 euro's verwacht ik zeer zeker wel een vierkantsuitlijning.

In Nederland krijg je altijd een velletje mee met daarop de waardes vooraf en de naderhand ingestelde waardes. Zegt natuurlijk nog niet alles, in Portugal zijn ze waarschijnlijk doortrapt genoeg om de waardes vooraf met de hand enigzins 'aan te passen', maar daar moeten ze dan wel weer moeite voor doen, dus die kans is weer niet zo groot dat ze er in dat geval mee gaan sjoemelen... .

Kortom: uitdraai vragen!


(klinkt alsof ze in Portugal het 'ruitenwisservloeistof bijvullen' tot kunst hebben verheven )

U ziet ze vast weleens staan, die verdwaasde lieden die – langs de kant van de weg – de auto's één voor één na staan te kijken. Vooral de kleinere, aftandse autootjes die lustig voorbijsnorren, doen hen verbijsterd met het hoofd schudden. Af en toe pinken ze een traan uit een ooghoek.

Ik weet precies wat die mannen denken...
Hoe is het toch mogelijk, somberen ze, dat willekeurig welke auto probleemloos rondrijdt en dat die van mij om de haverklap bij de garage staat. Vooral die kléine en... die ouwe bárrels! Mijn auto is een stuk groter... én een stuk nieuwer! En toch...!
Dát denken ze!

Hoe ik dat weet?
Nou, ik sta er zelf ook geregeld, ziet u. Of liever, ik stónd er geregeld. Want ik heb nou in de kieren hoe het werkt...
Die ándere auto's die 't almaar blijven dóen, hebben namelijk stuk voor stuk een pechafleider onder de motorkap, in de volksmond ook wel een "pannetoffel" genoemd.
Zo'n apparaat buigt elke vorm van pannestraling, welke onophoudelijk vanuit de kosmos op ons neerdaalt en waaraan – mutatis mutandis – ook uw automobíel voortdurend blootstaat, af en schiet haar door naar een ander rijtuig, dat in de buurt geparkeerd staat of dat net passeert. Is dat andere voertuig ook uitgerust met een pechafleider, dan wordt de straling net zolang doorgekaatst totdat mijn Volf voorbijkomt...
"Voorbijkwám" mag ik thans triomfantelijk juichen, want ik heb nu dus ook zo'n ding.
't Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat! Zorg wel dat je je meteen de enige echte van Pannedora aanschaft, en niet eentje van een onbekend merk, want dan heb je namelijk nog niks... hooguit een "pannelapje voor 't bloeden"! Goedkoop is duurkoop in deze. Geloof me!
En ik... ík kan 't weten.    

Eerst dacht ik nog, dat ik er wel zonder kon...
Net een nieuwe automatische versnellingsbak geïnstalleerd en kersverse bandjes onder mijn Volf... kortom, wat kon deze jongen nou helemaal gebeuren?
Totdat ik luttele maanden later ontdekte dat één van die fonkelnieuwe bandjes tot op de draad versleten was...
Verhaal halen bij de bandenboer? Vergeet 't maar! Die ventjes glibberen je als verse paling tussen de vingers door...
Camber, meneer!
Nee, dit is een personenwagen. Dat ziet u toch zelf óók wel, mag ik hopen!
Camber, fool!
Kamperfoelie? Op je ógen... indien je niet héél vlug een beetje dimt!

Afijn, een kwartiertje later had ik bijna op het netvlies, wat er met "camber" bedoeld wordt...
Bijna?
Ja, bijna...
Dat is dan júllie schuld, want júllie hebben mijn Volf uitgelijnd, nadat jullie 'm laatst op nieuwe bandjes gezet hadden...
Stoeprandje, meneer!

Dat "stoeprandje, meneer?" is jargon voor "eigen schuld, dikke bult!"
Stoeprandje? Stoeprandje? Het enige stoeprandje dat er in de Alentejano velden of wegen te bekennen is, bevindt zich uitgerekend voor de ingang van de bandenboer! En daar moet men overhéén, als men naar binnen wil, over die stoeprand...
Voor de ingang van de bandenboerDERIJ, dien ik natuurlijk te zeggen, ook al voelde ik een scheurbuikige trek opkomen om een stoeprandje in de ingang van de bandenboer zélf te metselen, alsmede in z'n uitgang, als u begrijpt wat ik bedoel, toen hij me zonder een spier te vertrekken twee(!) nieuwe banden in rekening bracht...
Waarom twee? Er was toch maar één band naar de kl....
In verband met het goed uitlijnen, meneer!

