Citaat van: henry classic v70 op 02-02-2014 10:45:41

Citaat van: weyert op 02-02-2014 07:31:45
http://i58.tinypic.com/ws7hqc.jpg
dit gaat daar in , is tien maanden wordt nog iets groter en ga dus een open dakje plaatsen achterin

(staat aan de linkerkant een link bij tinypic, kopiëren en plakken)

Ierse wolfshond toch?
http://i58.tinypic.com/ws7hqc.jpg

Die hebben mijn ouderd ook altijd gehad
3 te gelijk haha maar wat een rustige beesten zijn dat alleen zo jammer dat ze niet oud worden.
Meestal rond een jaar of 7.
Leuk als we naar zuid frankrijk (winter) gingen en de achterklep ging open op de parking en er komen 3 van die paarden uit gestormd haha die fransen wist niet wat ze overkwam
De oudste die mijn ouders hebben gehad is 9.5 geworden zo stijf als een hark en nog vol pit, arme beestje is gestorven door een maagkanteling

ik heb nu al meer dan veertig jaar ierse wolfshonden, de oudste was acht jaar , elke keer een ramp en elke keer begin ik weer opnieuw
wat die fransen betreft , ze schrikken als ik de klep open doe en de meesten zijn bang, krijg altijd direct te horen dat beest aan de riem te doen, ik zit hier midden in een jachtgebied dus iets anders dan poedels en jachthonden zijn ze niet gewend

Zijn echt prachtige honden en je beste kameraad.. de Engelse Bull trouwens ook 

Citaat van: weyert op 03-02-2014 18:45:11
ik heb nu al meer dan veertig jaar ierse wolfshonden, de oudste was acht jaar , elke keer een ramp en elke keer begin ik weer opnieuw
wat die fransen betreft , ze schrikken als ik de klep open doe en de meesten zijn bang, krijg altijd direct te horen dat beest aan de riem te doen, ik zit hier midden in een jachtgebied dus iets anders dan poedels en jachthonden zijn ze niet gewend

Bij welke fokker haal je ze vandaan?
Mijn ouders hebben de eerste  in zeeland vandaan.
Daarna ergens bij Tiel vandaan daar hebben ze ook een whullycote vandaan.
En als laatste ergens in duitsland oiliemolen maar dan op zn duits
En als vervoer ook een chrysler voyager

goh wat een overeenkomsten , vroeger in nederland had ik een vriend die fokker was dus geen probleem hier heb ik er nog een paar uit nederland gehad daarna een pup gehaald bij de tjechische grens waarvan de vader ook bij die duitse molen vandaan kwam en de laatste twee hier uit frankrijk maar deze laatste op de foto heeft weer ouders uit canada die daar kampioen waren, ik hoop nog lang van dit soort honden te kunnen genieten  vraag maar aan je ouders het is een zeer speciaal ras, vroeger waren de volvo"s hoger, ben begonnen met een 145, vanaf de 7-serie werden ze lager  ik had de voyager speciaal voor de honden show's we hebben heel frankrijk gehad, ben al een poosje gestopt met de tentoonstellingen en een volvo bevalt mij veel beter ik had een 850 op gas en nu een v70 tdi
hoop ,in de toekomst, op een v70 cc awd ik zit hier echt geregeld in de blubber en op hellingen vandaar
groeten van een echte ier-vriend

En afgelopen weekend opnieuw verdriet hier in huis. Vrijdagmorgen viel het me op dat een van de konijnen stil in een hoekje zat en niet naar de deur van hun verblijf kwam rennen, toen ik ze eten ging geven.
Opnieuw last van haar darmen. We zijn al eerder met haar bij de dierenarts geweest hiervoor.

Beestje naar binnen gehaald en continu in de gaten gehouden. Vloeibaar voedsel en medicijnen gegeven via injectiespuit. In de nacht van vrijdag op zaterdag ben ik een paar keer uit bed gegaan om te kijken hoe het ging en om wat drinken te geven.



Ondanks onze hoop op beterschap is ze zaterdagmiddag heen gegaan. Ik heb erbij gezeten en er tranen om gelaten  
De jongens waren ook ontroostbaar. Ze heeft in de tuin een laatste rustplaats gekregen.

Vanmorgen kwam ik op facebook onze nieuwe huis/tuingenoot tegen. Vanmiddag hebben mijn vrouw en Kasper haar opgehaald bij de plaatselijke dierenopvang:



Ze is nu aan het wennen aan haar nieuwe hokgenootje. Ik heb (uiteraard voor tijdelijk) een gedeelte van de buitenren in het verblijf geplaatst, zodat ze aan elkaar kunnen snuffelen en wennen.



Hopelijk gaat het goed en kan ze nog lange tijd bij ons blijven  

Na mezelf net voorgesteld te hebben, nu ook maar meteen onze lieve, trouwe en waakse hond Bo.

