Top!
(ik houd je verantwoordelijk voor wat ik begrijp)

Voor mijn gasinstallatie gebruik ik Flash#Lube Valve Saver Fluid. Inmiddels is de fles leeg. Stad en land heb ik afgereden voor een verse fles, maar overal kijken ze me aan of ze 't in Madrid horen donderen.
Internet dus maar...
Op de site Autogas.pt vind ik Valve Saver Fluid, maar.... van het merk JML!
Mijn vraag luidt: Is dat lood om oud ijzer? Of moet ik wel degelijk op mijn qui-vive zijn nu?

Domme vraag, zeker?

Voor zover ik kan vinden is het hetzelfde!

Dan is 't goed!
Bedankt, Broabander!

Trouwens, niet alleen Christophe legde de klemtoon verkeerd wanneer ie Engels sprak. Zulks is endemisch in Frankrijk...
De vader van buurman Mike bijvoorbeeld, die een weekje bij zijn zoon doorbracht, gaf ten overstaan van mij lucht aan zijn grote bewondering voor Allén Mekkartúúr. Het duurde even vóórdat me begon te dagen dat ie 't had over de Engelse zeezeilster Ellen MacArthur.

Ook zijn zoon had er een handje van...
In een afgeleefd autootje scheuren Mike en ik op een middag naar La Rochelle. Ik zit met een toiletpot op schoot. Het merk van Mikes auto is Duits, zijn rijstijl Frans. Ik had achteraf bezien misschien beter een harttabletje onder de tong genomen, bedenk ik me, het zweet op de rug. Maar – de hemel zij geprezen! – we komen zonder kleerscheuren en/of hartinfarcten aan.
Als hij zijn rammelkast tot stilstand gebracht heeft, trek ik heel voorzichtig mijn hoofd uit de toiletpot. En "du moment" dat ik weer vaste grond onder de voeten voel, is mijn... eh, "zeeziekte" metéén over.

Les Puces de Mer in La Rochelle is - de naam zegt 't al - een soort zeevlooienmarkt, met tweedehands spullen voor zeilers. Men kan het zo gek niet bedenken of het is er te vinden, tegen uiterst schappelijke prijzen...
Zeilvrienden hadden me al gewaarschuwd dat er in Frankrijk veel meer een "bootjescultuur" heerst dan in het noorden van Europa, waar alles wat ook maar éven hapert, meteen vervangen moet worden door een gloednieuw onderdeel. Duitsers bijvoorbeeld slepen zonder uitzondering een zeecontainer achter hun boot mee, tot de nok toe gevuld met reserve-onderdelen – de wegwerpcultuur in optima forma.
In Frankrijk vraagt men zich evenwel af – terecht, vind ik – waarom men iets weg zou moeten gooien dat met een kleine ingreep weer zo goed als nieuw is... misschien wel béter.
Ik pletter mijn "elektrische stoel" op de toonbank en zeg dat ik er net zo één voor terug wil, maar dan met handbediening.

Wanneer ik met mijn... ehh, tweedehands(?) toiletpot-met-handbediening bij de kassa kom, vraagt de winkelbediende of ik misschien éérst wil kijken of het ding wel past en naar behoren functioneert...
W.. welja, als d.. dát zou kunnen.
Welnu, dan doet hij mijn betaling in een envelop en slaat haar nog niet aan op de kassa.
Denkt meneer aan een week genoeg te hebben?
Ehhh ja, dat denkt meneer wel, ja...
Hardlijvigheid is nou niet direct één van de bijverschijnselen van onze leefstijl in Marans. Dus een week... dát ga ik redden!
Okay dan! Mocht het nou voor die tijd niet lukken, of meneer dan zo vriendelijk wil zijn om volgende week tijdig even te telefoneren, teneinde een verlenging van de termijn af te spreken?
De bek valt me bijkans open. Ik sta hier in een tweedehands winkel, een nautische variant op Malle Pietje, nota bene, en tóch...!
Afijn, wát een service, zeg! Wát een klantgerichtheid!

Mike is maar half geïnteresseerd in mijn mondelinge beeldverslag en begrijpt niet goed wat er nou eigenlijk zo raar is. Bovendien heeft hij haast, want hij moet nog iets met pastaFISH...
Ik stel geen vragen, maar ik ga er maar vanuit dat we "op jacht" gaan naar een vis welke 't goed doet bij een pastagerecht. Tonijn wellicht?
Met piepende banden fileparkeert Mike zijn Oudgermaanse moordwapen voor het postkantoor.
Ah, the POSToffice!
Oui, zegt Mike, dat zég ik... ze pastaFIESJ!

Vis die het goed doet bij de pasta 

 

Het is iedere keer weer een verrassing waar je mee aankomt, Tiago.
Zo heerlijk leesbaar en leuk!

