Dag 5: Arvidsjaur - Jukkasjärvi (IJshotel)

02-02-2016:

Terwijl een aantal bikkels (Ronald, Daniëlle, Elmar en Mark) overnacht hebben in de tent (terwijl de temperatuur 's nachts zakte tot -26) hebben Sander, Ewout en ik heerlijk geslapen in de Lappland Lodge in Arvidsjaur. Arvidsjaur en omgeving wordt vrij intensief gebruikt door diverse autofabrikanten om hun voertuigen te testen bij de extreem lage temperaturen die hier (in de winter) vaker regel dan uitzondering zijn. Onze Volvo's zijn hier echter ontwikkeld en gemaakt (nou ja, dat laatste is niet waar want ze rollen van de band in het Belgische Gent) dus we hoeven geen problemen te verwachten en doen dat dus ook niet. Overigens hebben we gisterenavond nog even zitten praten met de eigenaar van het hotel, een vriendelijke Duitser die niet alleen dit hotel runt maar tevens beschikt over 65 sneeuwscooters en (kuch, het blijft natuurlijk een Duitser) 10 Audi TT's waarmee hij diverse sportieve evenementen organiseert.

De wekker staat ingesteld om om ca. 07:30 te ontbijten, wat we ons zoals gebruikelijk weer goed laten smaken. Rond die tijd krijgen we ook een berichtje van de tentslapers, die weer onderweg zijn naar het hotel. Daar aangekomen nemen ze eerst een douche om te ontdooien, waarna we weer koers zetten richting noorden.

We rijden door de mooiste stukjes van Zweden en genieten van de winterse landschappen.

https://www.youtube.com/embed/9_9wXcDUtes

https://www.youtube.com/embed/wxi1yUUBa3M


Onderweg komen we diverse malen rendieren tegen die zich niet echt lijken te storen aan de aanstormende 2x 1.7 ton Zweeeds staal.

https://www.youtube.com/embed/hspXZ7oEDJw




We passeren de Poolcirkel en stoppen uiteraard om even wat foto's te maken.



Daarna weer rap door richting het IJshotel en Jukkasjärvi (bij Kiruna), waar we om ca. 13.30 arriveren. We geven onszelf maar een rondleiding, anders loop je met 50 toeristen door dat hotel en duurt alles 3x zo lang. Daar hebben we dus geen zin in.


















Rond 15.00 begint het hier serieus te schemeren, dus we gaan binnen in het (warme gedeelte van het) hotel een kopje koffie dringen.

Daarna rijden we naar het vliegveld van Kiruna om Dick, de vader van Mark, op te halen en gaan we naar Kiruna om een hapje te eten. Daarna weer naar het hotel om wat te drinken. Rond 22.00 maken we ons klaar voor de overnachting. Dat bestaat uit het aantrekken van het thermo ondergoed en het afhalen van een -20 bestendige slaapzak. Welterusten

Dag 6: Jukkasjärvi (IJshotel) - Skaidi

03-02-2016:

Het slapen in het IJshotel is een aparte ervaring. Je ligt met je thermokleding incl. sokken en bontmuts in een thermoslaapzak en probeert niet aan de kou te denken. Het bed is een eenvoudige lattenbodem, een rendiervel en daarop een dun matrasje. Niet echt comfortabel, maar uiteindelijk went dat en kun je de slaap wel vinden. Vervelend is het wanneer je pijn in je rug of schouder krijgt en wilt gaan verliggen. Dan raak je namelijk onherroepelijk de bescherming kwijt van de zorgvuldig om je hoofd gedrapeerde slaapzak en voel je meteen de kou. Ergo: Om 6.00 uur klaarwakker. Sander was inmiddels ook al op, dus ik heb me richting douches begeven. Die bevinden zich in het warme gedeelte van het hotel.

Ik zal wel een verwende reiziger zijn want ik verwacht voor de niet geringe prijs van zo'n hotel op zijn minst een douchecabine die ruim genoeg is om je comfortabel te kunnen douchen. Niets is minder waar. Enfin, een vlugge douche en daarna op naar het ontbijt. Dat is zeer uitgebreid, dus ik laat me de eieren met spek, verse yoghurt met vruchten en cereals goed smaken.

Om ca. 9.30 vertrekken we richting noorden. Het eerste deel leidt ons door het noordelijkste stukje van Zweden en na een tijdje rijden komen we bij de Finse grens. Bij het tankstation dat we 50km daarvoor wilden aandoen om te tanken was de dieselpomp helaas defect, maar op de laatste liters hebben we de pomp net voorbij de Finse grens gehaald en de tank vol gegooid.




Iets verder kunnen we weer aanhaken bij Ronald en Daniëlle en gezamenlijk vervolgen we de reis door Finland naar het noorden. We stoppen bij een tankstation om een (héél erg klef aanvoelend, maar extreem droog) broodje te eten.