Afijn, om een lang verhaal kort te maken... met de onaangetaste band (welke om mij nog steeds mistige redenen vervangen was) om de hals strekte ik, na een verloren dag rondhangen op de bandenboerderij, met laag moreel en dito banksaldo 's avonds de stramme ledematen bij de huiselijke haard.

Mijn plan stond vast...
De volgende morgen derhalve meteen een pechafleider besteld via www.pannedemonium.com
Een hele investering, maar eentje die meteen zijn geld opbracht, dát kan ik u verzekeren. Want, wat gebeurt er één dag nadat ik het geval – stipt volgens de in foutloos Koreaans gestelde handleiding – onder de motorkap van mijn Volf geïnstalleerd had...?

Het echtpaar Klaibeda oet Grunn'n klauterde langzaam maar zeker met zijn grote camper, inclusief aanhanger, bij de steile hellingen van de "Vale do Guadiana" omhoog. Hoewel... "inclusief aanhanger"?
Heer Klaibeda zag in zijn achteruitkijkspiegel zijn – tot dusverre – meest trouwe volgeling zich ruggelings naar beneden storten, de weg terug die zij zojuist gekomen waren, en rond een bocht uit het oog verdwijnen. Het karretje slingerde en zwiepte, buiten het zicht van de heer Klaibeda, nog een vijftigtal meters achteruit, terwijl de boom de vonken uit het ZOAB sloeg, maakte toen een plotselinge bocht en boorde zich met zijn linkerachterkant... in de zijkant van onze Volf....

Hè?
Nou ja, dat wás er natuurlijk gebeurd, ware het niet dat op het moment suprême de pechafleider in werking trad, het tot afzakkertje (oet Grunn'n) gedegradeerde aanhangertje in de laatste tel een riskante Tarzanbocht maakte en... de zijkant van de auto van de buurman eens eventjes van binnen ging bekijken.
Tja, had ie maar – net als ondergetekende – een verstandige investering moeten doen, die buurman! Typisch gevalletje van... eigen schuld, dikke bult! Zeg nou zelf!

Wat waren die Klaibeda's over de emmer, zeg!
Buurman, een jong aanstormend talent in het stratenmakersgilde, barstte in tranen uit. Afijn, familie erbij, politie erbij, familie erbij, nog meer politie erbij, nog meer familie erbij enzovoorts...
Zo zie je geen hond op straat, zag je de Klaibeda's bij hullie eige denken, en zo... afijn, ze hadden 't gevoel alsof ze op een termietenburcht getrapt hadden.

Maar wat waren die mensen blij, zeg, toen ik, afgekomen op het tumult, hun aanbood om als tolk op te treden ten overstaan van het lokale gezag!
Anders hadd'n we hier morg'n nog gesthaan, lachte heer Klaibeda nerveus.
Klaibeda kreeg eerst een blaasinstrument in z'n handen gedrukt. Hij sloeg het apparaat in één teug achterover...
Nulkommanul, keek de jeugdige diender ongelovig en plotseling heel erg onzeker, en dát... vlak na de lúnch!? Hé, jongens, weer een ademtestapparaat naar de ratsmodee, riep ie naar zijn collega's, die verderop een afzakkertje stonden op te nemen.

Ondergetekende wakkere jongen begreep het misverstand direct...
Deze mensen komen uit het noorden van Nederland, verklaarde ik behulpzaam, het calvinistische deel van ons land. In die contreien nuttigt het volk steevast een klein glaasje water bij de lunch... of melk. Alleen de echte schuinsmarcheerders nemen een sinasappelsapje...

