Met de senielheid zal het wel meevallen.

Ik denk ook niet dat je in een aangeschoten bui je eerste post deels weggegumd hebt.
Heb je misschien cavia's?

Citaat van: razorx op 28-07-2013 19:31:00
Heb je misschien cavia's?

Jij hebt FJ zich toch niet laten voortplanten ?

Citaat van: viking_in_shorts op 28-07-2013 19:34:59

Citaat van: razorx op 28-07-2013 19:31:00
Heb je misschien cavia's?

Jij hebt FJ zich toch niet laten voortplanten ?

Ik vrees dat hij daar zelf wel voor zorgt. Hij heeft het libido van een jonge stier in de bronst tijd.

Ik voel me, alsof ik rectaal genomen ben door een stoomlocomotief...
Ik zou opnieuw zesendertig uur kunnen slapen. Ware het niet dat ik niet meer dúrf te slapen. Ik heb geleerd dat een ankeralarm op de GPS aardig is, maar als het niet werkt...hasta la pasta!
Of heb ik er gewoon doorheen geslapen?
Ook heb ik geleerd, dat ik me op een getijderivier bevind. Ofwel, dertig meter ankerketting kan  genoeg zijn bij laag tij, maar te weinig bij hoogwater spring, als tegelijkertijd de "zondvloed" door hevige regenval de rivier afkomt.
Van de weeromstuit heb ik de ankerlijn die ik bij de ketting heb opgestoken, volledig uitgevierd. Ik lig nu dus achter tachtig meter. Bovendien heb ik het hekanker laten vallen, teneinde te voorkomen dat ik met het keren van het tij honderdzestig meter de rivier op schiet.
Toch slaap ik niet rustig. De boot steigert voortdurend op de sterke zeewaartse stroming. Ook lijkt alle wrakhout even contact te willen maken met de boeg. Complete boomstammen, wat zeg ik... volksstammen, denderen tegen de boeg.
Ik overdrijf. Het is allemaal bamboehout. Maar het doet me tientallen keren ontwaken uit mijn toch al rusteloze slaap. En als ik slaap, droom ik van vreselijke dingen.

Het is woensdag. Het is droog. En er breekt een zonnetje door de bewolking.
Kijk, dát zijn berichten.
Ik licht het anker, want ik wil stroomopwaarts trekken. Ik koester de hoop dat daar de getijstromen minder sterk zullen zijn en ik weer eens een rustige nachtrust kan gaan genieten.

Op de genua vaar ik met een gangetje van twee tot vier knopen geruisloos de rivier op. Prachtig mooi. Wat een landschap! Wat een stilte!
Het begint zachtjes te regenen, maar dat kan mij al lang niet meer deren. In de verte hoor ik een kerel voortdurend schreeuwen. Een dorpsgek? Het blijkt een schaapsherder die zijn kudde verbaal in het gareel houdt.

Om vijf uur laat ik het anker vallen op 37°24'3 N.
Er is een klein dorpje aan de Portugese kant van de rivier. Als de avond valt blijft het muisstil, alsof het dorp is uitgestorven. Geen kind, geen kraai. Alleen af en toe een blaffende hond. Een dorp, zo weggelopen uit een Stephen King-boek.
Ik kijk of ik nog sms'jes gekregen heb, maar ik blijk hier geen ontvangst te hebben.
Een dag blijf ik liggen. Een dag waarin ik de hekstoel "repareer" (= er met mijn volle gewicht aan ga hangen), de zeereling opnieuw op spanning breng en een vruchteloze poging doe om het stevenbeslag terug te buigen. De was die ik heb opgehangen, is in ieder geval droog, dankzij de harde wind.
Herstel: ik ben twee dagen blijven liggen, zie ik nu. Zó snel raakt men de tel kwijt!