Finland is op een of andere manier toch anders dan Zweden. De bomen lijken talrijker te zijn en bovendien bedekt met een dikker pak sneeuw. Hoe het ook zij, het levert weer prachtige plaatjes op waar we ons iedere keer over blijven verbazen.

https://www.youtube.com/embed/GcVpbcD1PPk

https://www.youtube.com/embed/wIDSmLgMCdA


Na enige tijd passeren we de Noorse grens. Gelukkig geen controle want we hebben iets te veel sterke drank bij (Elmar heeft twee flessen whiskey en een fles Berenburg bij en ikzelf een fles Schrobbelèr). Het eerste stuk Noorwegen is trouwens verre van prettig om doorheen te rijden. De besneeuwde dennenbomen hebben plaatsgemaakt voor lage struiken die zwaar gebukt gaan (letterlijk) onder de sneeuw. Er is in de verre verste geen teken van leven. Geen bewoning, geen licht, bijna geen tegemoetkomend verkeer, om 15.00 begint het echt schemerig te worden en om 16.00 is het bijna donker. Je zou bijna denken dat je in een soort Mad Max scenery zit. Inmiddels is het ook gaan sneeuwen en voert de route ons door een soort canyon met druk verkeer, slecht licht en een glibberige ondergrond.

https://www.youtube.com/embed/HnZjsWwFDqg


We zijn blij als we in Alta zijn. Daar blijkt dat er nog leven en licht bestaat in dit deel van Europa. Naar Skaidi is nog een uurtje rijden over een soort hoogvlakte van zo'n 100km, waar wederom geen bebouwing is. Hier en daar staat een huisje en is er licht, maar het grootste deel is donker. Wat niet donker is is het waarschuwingslampje in mijn dashboard: Koelvloeistof niveau te laag. Damn. De auto is een week voor de reis voorzien van -40 bestendige antivries, dus ik hoop dat het een luchtbel is. D5 motoren staan erom bekend dat het ontluchten van het koelcircuit niet eenvoudig is. We bellen Ronald met de vraag om effe te stoppen zodat we antivries kunnen bijvullen, waarop Ewout (die achter het stuur zit) de auto prompt de berm in stuurt en muurvast staat in de sneeuw. Foutje, bedankt Zo'n AWD is leuk en erg fijn op besneeuwde gladde wegen, maar in dit soort situaties kom je niet zelf vrij.

We vullen eerst de antivries bij en zetten daarna mijn auto voor die van Ronald en in een mum van tijd zijn we weer onderweg.

https://www.youtube.com/embed/Z9nAFAB4cAw


Daarna is het nog een half uurtje door niemandsland en komen we aan bij het hotel. We zijn de enige gasten (later op de avond komt er nog een gezinnetje van 3 personen aan in het hotel).

's Avonds eten we in het hotel en drinken nog wat pilsjes. Een aantal neemt een duik in het (te koude, dus ik niet) zwembad en de rest blijft in de lounche. We hopen nog even dat we het noorderlicht kunnen waarnemen, maar het blijft beperkt tot een vage streep achter het dikke wolkendek. Helaas, hopelijk hebben we de komende dagen meer geluk...

Dag 7: Naar de Noordkaap

04-02-2016:

Prima geslapen in hotel Skaidi te Skaidi. Helaas is er vannacht ook geen Noorderlicht meer geweest, Daniëlle en Mark zijn er nog uit geweest om dat te checken. Goed, we hebben nog een paar dagen, hopelijk later meer geluk daarmee.

Het ontbijt was wederom (het begint saai te worden) buitengewoon goed verzorgd. Meldde ik gisteren al dat wij (plus een gezin van 3) de enige gasten waren in het hotel, dat weerhield hen er niet van om een ontbijtbuffet klaar te zetten van minimaal 10x zoveel mensen van zouden kunnen eten. Deze keer geen scrambled eggs maar gewoon een spiegeleitje. Met spek, dat dan weer wel.

Na het ontbijt en het uitchecken zetten we koers voor het doel van deze reis: De Noordkaap. We vertrekken om 8.15 en rijden naar Honningsvåg. Van daaruit zullen we in konvooi de laatste kilometers tot aan de Noordkaap moeten rijden. De weg naar Honningsvåg is prachtig: Kleine nederzettinkjes van max. 12 huizen, grillige rotseilanden die in de verte in de halve mist liggen, een klein vissershaventje voor zo'n 10 kleine vissersbootjes, tunnels die zijn afgesloten middels rolluiken die pas open gaan als je aan komt rijden, de Noordkaaptunnel die 9% daalt tot 212 meter onder zeeniveau (!) en daarna weer 9% stijgt.... Een bijzonder rit dus.

https://www.youtube.com/embed/-E2gz4eQurw

https://www.youtube.com/embed/tXMvdRj_hUo

https://www.youtube.com/embed/dfB2NLXeo2Y

https://www.youtube.com/embed/CBMgqLbB_gs


We komen ruim voor 11.00 aan bij het punt vanwaar het konvooi vertrekt en zetten de auto's voor de slagboom neer.




Tot onze verbazing volgen er al snel nog ca. 15 Nederlandse auto's, die blijken deel te nemen aan de Challenge Noordkaap (.nl). Ze rijden (net als wij) ongeveer 8000km maar doen dat niet in twee weken zoals wij, maar in 8 dagen. Een flinke opgave dus.