Toen de heren wetsdienaren na een stief kwartiertje uitgelachen waren, moest Klaibeda de namen van zijn ouders opbiechten...
Wat krijgen we nou, keek hij bedremmeld, mijn vader is al in de oorlog gesneuveld...
Welke oorlog, dekte de guarda kort, alsof ie – eindelijk maar toch – iets op 't spoor was.
Tja, "onze" wereldoorlog is een beetje aan het destijds "neutrale" Portugal voorbijgegaan.
Schrijf maar op, hielp ik welwillend, Tach-tig-ja-ri-ge Oor-log!
De veldwachter zette plechtig de pen op het formulier...

 

 

 

Citaat van: Dirk342 op 08-03-2013 00:37:31

Ga naar je bed. Het was afgelopen nacht ook al laat.

Hahahahaahaha...........................
Het was alweer een tijdje 'stil' 

Puur gebrek aan geduld mijnerzijds, GeertG, om er even voor te gaan zitten.

De uitleg die ik de veldwachter gaf ten behoeve van het echtpaar Klaibeda, over het verschil in drinkgewoonten tussen Noord-Nederland en het - laten we zeggen - mediterranere deel van Europa, doet me terugdenken aan een tweegesprek met Christophe, toen ik een jaar of tien geleden met mijn boot Marans aandeed...

Marans ligt een stukje benoorden La Rochelle. U zal niet willen geloven, zolang u het niet met eigen ogen gezien heeft, wat een hopeloze projecten daar op en naast het water op stapel staan...
Dat wil zeggen, hopeloos in mijn ogen, niet in de ogen van de projectleider (doorgaans tevens projectmedewerker, annex projecteigenaar). Zij hebben een droom en bezitten de gave om te visualiseren hoe het eindresultaat eruit moet komen te zien...
Escapistische dagdromerij?
Misschien.
Benijdenswaardig optimisme?
Absoluut.

Dat gold ook voor het project van Christophe...
Een en al opgewektheid overigens, die Christophe. Waar haalde hij het vandaan? Víer jáár werkte hij al aan zijn droom. Van buiten zag het schip er redelijk zeilklaar uit. Toegegeven! Tja, de zeilen ontbraken nog, okay, maar het staand en lopend want liep en stond...
Edoch, stak men de kop in de roef, dan zag men alleen maar binnenkant van de buitenkant! Wat een werk nog!
Ik zou meteen in een depressie storten.
Zo niet Christophe. Hij had precies op het netvlies wat er gebeuren moest en hoe hij het wou hebben.
Petje af!
Vreselijk aimabele vent ook. Keerzijde van die medaille was dat iedereen die passeerde een praatje wou maken.
Zulks ging dan niet op Hollandse wijze... dat wil zeggen, over een afstandje, zo van: Alles goed?
Welnee! Christophe moest dan van boord komen, over de vissersschuit heen welke hem van de wal scheidde, op de kade klauteren, handje schudden en een praatje maken. En vaak werd hij dan ook nog meegetroond, om ergens een aperitief te gaan savoureren...
Schiet niet op, als men aan het werk is. Als Hollander zou men daar waarschijnlijk helemaal hoorndol van worden en een minder sympathiek karakter gaan ontwikkelen.
Maar, nogmaals, we waren daar... en la douce France.

Als rechtgeaarde Hollander werkte ik me dan ook te pletter! Kleine dingetjes weliswaar...
De kitrand onder het potdeksel was bij de eerste storm op het Skagerrak al over het dek gewapperd. Het was dus zaak om de beginnende roestplekjes te bestrijden en een nieuwe kitlaag aan te brengen....
Hè?
Neenee, het leven van een zeezeiler gaat niet over rozen. Het is aanpoten geblazen. Om u een beeld te geven, volgt hier een gemiddelde dagindeling, uit de tijd dat ik in Marans verbleef...

Om een uur of zes placht ik uit de veren te springen. Deed ik altijd rond die tijd. Vaste prik!
De 3 R-en, hè, dat is mijn motto: Regelmaat, Reinheid, Rust....
Zes uur opstaan (= Regelmaat). En nadat de allerlaatste druppel in de toiletpot was geplonsd (= Reinheid)... zocht ik onmiddellijk mijn warme kooi weer op (= Rust). Héél belangrijk!