Vanmorgen, vrijdag, sta ik in de kuip mijn borsthaar in een scheiding te kammen, kijk ik op de thermometer: 10 graden! Ik lijk wel gek! Gauw zet ik mijn pet op.
In de roef blijkt dezelfde temperatuur te heersen. Ik sta te weifelen voor mijn kacheltje: zal ik het aansteken? Of ben ik dan een mietje? Men is in Portugal tenslotte. Dus koud kan het eigenlijk niet zijn. Wanneer ik door een patrijspoort twee pinguïns met oorwarmers op voorbij zie skiën, hak ik de knoop door. Hak drie keer mis, zodat het toch nog een poosje duurt voordat ik met trillende, blauwe vingers vuur kan maken. Ik moet mijn adem inhouden, anders beslaat mijn bril. Afijn, de temperatuur loopt langzaam op.

Wanneer ik rond het middaguur voorzichtig het luik openschuif, blijkt het buiten inmiddels warmer te zijn dan binnen. Opgelucht zet ik de schaatsen terug in het vet.
Een "Duitse vlag" vaart stroomafwaarts, spoedig gevolgd door een Hollander. "Hé, een Fries!", hoor ik de roerganger tegen zijn wederhelft roepen. Verroest, dat is waar ook: ik moet de driekleur nog in oude luister herstellen. De vlaggenstokhouder heeft het namelijk begeven tijdens de schipbreuk. De stok en de vlag liggen werkeloos te verpozen aan dek. Komaan: Zing, vecht, huil, wapper!

Het is vier uur in de middag. De stroom is gekanteld. Ik licht het anker en laat me een paar mijl meedrijven.
37°36'6 N, ik zet het anker overboord. Prachtige, irenische plek. The sound of silence: een krekel, een uil, een ...ehhh... andere vogel en een vis.
Een vis? Een vis, ja! Maakt die geluid dan? Wie heeft het over geluid? Hij springt af en toe boven water, nietszeggend. Mooie plek om een heuglijke dag door te brengen. Dit wordt al weer de tweede keer dat de ouwe heer verstek laat gaan op zijn eigen verjaardag.

Prachtige dag! De zon schijnt. Gisteren koud? Vanochtend is het 25 graden, in het vriesvak!
In de roef hangt de verlovingsfoto van mijn âldelju...
Toen ik nog in Blije woonde, besprak ik met een kameraad die op bezoek kwam, het merkwaardige verschil tussen deze foto en een foto die circa vijftig jaar later werd gemaakt van het stel. Op de verlovingsfoto straalt de onzekerheid zo ongeveer van het gezicht van mijn moeder af, terwijl de pretoogjes van mijn vader niets anders lijken te willen communiceren dan: "Nee, vrienden, het moge misschien zo schijnen dat ik in de val ben gelopen, maar deze jongen heeft alles onder controle. Ik speel gewoon het spel even mee. Dat is alles!"
Op de vijftig jaar jongere foto staat een trotse, levenslustige, zelfverzekerde vrouw afgebeeld, terwijl mijn vader de schichtige blik vertoont van iemand die in de fotograaf een elk moment van de rem schietende lustmoordenaar vermoedt. Mijn kameraad kwam met een verrassende analyse die deze veranderde houding in de normale wereldorde der dingen plaatst...
De onzekerheid van het meisje, zo begon hij zijn uiteenzetting, valt te verklaren uit de vele onbeantwoorde vragen die haar door het hoofd spoken: Maak ik wel een goede keuze met deze knul? Hij is zó onverantwoordelijk, nooit eens serieus. Ik wed dat hij nu ook weer met een vette grijns op zijn gezicht in de lens staat te kijken. Zal hij ooit een goede kostwinner zijn en... een goede vader voor mijn kinderen? Hebben mijn ouders misschien toch gelijk dat hij een hansworst is en een nietsnut?
Dit zijn de vragen die door haar hoofd spelen, terwijl op de latere foto een dame staat afgebeeld, wier angsten zelden zijn bewaarheid. Zij ademt een kosmisch vertrouwen in de goede (af)loop der dingen, omdat de afgelopen vijftig jaren haar geleerd hebben, dat geen probleem, financieel of anderszins, zo groot was of er diende zich vroeg of laat een oplossing aan. Terwijl de blik van de oudere man de gedachte verraadt: ze moest eens weten hoe weinig vanzelfsprekend het keer op keer was dat de dingen op hun pootjes terechtkwamen. Ze moest eens weten wat ik er achter de schermen allemaal voor heb moeten doen. En moeten laten. Ze moest eens weten wat een kracht het kostte om alle problemen, financieel of anderszins, steeds weer zo te kanaliseren, dat het leek alsof de oplossing uit de blote hemel kwam vallen. Ze moest eens weten wat ik allemaal op heb moeten vreten al die lange jaren, hoe vaak ik met de pet in de hand heb gestaan, hoe vaak ik braaf "ja, meneer" en "nee, meneer" heb moeten zeggen, hoe vaak ik op het randje van ontslag heb staan wankelen, hoe vaak ik onzin en beledigingen heb moeten slikken van al die zogenaamde "hoge heren", die hun frustraties op hun minderen afreageren wanneer hun de pet even verkeerd staat, ze 's ochtends ruzie hebben gehad met de vrouw of wanneer hun aambeien opspelen...
Ik was verbluft...
Mijn kameraad raakte hier aan de kern van een eeuwenoud probleem.
Ik doel natuurlijk op 'opspelende aambeien', of – indien men de voorkeur geeft aan de strikt medische term – "reetketelsteen". Een probaat middel tegen deze kwaal is een handgranaat....
Pardon?
Jazeker! Men dient zo'n apparaat in de pijnlijke holte te steken, de veiligheidspin eruit te trekken en - ik zeg erbij: het kan een paar tellen duren, maar - gegarandeerd dat men vervolgens geen last meer heeft.
Wat? Vervelende bijwerkingen? Collateral damage, zogezegd?
Ja, een beetje. Maar ik kan u verzekeren dat hieraan in wetenschappelijke kring hard gewerkt wordt. Voorlopige onderzoeksresultaten zullen binnenkort verschijnen in het Britse, populair wetenschappelijke tijdschrift "Uranus revisited".