We maken een babbeltje met een paar deelnemers tot om 11.00 sharp de al klaar staande sneeuwschuiver zich voor het konvooi plaatst en door de inmiddels geopende slagboom de start maakt voor de laatste 12 kilometers naar de eindbestemming.

De weg daar naartoe is soms erg glad (er ligt verse sneeuw op en de sneeuwschuiver lijkt me geen sneeuw te schuiven; daarvoor zal het wel weer net te weinig zijn) maar met een vaartje van 50km/u kan er weinig gebeuren. Na een kwartiertje rijden komen we bij het eind van de weg: De Noordkaap!


https://www.youtube.com/embed/9N1kV-8vvoE

https://www.youtube.com/embed/A3omy7uR060

https://www.youtube.com/embed/lqwgcehz1Ek

https://www.youtube.com/embed/RJIFiYWNTaw

https://www.youtube.com/embed/LeldcpQtcoY

https://www.youtube.com/embed/sT60obLMhOA


Na onszelf te hebben vereeuwigd bij het Noordkaap monument zijn we naar binnen gegaan voor een kop soep.




Al snel bleek dat die groep van rallyrijders het voor elkaar had gekregen om de auto recht voor het monument te plaatsen voor een foto. We hebben maar niet gevraagd of het mocht, zijn onze auto's gaan halen en hebben brutaal achteraan in de rij aangesloten. Wie niet waagt, wie niet wint; niet geschoten is altijd mis; de brutale mens heeft de halve wereld, etcetera etcetera. Als het niet mag dan horen we het wel, en anders hebben we toch een unieke kans om onze stalen rossen op de plaat te zetten. Alzo geschiedde.






Om 13.00 uur ging het konvooi weer terug naar het beginpunt. Mark maakte nog even een schuivertje met de XC60 van Sander (slecht zicht door opstuivende sneeuw van de sneeuwschuiver aan de voorkant van het konvooi), maar binnen 10 minuten waren we weer mobiel en konden we verder reizen richting Alta, waar we in het Scandic overnachten.














Morgen naar Tromsø, ook wel het Parijs van Noorwegen genoemd. Ik ben benieuwd!

Dag 8: Alta/Noordkaap - Tromsø

05-02-2016:

In het Scandic in Alta hebben we het meest uitgebreide ontbijtbuffet gehad dat ik ooit heb gezien. Natuurlijk de verplichte scrambled eggs met bacon, witte bonen in tomatensaus en worstjes, maar daarnaast ook ..tig soorten beleg, verschillende broodjes, wel 10 verschillende soorten cereals, en laat ik de kaviaar dan ook maar niet vergeten.

Enfin, na dat uitgebreide ontbijt hebben we koers gezet naar Tromsø, ook wel het Parijs van het noorden genoemd. Die verwachting moet dan natuurlijk wel worden waargemaakt. Helaas geen filmpjes van onderweg, want tot mijn grote spijt was ik vergeten om de dashcam uit te zetten, waardoor deze automatisch is gaan 'loopen' waarbij de oudste opnames zijn gewist. Jammer jammer, maar een goed excuus om misschien nog eens die route te rijden. Want dat die erg mooi is is zonder enige vorm van twijfel.

Filpmjes hebben we niet, maar foto's wel. Hieronder een selectie uit de vele tientallen die we hebben genomen (deels uit de rijdende auto, dus hier en daar nog met zichtbare portier/raamranden):























Rond 14.00 uur komen we aan in Tromsø en checken in in het Clarion hotel, gelegen aan de haven en met uitzicht op de kenmerkende brug die de twee helften van Tromsø met elkaar verbindt.




Sander wacht in het hotel tot hij Iris kan ophalen van het vliegveld, de rest gaat het stadje in voor sightseeing. Dat levert ook weer een paar mooie plaatjes op:



















Na de wandeling, het was inmiddels ongeveer 6 uur 's middags, zijn we terug gegaan naar het hotel om een hapje te eten, afscheid te nemen van Ewout (die weer terug naar Oslo vliegt, maar die we over een weekje weer zien) en Iris te begroeten. Na het eten praten we nog wat, totdat Elmar en Daniëlle via de app op hun telefoon ontdekken dat de kans op Noorderlicht vrij groot is. We pakken de auto en rijden eerst naar het hoogste punt van het eiland, maar daar is teveel lichtvervuiling, dus voor het Noorderlicht is dat niet geschikt. Wel vallen de over het algemeen prachtige huizen op.

We rijden dus naar de noordpunt van het eiland waar Tromsø op ligt en al snel zien we dat dat wél resultaat biedt. Het Noorderlicht is weliwaar niet heel sterk, maar we kunnen er wel een paar foto's van maken. Voor de liefhebbers: sluitertijd op 15 sec. (niet langer want dan zou de foto wazig kunnen worden door de beweging van het licht), diafragma wijd open, vibration reduction uitschakelen, de camera/lens handmatig scherpstellen op oneindig, alle filters van je lens verwijderen en (uiteraard) je camera op een statief plaatsen.