 

Citaat van: elianmars op 17-03-2014 19:55:56
En afgelopen weekend opnieuw verdriet hier in huis. Vrijdagmorgen viel het me op dat een van de konijnen stil in een hoekje zat en niet naar de deur van hun verblijf kwam rennen, toen ik ze eten ging geven.
Opnieuw last van haar darmen. We zijn al eerder met haar bij de dierenarts geweest hiervoor.

Beestje naar binnen gehaald en continu in de gaten gehouden. Vloeibaar voedsel en medicijnen gegeven via injectiespuit. In de nacht van vrijdag op zaterdag ben ik een paar keer uit bed gegaan om te kijken hoe het ging en om wat drinken te geven.

http://www.familie-verweij.nl/diverse/simply2.jpg

Ondanks onze hoop op beterschap is ze zaterdagmiddag heen gegaan. Ik heb erbij gezeten en er tranen om gelaten  
De jongens waren ook ontroostbaar. Ze heeft in de tuin een laatste rustplaats gekregen.

Vanmorgen kwam ik op facebook onze nieuwe huis/tuingenoot tegen. Vanmiddag hebben mijn vrouw en Kasper haar opgehaald bij de plaatselijke dierenopvang:

http://www.familie-verweij.nl/diverse/tessa.jpg

Ze is nu aan het wennen aan haar nieuwe hokgenootje. Ik heb (uiteraard voor tijdelijk) een gedeelte van de buitenren in het verblijf geplaatst, zodat ze aan elkaar kunnen snuffelen en wennen.

http://www.familie-verweij.nl/diverse/wollie%20en%20tessa.jpg

Hopelijk gaat het goed en kan ze nog lange tijd bij ons blijven  

Jemig, het zit jullie niet mee met de dieren

Ben benieuwd hoe dat gaat met het wennen van de konijnen.
Ik heb ooit voor de nieuwe goudvis een kom moeten kopen omdat de 'oude' geen nieuwe accepteerde in de kom

Wij hebben tegenwoordig 2 honden (en 1 kat, maar die is alleen binnen om af en toe te eten...).

Johnny, (gecast. reu Border Collie x Friese Stabij)
Haiko, (gecast. reu Witte Herder x Argentijnse Dog) (Helaas verhuisd, onoverkomenlijke problemen met mw. hieronder.)
Dory, (teefje, in haar spaanse paspoort staat dogo argentino )



Kat heb ik ooit van een huisgenootje overgenomen, en deze droeg toen de prachtige naam: freggel...  Maar goed, ik noem het beestje nooit bij de naam, maar "psst"

Momenteel hebben wij Anjo te logeren.

Wat een lieverd is het zeg.

Citaat van: Broabander op 18-03-2013 11:52:06
Hier een kat, die is soms heel raar:



Soms heel stout:



Maar meestal wel lief:

Dit kleine monster hebben we helaas gisteren in moeten laten slapen. Van de zomer een enorme darmtumor geconstateerd, die is met goed gevolg verwijderd maar helaas bleek afgelopen donderdag bij de dierenarts dat er een stukje verderop alweer een groeiende tumor zat en dat zijn kortademigheid van de laatste dagen te verklaren was door vocht achter de longen, ook vanwege tumoren. Daarom afgelopen weekend afscheid genomen en gisteren de knoop doorgehakt, de dierenarts gaf aan dat het nog wel even kon met pijnstillers maar dat was gewoon egoistisch geweest, je zag aan zijn koppie, oogjes en lusteloosheid dat hij er geen zin meer in had. Dat het voor hem zo goed was geweest, ondanks dat hij pas 8 jaar was. Nog een operatie, bestralingen, chemo en de kans dat hij er tijdens de kerstdagen weer zo bij zou liggen leek ons voor hem ook niet de juiste beslissing. Nu heeft hij in ieder geval niet onnodig hoeven te lijden. Toch bizar dat je van een dier zo kunt gaan houden als van een mens, als een volwaardig deel van het gezin....

Triest bericht, sterkte!

Zo'n kat ís ook een deel van het gezin, dus zo bizar vind ik het niet.

Goeie beslissing Camiel, maar idd oh zo moeilijk....

Damn, ja je hecht enorm aan die beestjes. de dierenarts zegt altijd dat het tijdelijke gezinsleden zijn en dat klopt.

Wij hebben een labradoodle, schapen, kippen en ganzen en ben met allemaal heel erg close, in de zin dat ze gek op mij zijn en ik op hen. Ze weten als ik thuis kom of het hokje van het diervoeder open maak. Alles begint daN geluid te maken.

Hier ook een kleine kinderboerderij, Blijft kl*te als je een dier weg moet brengen.
Paar jaar geleden 1 van onze 5 katten moeten laten inslapen, 2 dagen na thuiskomst van vakantie. Nog steeds pijn in je hart als je aan het beestje denkt. Terwijl je weet dat het de enigste juiste beslissing is.

Sterkte Camiel.