 

Ik heb het weer met en vette lach gelezen. Spannend en zo grappig. Dank je!

  Hoe krijg je het iedere keer toch voor elkaar om die stukjes te schrijven 

Ach, het is een gave, hè!

Anders gezegd...
Men is maar één keer jong, maar... onvolwassenheid kan men z'n leven lang blijven koesteren.

Het schijnt dat jullie nu ook een paar dagen het weer genieten dat wij hier week in week uit hebben...

Warm, zegt u?
Als men 's avonds op het terras een koud biertje drinkt en men wil op een gegeven moment "aftappen" en... er komt alleen maar stoom uit, dát is pas warm!

Citaat van: Tiago op 01-08-2013 16:13:02
Het schijnt dat jullie nu ook een paar dagen het weer genieten dat wij hier week in week uit hebben...

Warm, zegt u?
Als men 's avonds op het terras een koud biertje drinkt en men wil op een gegeven moment "aftappen" en... er komt alleen maar stoom uit, dát is pas warm!

Neuh, dat is niet nog niet warm. Klaarkomen met een stofwolkje, dan is het pas warm geweest 

Citaat van: volvobug op 01-08-2013 16:28:38
Neuh, dat is niet nog niet warm. Klaarkomen met een stofwolkje, dan is het pas warm geweest 

of heel lang geleden...

Citaat van: volvobug op 01-08-2013 16:28:38

Citaat van: Tiago op 01-08-2013 16:13:02
Het schijnt dat jullie nu ook een paar dagen het weer genieten dat wij hier week in week uit hebben...

Warm, zegt u?
Als men 's avonds op het terras een koud biertje drinkt en men wil op een gegeven moment "aftappen" en... er komt alleen maar stoom uit, dát is pas warm!

Neuh, dat is niet nog niet warm. Klaarkomen met een stofwolkje, dan is het pas warm geweest 

Dat doen droogkloten.

Bestuiving, bedoel je?
Kan 't ook anders dan?
Fellatio heet hier gewoon... stofzuigen!