Omdat het Noorderlicht dus niet echt heel sterk was hebben we niet de foto's kunnen maken waar we eigenlijk op hadden gehoopt. Daar komt nog bij dat de batterij van mijn camera het halverwege echt voor gezien hield. Ik kwam er in Tromsø pas achter dat ik de lader was vergeten en het was inmiddels te laat om voor een nieuwe te gaan shoppen. Anyway, hieronder mijn Noorderlicht foto's:











Na deze foto's rijden we weer terug naar het hotel. Morgen gaan we naar Narvik. Daar zullen we halverwege de middag arriveren. De dag erna maken we een doorsteek naar Abisko (Zweden) voor een sledehondentocht.

Dag 9: Tromsø - Narvik

06-02-2016:

De rit naar Narvik is redelijk kort, dus we kunnen onze tijd gebruiken om 's morgens een paar winkels te bezoeken waar ze volgens de receptie van het hotel mogelijk digitale camera's verkopen. Ik hoop daar een lader, of volle batterij, voor mijn Nikon te kunnen kopen zodat ik de komende dagen ongestoord door kan gaan met foto's maken.

De eerste winkel die we bezoeken blijkt helaas nog niet te zijn geopend, maar een vlugge blik door de winkelramen leert dat ze hier alleen ouderwetse lampen en wat TV's en radio's verkopen. Verder dus, richting vliegveld, want daar ligt een groot modern winkelcentrum met een grote electronicawinkel. Om daar te komen moet je naar de andere kant van het eiland. Je komt daar door een ingewikkeld tunnelcomplex in de berg die zo'n beetje in het midden van het eiland ligt. 'Ingewikkeld' want je hebt in dat tunnelcomplex diverse afslagen en zelfs een rotonde. Aan de navigatiemevrouw heb je in zo'n tunnel niet heel veel, maar we weten de bestemming te bereiken. Bij genoemde electronicawinkel hebben ze niet de gewenste lader of geschikte batterij, maar wel een lader die geschikt zou zijn om alle soorten batterijen te laden. Daarvoor beschikt het over verschuifbare contacten die je zodanig kunt plaatsen dat ze contact maken met de contactjes van de batterij. Ondanks het slechte voorgevoel toch maar die lader gekocht, want er zat ook een stekker bij om hem in de auto te gebruiken. Zo geschiedde, en de batterij werd daadwerkelijk geladen.

Aldus koers gezet richting Narvik. Helaas begon die lader net buiten de stadsgrens te roken en vervolgens deed ie helemaal niks meer. We waren ook alweer te ver weg om om te draaien om het apparaat te ruilen. Dat zou ons minstens 2 uur kosten. Ik zal het merk niet noemen, maar ik hoop dat de Hama importeur in Nederland bereid is om het apparaat te laten repareren of het geld terug te geven.


Wat filmpjes en foto's van de route naar Narvik:

https://www.youtube.com/embed/HsvRtTlL738

https://www.youtube.com/embed/mhibo6KeNn8

https://www.youtube.com/embed/LibR-Wa7hbk

https://www.youtube.com/embed/vIZAPrIhqaI


















Het hotel waar we overnachten is niet heel bijzonder en ligt ook niet in een heel bijzondere wijk. Ik vraag naar een winkel waar ze camra's en -accessoires verkopen en wordt doorverwezen naar de TV-winkel, iets verderop in de straat. Die blijkt inmiddels dicht te zijn, en zoals het een TV-winkel betaamt lijken ze ook alleen maar TV's te verkopen. Jammer. De receptionist biedt aan om zijn eigen lader uit te lenen (hij heeft ook een Nikon), maar daar hoor ik verder niks meer van. Jammer.

's Avonds eten we een hapje in het hotel en drinken nog wat na. Opvallend is dat Noorwegen helemaal niet zo duur is als ik altijd heb gedacht. Een 1p-kamer kost je gemiddeld ca. EUR 100,- per nacht inclusief ontbijt, en dan heb je vrijwel altijd keurig nette hotels. Eten valt ook mee. Uiteraard kun je dat zo duur maken als je wilt, maar ca. EUR 20,- voor een hoofdgerecht is eveneens geen belachelijk hoge prijs.

Enfin. Omdat we er morgen zeer vroeg uit moeten gaan we ook vroeg slapen. De bedoeling is om om 06.30 te ontbijten en om 7.15 te vertrekken, dus de wekker staat op 5.45.