Nou begrijp ik wel vaker dingen verkeerd, hoor, of ik neem ze te letterlijk...
Ik vergeet bijvoorbeeld nooit meer mijn eerste openluchtvoorstelling. Begon op een gegeven moment behoorlijke kramp in mijn nek te krijgen, van 't omhoogkijken. Begreep niet goed waarom men geen stretchers geplaatst had, in plaats van hardhouten klapstoeltjes.
En om de haverklap klonk rondom mij een daverend applaus op, hè!. Ikke, mijn ogen tot spleetjes geknepen, heb nog geeneens een zweem van een spleetje in het strak grijze wolkendek kunnen waarnemen. Ik ben nog tijdens de staande ovatie, toen het kennelijk afgelopen was, afgetaaid...
Afijn, na drie weken fysiotherapie was ik weer de oude, maar... nee, een openluchtvoorstelling is aan deze jongen níet besteed.

Jíj krijgt van mij een pluim, zei de moeder van een vriendje, toen ik een jaar of zes was...
Ook zoiets! Vol verwachting klopte mijn hart. Nou, ik moet 't ding nóg krijgen...!

Zo heb ik ook jarenlang verondersteld dat met "potenrammer" een agressieve voetbalspeler bedoeld werd...
Pas toen ik studeerde, vertelde iemand me dat een "potenrammer" een "parasitair zoogdier" is "dat – bij voorkeur in kuddeverband – een individu, mits ongewapend, het ziekenhuis in slaat of... schopt".
Wat?
Klopt! Zo'n "parasitair zoogdier" heet in de volksmond ook wel "Nog-niet-uit-de-kast"! Dát heb ik inderdaad ook ergens gelezen!

Maar toch begrijp ik 't nog niet helemaal...
Wat kan 't zo'n luis in gódsnaam schelen, wat iemand anders gedurende hooguit een half procent van zijn leven doet? In béd nog wel en... achter geslóten deuren?
Net alsof die halve procent zijn menszijn bepaalt...
Wablief?
Nou, okee, gedurende 0,1 procent van zijn leven dan... Als ú het zegt... vooruit dan maar! Maar dat "geile, ouwe bok" neemt u terug, hè!! Dát pik ik toevallig niet! Zó oud ben ik niet!

Waar was ik gebleven?
O ja...
Allemaal van die achterháálde ideeën, bedoel ik. Niet te gelóven toch!?
Zo schijnen er ook nog altijd lieden vrij rond te mogen lopen die serieus menen dat homofilie een zíekte is...
Ja, wérkelijk!
En – houdt u vast nu, want nou komt 't! – een ziekte... die te genézen is!
Woeha! Láchen toch!?
Wát een áchterlijke gladiólen...! Dat is toch niet van deze tijd, man!
Ben ik een potje blij dat ik opgevoed ben door moderne ouders, die de Sekstant gewoon naast de VPRO-gids op de salontafel lieten slingeren. Zodoende hebben ze mij in alle vrijheid laten opbloeien tot een evenwichtige, welgeïnformeerde man met verlichte denkbeelden, die bijvoorbeeld weet dat een homofiele man gewoon iemand is die het Braziliaanse damesvolleybalteam nog nooit heeft zien spelen. Niks onherstelbaars dus!
Hè?
Inderdaad! En een lesbienne moet eindelijk eens ophouden met almaar naar damesvolleybal zitten te koekeloeren! Alsof het eten vanzélf op tafel komt, zeg!
De kaboutertjes?
Nee, sorry! Dáár trapt deze jongen niet meer in!
Dank zij de NVSH!

Whoehahahaha, Sextant, NVSH 

Ghe ghe.

Als jij die leuke verhalen zo ogenschijnlijk als een lopende band uitbraakt, vraag ik mij af wat je dagelijkse gedachten inhouden.
Moet erg grappig en heel verwarrend voor je omgeving zijn.

Heerlijk!

Mijn omgeving ligt voortdurend krom...

... zo niet, metéén de zweep erover!

Ja hoor, het is geschied... ik heb mijn dochter een stoephoer genoemd...
Hè?
Nee, was niet lief van Tiago, nee. Ik schaam me dan ook diep...
Wat?
Nee, wacht nou even... veroordeel me na deze bekentenis niet meteen tot de brandstapel! Sta me toe dat ik, hoe onvergeeflijk mijn uitglijer ook zijn moge, niettemin een poging doe, verzachtende omstandigheden aan te voeren...

De "taal van de straat", welke in Nederland ook wel "bargoens" heet of "argot" in Frankrijk, wordt hier te lande "calão" genoemd. Het is haast een wet van Meden en Perzen dat zulk taalgebruik de oudere generatie een gruwel is en het – daarom? – de jongeren op de lippen bestorven ligt.
Concreet, onze dochter vindt haar moeder een geweldige aanstelster dat ze (= laatstgenoemde) geen "onfatsoenlijk taalgebruik" kan verdragen, en bedient zich – met de kennelijke bedoeling om die aanstellerij met wortel en tak uit te roeien – van de meest grove schuttingwoorden.
Nog concreter, onze dochter noemt elke zanger/zangeres, acteur/actrice, politicus/politica en zo voorts, die op het t.v.-scherm verschijnt en van wie ze weet/vermoedt dat hij/zij in een goed blaadje staat bij haar moeder, zonder uitzondering "klootzak"/"hoer" (doorstrepen wat n.v.t. is!).

