Talking about women...
After my first wife left me – for obvious reasons to anyone who knows me well – I was determined that I'd sooner turn gay, than make the same mistake twice...
I mean... well, just admit it, guys; we are so much easier to work with, so much more easygoing, and so much less a pain in the a... well, I don't know about that, actually!
What budged me from my resolve however, was the fact that all the available men were so terribly... je ne sais quoi!
Uhh, gay, perhaps?
Yes, of course I am kidding...
[lees verder op http://janblogger.eu/im-your-cushy-pussy-man/]

May
04
By Tiago on May 4, 2015 at 1:41 pm
Posted In: Caesars And Pleasers
"Gelukkig zijn er ook mindere gelukkige momenten zodat je de gelukkige momenten beter kan herkennen", reageerde een kameraad op mijn vorige post.
Met andere woorden, geen berg zonder dal, geen gezondheid zonder ziekte, geen vrede zonder oorlog, geen leven zonder dood... afijn, ga zo maar door; begrippen krijgen eerst betekenis door het bestaan van een tegenhanger!
Je hebt helemaal gelijk, jongen!
[lees verder op http://janblogger.eu/een-echte-jodenstreek/]

Ik durf te wedden, dat de enkeling die zich mij nog herinnert, bij zichzelf dacht: "Die Tiago heeft zijn Volvo allang ingeruild, voor - pak 'm beet - een VW dieseltje..."

Hahaha, niets is minder waar!
Ik had niet verwacht dat u zulks ooit uit mijn mond zou mogen optekenen, maar... onze Volf is een probleemloze auto...
Wablief? Sinds wanneer?
Nou, eigenlijk - nu ik erover nadenk - sinds "onze" dochter het ouderlijk huis verlaten heeft en in Engeland woont. En, nee, ik weet niet of die twee dingen wat met elkaar te maken hebben of dat het louter te maken heeft met het feit dat ik definitief op benzine overgeschakeld ben. Dat wil zeggen, onze Vólf is definitief op benzine overgegaan; ikzelf geef nog steeds de voorkeur aan een klein(!) mondje wijn...

Maar, wat ik maar zeggen wil, is dat... sinds mijn leven all wine and roses is, er niet zo gek veel meer te vertellen valt. Heeft u dat niet? Een beetje van "Goed nieuws is geen nieuws!"
Vandaar die lange stilte misschien...

(http://janblogger.eu/another-trace-of-doubt-in-my-mind/)

 

Dat kan heel goed hoor dat iemand geen goede invloed heeft op een auto.
Zet mij niet in een Franse auto, alles gaat kapot of doet het niet als ik erin rijd en als een ander rijdt wel....

Maar mis je verhalen wel

Wrighters block??

Tip, CarolineB!
De volgende keer dat je in een Franse auto zit, begin je zachtjes voor je heen te neuriën...

... je vais, je vais et je viens
Entre tes reins
Et je me retiens
Oh, je t'aime, je t'aime...

Wacheffe... ik heb 't hier wel tegen CarolineB vanzelf, een lid van de andere kunne...
Afijn, dan neurie jij gewoon het tweede couplet!
Doen, hoor! Helpt gegarandeerd! Zijn ze gevoelig voor, les mecs! Ze beginnen hooguit op een gegeven moment een beetje te sputteren....
Maar, daar heb je sputterl... ehh, spatlappen voor, gelukkig!
Hè?
Nee, ikzelf heb 't nooit geprobeerd, nee! Die Franse auto's zijn niet op mij gebouwd! Als Ik de keel schraap, gaan ze al door de veren...
Non, rien de rien!

Fijn om te horen dat je mijn verhalen mist, CarolineB! Was jij dat?

Writer's block, turbopower?
http://janblogger.eu/instrumenteel/

Ik zie dat ik bijna 45.000 hits opgelopen heb, en ik ben nog steeds niet k.o...
Toe, hellup effe!