Dag 10: Op en neer naar Abisko voor een sledehondentocht

07-02-2016:

We staan vandaag vroeg op vanwege een sledehondentocht die we hebben geboekt in Abisko in Zweden. Van Narvik, waar we overnachten, naar Abisko is ongeveer een uurtje rijden (als het mee zit) en aangezien we om ca. 9.00 ter plaatse moeten zijn (iets eerder om de thermopakken aan te kunnen doen) gaat de wekker al om 5.45. Omdat het 'officiële' ontbijt van het hotel pas om 7.30 begint heeft men voor ons een ontbijtpakket gemaakt. Uiteraard met de beste bedoelingen, maar eehhmm...tjaa..... Het was niet meer dan een *heel* *erg* *droge* sandwich, die maar voor de helft was beboterd. Daarbij een soort zoet koffiekoekje die gelukkig wel smaakte. En gelukkig ook koffie om die sandwich weg te spoelen. Vrij naar de Blues Brother: Dit was met recht een wish-sandwich: You wish you had some butter.

Intermezzo:
https://www.youtube.com/embed/jYyBZE0kBtE


Om 7.15 vertrekken we richting Absiko. We merken op dat het heeft gesneeuwd (een kleine 10cm). Diverse sneeuwschuivers zijn bezig om de straten weer begaanbaar te maken. Gelukkig ligt hier niet het hele land standby bij dit soort omstandigheden en durft men ook een enigszins vlotte rijstijl aan te blijven houden. We draaien vanaf de E6 de E10 naar Abisko op. Die blijkt in zijn geheel nog niet geveegd te zijn, dus we rijden hier door een fijne laag verse sneeuw die je voelt en hoort kraken onder je banden. Een kilometer of 5 verder blijkt de weg afgesloten te zijn. Een dichte slagboom verhindert de doorgang naar Abisko. Voor ons staan een paar andere Nederlanders die in Abisko zouden gaan sneeuwscooteren, en een paar vrachtauto's die hier al de hele nacht staan in afwachting van betere tijden. Want wat blijkt, men heeft de weg gisteren rond 14u al afgesloten en is al die tijd bezig geweest om de boel begaanbaar te maken.

Een belletje naar het Noorse Vegvesen (Wegwezen = Rijjkswaterstaat in NL) leert dat de weg is afgesloten duh) en dat men druk bezig is met ruimen en dat men niet kan aangeven wanneer die dan weer open gaat. Inmiddels heeft zich een Oostenrijker achter ons aangesloten die zich hoogst verbaast over deze gang van zaken. In zijn land zou men alles in het werk stellen om zo'n weg binnen de kortst mogelijke tijd weer begaanbaar te stellen. Let wel, deze E10 is de enige verbinding tussen twee relatief grote steden Narvik (in Noorwegen) en Kiruna (in Zweden). Je kunt omrijden, maar dat is zo'n 600km. Niet echt een optie dus.

Inmiddels hebben we de organisatie van de sledehonden in Abisko gebeld en de situatie uitgelegd. Het is mogelijk om de tocht uit te stellen tot vanmiddag, maar dan moeten we uiterlijk om 11.00 laten weten of we dat gaan halen. Vooralsnog lijkt het er niet op dat de weg op korte termijn open zal gaan. We zien een keer een sneeuwschuiver vanuit de bergen komen, die onder de slagboom doorgaat en meteen weer omdraait. Slagboom weer dicht. We blijven dus wachten.




Tot onze grote vreugde zien we om 10.45 de sneeuwschuiver weer terugkomen en door de slagboom gaan, die nu open blijft staan! Auto's dus starten en op naar Abisko! Na een kilometer of 10 wordt de weg echter versperd door een grote sneeuwruimer. De bestuurder is vrij chagrijnig en meldt ons dat we niet hadden mogen doorrijden. Beetje vreemd, want de slagboom stond open en de lampen knipperden niet meer. Zelfs de lokale Noren die inmiddels ook stonden te wachten zijn gewoon doorgereden, dus we zijn ons van geen kwaad bewust.




Uiteindelijk laat hij ons toch verder, maar geeft aan dat hij niet weet of de weg vanavond nog open zal zijn. We wagen het er maar op. In het ergste geval moeten we naar Kiruna rijden om te overnachten.

Paar filmpjes:

https://www.youtube.com/embed/e8YI33xXGfA

https://www.youtube.com/embed/uYAgIHPG9ZA

https://www.youtube.com/embed/63wA-4KH3z4


Van de sledehondentocht heb ik geen foto's. Het is niet mogelijk om tijdens die tocht foto's te maken, maar iemand van de organisatie die meereist per sneeuwscooter maakt foto's die we later kunnen downloaden. Heel bijzonder zullen ze niet zijn. Je ziet iemand achter op een slede staan, meer niet. Die tocht an sich was wel bijzonder. In meerdere opzichten. Je komt door bijzonder mooie natuur waar je anders niet zou komen. Het is echter ook bijzonder vermoeiend en aan het eind van de rit bijzonder koud (de temp. is dan inmiddels gezakt tot -18 graden).


Na afloop splitst de groep zich. Ronald, Daniëlle, Mark en Dick gaan naar een ander dorpje om morgen van daaruit een orca safari te gaan doen. Sander en Iris gaan terug naar het hotel waar we afgelopen nacht zijn verbleven en Elmar en ik gaan naar het Scandic in Narvik, om morgen richting de Lofoten te rijden.