Afijn, om een uur of acht besloot ik dan doorgaans om op te staan en de dag met frisse moed te beginnen...
Rond halftien stond ik op. Als ik het niet vergat (= afhankelijk van de festiviteiten van de vorige avond), trok ik wat aan. Om een uur of tien slenterde ik dan met kwieke tred naar de bakker. Had ik vergeten iets aan te trekken, dan herinnerde mijn kwieke tred me doorgaans aan dit feit. Als bij iedere stap iets zich drie keer rond mijn middel slingerde, werd zelfs ik helemaal wakker...
Komkom, niet zo overdrijven!
Okay, twee keer dan.
Waar het om gaat is dat ik om kwart over tien doorgaans aan het ontbijt zat.

Rond elf uur begon de zon eerst goed heet te worden. Tijd voor een korte siësta derhalve. Halftwaalf bakje koffie. Twaalf uur liet ik me met een stukje schuurpapier in de bijboot zakken.
Jaja, er moest gewerkt worden...
Niet dat ik elke dag op de minuut nauwkeurig dit strakke schema volgde - de boog kan niet immer gespannen staan, tenslotte – maar door de bank genomen, gelieve u dit toch als mijn ochtendindeling te zien.
Spartaans?
Och, een kwestie van gewenning, hè. Als men eenmaal in het ritme zit, valt het alleszins mee, moet u maar denken. Kwestie van fysieke en mentale harding, van kindsbeen af meegekregen.

Afijn, eenmaal in de bijboot langszij kreeg ik direct het eerste roestplekje in het vizier. Na nauwgezet onderzoek hief ik dan de arm en herkende de toevallige voorbijganger in mij onmiddellijk de gedegen vakman, de noeste arbeider, die weet wat hem te doen staat... Als het niet een toevallige voorbijganger was, dan kon het gebeuren dat op zo'n moment achter mij klonk: Bonjour, Jacques!  Ça va?
Kortom, Christophe.
Oui, ça boulotte!
Afijn, handje schudden, praatje maken...
Un apéritif, Christophe?
Tja, when in Rome...  
Si tu veux, ging Christophe dan schoorvoetend akkoord, alsof hij eigenlijk op tijd stond. Haha!
Maar... toegegeven, één uur wás wat aan de late kant, voor een aperitief.

Rond een uur of twee begaven wij ons dan naar het hoofdkantoor van Christophe, teneinde een stukje te eten. De schuilnaam van zijn burelen luidde: Café des Halles. Geprezen zij de korte memorie, want ook te zijnen kantore diende nog een apéro genuttigd...
Toen ik na de onvermijdelijke pastiche uitgehongerd op het voorgerecht wilde aanvallen, werd ik luidruchtig door Christophe op de vingers getikt.... Oók in Frankrijk kan er op één been niet gestaan worden! Het was zinloos hem eraan te herinneren dat we om die reden zojuist twee flessen rode wijn hadden soldaat gemaakt, te mijnen kantore. Dus... nóg een pastiche! Men is te gast, men schikt in.

Tijdens de maaltijd werd het wijnkruikje op tafel in een gezellig tempo door de kastelein steeds bijgevuld. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat ik na het dessert en de Franse koffie (= koffie met een glas Calvados) eventjes naar een zekere plaats moest, om af te tappen.

Toen ik opgelucht terugkeerde, zat Christophe reeds aan de bar met twee schuimende biertjes voor zich...
Kijk, dáár houd ik van! Tempo! Niet van dat getreuzel, doorwerken!

Zo kon het gebeuren dat ik rond een uur of zeven in liederlijke staat bij mijn boot terugkeerde en in de kuip vriendelijk tegen het ondergaande zonnetje stond te knipogen, als buurman Mike zijn kop uit de roef stak: Jacques, on y va?
Hoezo, on y va?
Welnu, we waren immers uitgenodigd pour l'apéro bij deze of gene. Ik ging hem toch niet vertellen dat ik dat vergeten was?
Certainement pas! On y va!

Neenee, mijn leven van zeezeiler ging níet over rozen...
Mais non!

 
Wat een heerlijk verhaal om te lezen........

 
Weer genieten

leest heel herkenbaar..... vervang boot even voor caravan en haven voor camping en je hebt een treffend beeld van mijn vakantie geschetst.... het verbaast me meestal dat we na 3 dagen het hele kampement op hebben gebouwd.... ah la vie est belle.....