(http://janblogger.eu/niet-lief/)

Ik weet niet of 't ermee te maken had, maar sinds mijn vrouw aansneed dat onze jongste aanwinst eerdaags "geholpen" moest worden, maakte zich een lichte walging van mij meester - zo ongeveer zoals men zich voelt als men de vorige dag een ietsepietsje te diep in het glaasje gekeken heeft. Alsof dat nog niet voldoende was, werd mijn gedurige onwelzijn nog verergerd door een hevige jeuk aan mijn ballen – of, om precies te zijn, het scrotum...

Die jeuk werd zo hevig dat deze jongen zelfs eerder met de kloten voor de dokter zat dan onze kater. Terwijl laatstgenoemde nog nietsvermoedend achter de blote wijven aanjoeg, liet ondergetekende zich de bewonderende blikken van zijn heelmeesteres welgevallen. Nadat zij het getormenteerde lichaamsdeel van nabij met haar poezelige handjes bepoteld en behijgd had, schreef zij me met tevreden en voldaan blozende konen een zalfje voor.
Welnu, dat zalfje hielp geen kloten, laat staan... afijn...

Toen vandaag voor onze kater de grote dag aangebroken was, gingen wij, terwijl hij in de kliniek zijn roes uitsliep, een hapje eten in de stad met Nederlandse vrienden, een gewezen cipier en zijn vrouw. Hoe nadrukkelijker ik mijn eigen probleem – op een gegeven moment zelfs met béide handen – onder tafel trachtte te houden, des te sneller lag het open en bloot erbovenop. Mijn kameraad suggereerde, terwijl hij meelevend zijn tanden in een worstje zette, een speciale shampoo: "Dat product lieten wij destijds ook los op nieuwe gevangenen!"
Ik, zoals u weet, niet de snuggerste: "Maar denk je dat, als ik dat in mijn haar smeer, dat ene zak gaat helpen!?"

Afijn, om een lang verhaal kort te maken, we stonden een stief kwartiertje later bij de aanpalende apotheek...
Omdat de drie vrouwelijke collega's van de apotheker op steelse wijze meer belangstelling aan de dag leken te leggen voor mijn hakkelende productomschrijving dan voor hun eigen klanten die ze op dat moment geacht werden te helpen, besloot mijn vriend met een nonchalante uitdrukking op zijn uitgestreken tronie mijn verhaal met gorillagebarentaal te ondersteunen door met beide handen te krabben aan hoofdhaar en oksels, alsof dáár het probleem zat. Onze apotheker hield zijn gezicht in de plooi, maar zijn drie vrouwelijke collega's leken dwars door onze omtrekkende schijnbewegingen heen te kijken. Wat dies ook zij, mij bekroop het gevoel, dat als deze twee uit de kluiten gewassen, oer-Hollandse hetero's in de blote kont voor de balie gestaan hadden, er niet veel harder gegiecheld zou zijn...

U zal zich inmiddels – en terecht – afvragen: Wat hebben wij,  op het Volvo850-forum, met deze exhibitionistische praatjes-voor-de-vaak te maken?
Welnu, deze inleiding valt in de categorie "functioneel naakt".  Want, wat gebeurt ons op de terugweg naar huis, ongeveer halverwege Beja en Mértola, met onze ontklooide tijger achterin in zijn kooi?
KLOINK!!!
Alsof ik zojuist met 100km/u over een verkeersdrempel gejakkerd ben. Meteen geeft de boordcomputer de melding "Necessária revisão transmissão!"
Met de gebeurtenissen van – wat is 't? – twee jaar geleden nog vers in het geheugen roept het optimistje-in-mij meteen in mijn oor: "Ja hoor, de versnellingsbak weer naar de ratsmodee!"