De weg terug blijkt gewoon (nog of weer) open te zijn maar de omstandigheden zijn zo nu en dan bar slecht.

https://www.youtube.com/embed/H-D17ZbWcK4


We arriveren in ons hotel, eten wat en gaan rond 20.00 weer terug naar onze kamers. Ik werk de website nog bij voor de afgelopen dagen en rond 22.00 duik ik mijn bed in. Morgen naar de Lofoten. Wat mij betreft absoluut een van de hoogtepunten naast het bereiken van de Noordkaap!

Dag 11: De Lofoten

08-02-2016:

Vannacht weer heerlijk geslapen in het Scandic hotel in Narvik. Prima kamer, prima bed en vanmorgen wederom een méér dan prima ontbijt. We hebben afgesproken om om 9.00 te gaan ontbijten, maar ik ben al om 6.45 wakker en ben dus ruim op tijd klaar om nog wat te typen voor de website (zie verhaal van gisteren). Als ik de gordijnen open doe zie ik dat het flink sneeuwt. Dat levert op zich best leuke plaatjes op, maar omdat we vandaag naar de Lofoten gaan zou het fijn zijn als we goed zicht hebben. De Lofoten zijn voor mij min of meer het hoogtepunt van de reis en het zou jammer zijn als die mooie beelden verborgen blijven achter dichte sneeuw en grauwe laaghangende bewolking.

We eten om 9.00 uur en om 10.00 uur rijden we naar een winkelcentrum waar een Expert winkel zit, in de hoop dat ze me aan de oh zo nodige lader kunnen helpen. Ik heb weliswaar de camera van Mark kunnen lenen (many many thanks daarvoor Mark!!!!) maar plaatjes schieten met je eigen bekende camera is prettiger. De Expert kan me niet helpen, dus we draaien de auto richting Lofoten.

Het sneeuwt nog steeds en het lijkt wel of het zicht alleen maar minder aan het worden is. Het zal toch niet zo zijn dat we één van de mooiste plekjes op aarde maar half zien door dat pokke weer?? De reis naar Reine, waar we overnachten, is ca. 350km lang en de eerste 200km hebben we alleen maar sneeuw en slecht zicht. We eten iets bij een tankstation in een plaatsje waarvan ik de naam al niet meer weet, en juist dàn lijkt de lucht wat op de klaren. Zou het dan toch....? Na de ruitenwissers te hebben vervangen (die had Ronald meegenomen van Olov te Goes en had ik al sinds Östersund acheterin de auto liggen) vervolgens we onze weg richting het einde van de Lofoten weer en de omstandigheden lijken steeds beter te worden. Ik ga daar verder geen woorden meer aan vuil maken, het is beter dat je de plaatjes hieronder bekijkt. Om ca. 17.00 arriveren we bij ons huisje in Reine, wat echt prachtig schilderachtig aan het water ligt.

We rijden naar het lokale restaurant 'under huset' wat letterlijk 'onder het huis' betekent. En dat is ook precies wat het is, een restaurant onder het woonhuis van de eigenaren. Druk is het er niet, we zijn de enige gasten. Op het menu staan diverse soorten vis. Niet alles is voorradig, wat ik een goed teken vind. Dat wil zeggen (althans dat hoop ik) dat het vers is en niet uit de vriezer komt. We kiezen voor whale beef. Misschien ethisch niet helemaal verantwoord, maar ja. Ik had toch al weinig op met Greenpeace, dusss.....

Hieronder dan wat foto's. De meesten zijn vanuit een rijdende auto genomen. Omdat het rond 15.00 al schemerig wordt moet er een wat langere sluitertijd worden gebruikt waardoor sommige foto's wat bewogen kunnen zijn. Ook heb ik niks nabewerkt, dus hier en daar zal er best wel wat verbeterd kunnen worden, maar da's leuk voor een stormachtige zondagmiddag als ik weer thuis ben.


https://www.youtube.com/embed/FxxlOOxS_Tw

https://www.youtube.com/embed/4qFw0tjbgQE

https://www.youtube.com/embed/gvbGiF0yWUo

https://www.youtube.com/embed/h9GG1jYAGhA

https://www.youtube.com/embed/7l-59vnEoEo

https://www.youtube.com/embed/qhtVYXFktj0

https://www.youtube.com/embed/7TwnMWgJvCY

https://www.youtube.com/embed/H_qIT2GVpVg

https://www.youtube.com/embed/4_uQ2bunCsM

https://www.youtube.com/embed/8HI4Kvw0lYE

https://www.youtube.com/embed/ZX9ap8_2TZM

https://www.youtube.com/embed/JiDde_KDZxw

https://www.youtube.com/embed/9ZAss3MTco8

https://www.youtube.com/embed/sLJbdHweDgE

https://www.youtube.com/embed/qfxUGTKymi0

https://www.youtube.com/embed/16TtNrcAozg

https://www.youtube.com/embed/5LeMfYd_Xq4

Dag 12: Lofoten - Mo i Rana

09-02-2016:

Vannacht prima geslapen in ons huisje in Reine op de Lofoten. De veerboot die ons naar Bodø op het vasteland brengt vertrekt al om 7.00 en men verwacht dat passagiers 3 kwartier van tevoren aanwezig zijn. Mijn wekker gaat om 5.15 uur, spring onder de douche en na het inpakken van de auto gaat het richting veerboot, die vanuit Moskenes vertrekt. Vanuit Reine is dat maar een paar minuten rijden, dus we zijn ruim op tijd. Vóór ons staan al twee auto's te wachten en veel drukker zal het ook niet worden. De veerboot (MV Landegode) ligt al klaar, maar helaas kunnen we toch pas een klein kwartiertje voor vertrek inschepen. Het reserveren van de tickets was niet nodig geweest. Er blijkt plaats te zijn voor zo'n 120 auto's en een kleine 400 passagiers. Het blijft bij deze overtocht echter bij 4 auto's en wat voetpassagiers, in totaal zo'n man of 15.

Stipt om 7 uur vertrekken we richting vasteland. Al gauw blijkt dat de beloofde rustige zee niet aanwezig is. In plaats daarvan waait het stevig met als gevolg daarvan flink wat golven. Op zich niet zo erg, ware het niet dat je ze in het donker niet ziet aankomen en bovendien kun je je niet oriënteren op een vaste horizon. Met andere woorden: Ideale omstandigheden om zeeziek te worden. Na een ruig boottochtje op de Middelandse Zee tijdens de zomervakantie dacht ik daar imuun voor te zijn, maar na een paar minuten begin ik me toch wat 'grocky' te voelen. Tijd om het achterdek op te zoeken. Buiten is het best fris, een graad of 1 boven 0, maar met zicht op de lichtjes van Moskenes en de omringende dorpjes van de Lofoten (=mijn vaste horizon) in combinatie met de frisse lucht en het feit dat de golfbewegingen op het achterdek altijd wat minder zijn dan voorop een schip (althans op deze ferry) word ik niet zeeziek. De enige ongemakken zijn de toch wel erg koude wind en de uitlaatgassen die over het achterdek waaien.

De overtocht duurt ruim 3 uur, tot 10.15. Ik weet het een uurtje of 2 uit te houden op mijn achterdek. De lampjes van de Lofoten waren na een uurtje uit zicht, maar toen was het inmiddels wat licht aan het worden en was er dus een vaste horizon te zien. Nog wat later is de kustlijn van het vasteland ook zichtbaar. De golven zijn ook wat minder geworden, dus ik begeef me naar binnen om weer een beetje op te warmen en te kijken hoe onze veerboot vakkundig op erg korte afstand tussen een paar rotseilandjes voor de kust van Bodø wordt gestuurd. Afstand tussen boot en uit het water opstekende rotsen is aan beide zijden niet meer dan een meter of 30 à 40.

Wat later, om 10.15, leggen we aan in Bodø, rijden de veerboot af en sturen richting Mo i Rana. De weg daar naartoe is (verwend dat we inmiddels zijn) is niet echt heel spectaculair te noemen, met uitzondering van een deel dat over een hoogvlakte loopt. We passeren daar ook weer de Poolcirkel, nu dus in zuidelijke richting. In Zweden weten ze daar toch iets meer aandacht aan te geven. Vandaag zien we alleen een volledig ingesneeuwd gebouw (links in de video) waar we dus niet bij kunnen komen, en ook geen bord voor een foto met onze auto's. Jammer.

https://www.youtube.com/embed/vFA2b-UxNn4

https://www.youtube.com/embed/3ifDNX2A8RM


Buiten die hoogvlakte, waar het wegdek soms uit een laagje verse sneeuw maar meestal uit een laag ijs bestaat, ligt er een mengelmoes van sneeuwsludge en zand op de weg. Dat geeft een behoorlijke bende aan m'n auto en tegelijkertijd is het soms verrassend glad in bochten, zéker als de temperatuur 0 graden is. Een paar graden kouder of warmer maakt een heel verschil.

https://www.youtube.com/embed/t7DIZsAW2Lk


De etappe naar Mo i Rana was redelijk snel afgelegd en we arriveren halverwege de middag bij ons hotel. We worden blij verrast door de gastvrijheid en de moeite die men doet om het ons naar de zin te maken. Daarmee wil ik niet zeggen dat we daar in andere hotels in Noorwegen en Zweden slechte ervaringen mee hadden, maar hier gaat men duidelijk 'the extra mile'. Later leren we dat dit hotel al snel na zijn opening tot één van de beste nieuwe hotels van Tripadvisor werd uitgeroepen. Niet ten onrechte dus.

's Middags loop ik naar het nabij gelegen winkelcentrum. Daar zou een fotozaak moeten zitten en ik hoop dat ik daar eindelijk een lader kan vinden voor mijn camera. De fotozaak is snel gevonden en YES! men heeft een (deugdelijk uitziende) lader. Weliswaar niet de gewenste originele Nikon lader, maar dit exemplaar ziet er heel wat degelijker uit dan het stuk ellende uit Tromsø. Meenemen dus. Het ding blijkt het prima te doen, dus ik kan mijn eigen camera weer gaan gebruiken. @Mark, nogmaals dank voor het mogen lenen van jouw camera!