Nou is het natuurlijk volstrekt normaal voor kinderen – in een bepaalde groeifase – om alles wat hun ouders bewonderen, tot de grond toe af te kraken en... te zwijmelen bij alles wat hun ouders op de zenuwen werkt. Dus dwepen ouders met The Beatles, dan krijgen hun kinderen braakneigingen bij het horen van "Michelle, ma belle". En worden ouders hoorndol bij het horen van "house", dan zetten hun kinderen de "house"-deur juist wijd open.
Volstrekt normaal, dat zég ik! Maar nogmaals, in een bepaalde ontwikkelingsfase...
De puberale fase, hoor ik u brullen?
Nou, als onze dochter nú in de puberteit zit, dan is er in ieder geval nog hoop dat ze vóór haar zestigste de menstruatiefase binnensukkelt...
Wablief?
Nee, de geluidsbarrière zal ze nimmer doorbreken, nee... onze dochter. Dat heeft u goed opgemerkt!

Nee, maar wat ik maar zeggen wou...
De attitude van onze dochter tegenover schuttingtaal lijkt nauw bij onze Nederlandse houding aan te sluiten, zo van: Schelden doet geen zeer!
Ofwel, als iemand ons onwelvoeglijke taal naar het hoofd slingert, zegt dat meer over hém, dan over ons! Dát is de vaderlandse houding. Toch? Ofwel, we hebben liever dat ze over onze scheve schaats lullen, dan dat ze scheef over onze... afijn, u begrijpt welke kant dit heengaat.
Anders gezegd, we moeten in Nederland wel verdomd zwaar geschut tussen de kantelen kantelen, willen we er nog in slagen, iemand verbaal te krenken.

In Portugal is dat anders...
Hier doen woorden wel degelijk zeer. Gebruiken wíj bijvoorbeeld te pas en te onpas het woord "stom", bezig hier te lande "estupido" niet evenzo lichtvaardig, want u kan iemand daarmee tot op het bot grieven... Nadat ik een keer of acht ten hospitale opgelapt moest worden, nog vóór ik goed en wel uitgesproken was, is me zóveel wel duidelijk geworden. Déze echtgenoot heeft zijn lesje geléérd!

Het was voor deze jongen dan ook welhaast een verademing, toen hij een volwassen dochter in de schoot geworpen kreeg die hem qua vuilbekkerij nog het een en ander kon léren...
Echter, toen puntje bij paaltje kwam, bleek het van haar kant meer een spelletje te zijn van "uitdelen"... want, toen het aan incasseren toe was, was het opeens van: Bwèèèèèèèh, mamààààààh!!!

Kijk, en dáár kan ik niet zo erg goed tegen...
Doet me een beetje denken aan het Portugese voetbal. Ik wist de eerste jaren níet wat ik zág! Hard, meneer, hárd... niet te filmen!
Niet zelden moet de verzorger hier het veld in om een gestrekt been uit een pees te schillen, of om chirurgisch een elleboog uit een jukbeen te jassen. Echter, krijgt zo'n "harde" speler zèlf een vinger op zich gericht, dan gaat hij tegen de mat alsof hij ter plekke moet bevallen van een stuitligging: Bwèèèèèèèh, mamààààààh!!!

Een "Schwalbe" noemde de Duitse commentator dat, toen mijn vader en ik destijds naar het competitievoetbal op Duitsland 1 keken, 's zaterdags om zes uur...
Een "Schwalbe" heette 't, wanneer een voetballer met een enorme pisboog gestrekt ging en krimpend van de pijn tien keer over de kop sloeg... eh, zónder dat ie geraakt was, hè!
Mijn vader en ik trokken destijds nog één lijn en vonden het "zwaar onderbetaald", als Lothar Matthäus of Rudi Völler voor zo'n staaltje theater "slechts" een officiële waarschuwing kreeg. En we waren bereid om de Rijksdag in brand te steken, mijn vader en ik, als de aanstellers met hun "theater" een penalty versierden of – erger nog – hun collega ermee een kaart aannaaiden...

Ik was dan ook half verrast, half geamuseerd toen onze dochter tien keer over de kop sloeg en kermend bleef liggen, toen ik haar een scheldwoord toegevoegd had, dat zij zelf dagelijks in de mond neemt...
Wát een theater!

De aanleiding?
Ik geloof dat ik explodeerde omdat ik vond dat ze mij probeerde te manipuleren door haar moeder gedurig voor haar karretje te spannen...
Hè?
... zoals alle zoogdieren dat doen, ja! Haha!
Díe slag is u! Waar wil u 'm hebben?

Maar, nee, ik had dat niet mogen zeggen, nee! Daar heeft u óók gelijk!
Maar, god, wat voelde dat goed, zeg... toen ik éven – héél even – de illusie mocht koesteren, dat ik haar werkelijk geraakt had....dáár, waar het zeer doet!
Een fractie van een seconde maar, langer duurde het niet!
Want toen realiseerde ik me opeens weer waar ik was. In Portugal! Dus... theater! Allemaal theater!