Bij mijn vaste garagist in Mértola brandt nog licht – sterker nog, er wordt om half acht nog met volle bezetting gewerkt. Beginnen die gasten niet 's ochtends om acht uur al? Wat is dat voor rare calvinistische arbeidsmoraal in dit toch door-en-door roomse land?
Afijn, volgens Armando komen we er wel thuis mee, met het transmissieprobleem: "Kom één dezer dagen maar even langs, dan sluiten we de laptop aan op de boordcomputer teneinde het probleem te preciseren!"
Door 's mans bedaardheid toch enigszins opgelucht, zijg ik terug achter het stuurwiel en bij thuiskomst gaat mijn belangstelling zelfs alweer volop uit naar mijn edele delen...

Terwijl ik op het bidet de handel in de shampoo zet, wordt er opeens Groot Alarm geslagen; de tijger is ontsnapt! Dit terwijl hem een week bedrust voorgeschreven is door de behandelend veterinair...
"Hij zit op het dak", wijst mijn vrouw ontdaan.
Met het schuim op het schaam klautert deze ontluikende zakkenwasser over de klepperende pannen, teneinde de ontsnapte gevangene in zijn nekvel te grijpen. Dat lukt al bij de eerste poging, gelukkig!
Terug op de badkamer spoel en droog ik mijn power-tools grondig af. Op instigatie van mijn kameraad heb ik me hedenmiddag bij de apotheek ook nog een verkoelende gel aangeschaft. Ik knijp een flinke klodder in mijn handpalm en smeer het goedje kwistig op mijn neukende joten...
Verkoelend!? Niks verkoelend!! Mijn noten staan in de fik!!!
Met fakkelende fallus spat ik de voordeur uit en spring jodelend met gespreide beentjes vooruit in de nietsvermoedend voorbij rollende rivier...

Druipend en rillerig meld ik me een minuutje later voor het nabluswerk. Mijn vrouw opent de voordeur, richt een smalende blik op mijn smeulende smurf en vraagt belangstellend: "Jeukt 't nog!"

Wat zegt u?
Onze Volf?
Tja, die is nú met z'n kloten voor de dokter, hè! Is even afwachten...

Lullig man

Klotezooi ook altijd. 

Geweldig verhaal

En succes met de joten

Geweldig!! 

Fantastisch weer geschreven

't is wat met die kleukende joten .

Allereerst bedankt voor jullie warme medeleven!

Laat ik beginnen met de zak die me doorgaans het meeste pijn doet, de kontzak...
Of ik een factuur wilde, vroeg de deerne op het kantoortje bovenaan de trap in de garage.
Prettige vraag altijd, vind ik, want in het ontkennende geval, in mijn geval dus, scheelt dat een slok op een borrel. U begrijpt wel waarom, schat ik.
Dán is het zestig euro, zong ze.
De euforie die bij die woorden door mijn lichaam trok - tot diep in mijn zak,  mag ik wel zeggen - voorkwam dat de waslijst die ze daarna opnoemde, goed tot me doordrong - de waslijst van dingen die ze voor dat luttele bedrag verricht hadden; uitlezen en resetten van de boordcomputer, bijvullen vloeistoffen versnellingsbak, verhelpen slechte contacten dimlicht en richtingaanwijzer, enzovoorts.

Die andere zak?
Tja! Als de jeuk te erg wordt, gooi ik er een klodder van die alcoholhoudende(!) gel tegenaan. Het is natuurlijk wel een beetje een keuze tussen twee kwaden - bijna vergelijkbaar met de keuze tussen begraven willen worden of gecremeerd ("WAT NEUKT MIJ DAT!?") - maar... ja, je móet wat!
Mijn grootmoeder placht te zeggen: "Jeuk waar je niet bij kunt, is de ergste pijn die je kunt hebben!" Ik zou daar aan toe willen voegen: Jeuk waar je wél bij kunt, maar - met goed fatsoen - niet bij mág, is nog erger. Dan is 't bijna een opluchting, als je d'r een brandende lucifer bij mag houden - bij wijze van spreken dan.