's Avonds eten we in het hotel en drinken daarna nog wat. Dat laatste is trouwens een dure aangelegenheid. Een halve liter Noors (wel lekker!) bier kost ca. 9 Euro.

Morgen naar Trondheim!

Dag 13: Mo i Rana - Trondheim

10-02-2016:

We moeten vandaag zo'n kleine 500km rijden naar Trondheim, dus we vertrekken enigszins optijd. De route leidt deels langs de fjordenkust maar voor het grootste deel door de binnenlanden van Noorwegen. Na een uurtje stoppen we voor diesel en koffie en rond de middag verorberen we een stevige hamburger ('medium', yeah right).

De wegen zijn nog 'viezer' dan gisteren en hebben er naast het vele zand ook nog een grote hoeveelheid autolak vernielende steentjes bijgekregen alsmede een soort pekel dat als kauwgum op je auto blijft kleven. Die ziet er na verloop van tijd dan ook onvoorstelbaar smerig uit.









De omgeving van Trondheim is erg fraai, met over het algemeen relatief grote en nieuw aandoende huizen. Tegen het eind van de middag komen we aan in ons hotel. Dat blijkt wat meer 'basic' te zijn dan we dachten. De gemiddelde ziekenhuiskamer is gezelliger. Maar goed, de prijs is er ook naar en we hoeven er ook alleen maar te slapen. 's Avonds eten we in een prima steakrestaurant op een kwartiertje lopen.
















https://www.youtube.com/embed/6GbssTM_LRI

https://www.youtube.com/embed/V0oxFGrmD1k

https://www.youtube.com/embed/6J_VDmc9VIw

https://www.youtube.com/embed/Juc0DZCSew8

Dag 14: Trondheim - Atlantic Ocean Road - Dombås

11-02-2016:

Ruim voordat de wekker gaat ben ik al wakker van de pal voor mijn hotelkamer warmdraaiende diesellocomotief. Aan de deur van de kamer vind ik het beloofde plastic tasje met het ontbijt: Een sandwich ham-kaas en een klein flesje met iets dat moet doorgaan voor sinaasappelsap. 'Sap met sinaasappelsmaak' staat er hoopvol op het etiket. Ik wil het schudden om het vruchtvlees van de bodem te krijgen, maar dat blijkt er niet in te zitten. We eten het ontbijt in de gezamenlijke ruimte en lachen maar wat om het verschil met het ontbijt in de vorige hotels, wat altijd overdadig en goed was.

Vandaag staat het laatste hoogtepunt van deze reis op het programma: De Atlantic Ocean Road (Atlanterhavsvegen), net iets ten zuiden van Kristiansund.

We zetten koers naar Kristiansund en rijden door een prachtig winters landschap. Helaas geen film hiervan, want door een latere blunder wordt alles overschreven. Rond lunchtijd rijden we Kristiansund in, want een boven verwachting mooi en levendig stadje is. We eten een hamburger bij Burger King en sturen daarna richting de Atlantic Ocean Road. Gelukkig heb ik van tevoren het SD kaartje in de camera gewisseld zodat deze beelden wel bewaard zijn gebleven.



















https://www.youtube.com/embed/v4Ua5xC11R8

https://www.youtube.com/embed/D2J9YG2WckU

https://www.youtube.com/embed/jWZdiRtQZLY

https://www.youtube.com/embed/cKmoJzaB_y0


De route vanaf de Atlantic Ocean Road naar Dombås verloopt voorspoedig en wederom door een paar fraaie landschappen.

https://www.youtube.com/embed/v5ox1kOdAE4

https://www.youtube.com/embed/JMgmctpoQ60

https://www.youtube.com/embed/KT-arqYHhE0


We arriveren tegen het eind van de middag bij het hotel. Dat is wederom prima, zoals we in Noorwegen eigenlijk gewend zijn, en blijkt nauwelijks bezet te zijn. Dombås is een wintersport plaatsje en ik veronderstel dat het hier tijdens de vakanties en in de weekenden een stuk drukker is. We eten prima in het hotel (dinerbuffet à ca. 200 NOK) en praten daarna nog wat na en bekijken elkaars foto's van de Atlantic Ocean Road.

Dag 15 en 16: Vanuit Dombås naar huis

Vanaf Dombås splitst de groep zich. Ikzelf rijd richting huis naar vrouwlief en kind, terwijl de rest nog een dag of twee dagen bij Ewout en Marije blijft in Hvittingfoss. 's Morgens om 7.00 ontbijt ik met Mark en Sander, die al wakker zijn. De rest slaapt uit. Groot gelijk, want de rit naar Hvittingfoss duurt maar een paar uur, dus vroeg opstaan is niet nodig.

Om 8.00 stap ik in een wederom heerlijk voorverwarmde auto (ideaal zo'n standkachel) en begin aan de 900km lange rit naar Kopenhagen. Ik kom langs bekende plaatsen als Lillehammer en Hamar en rond 11.30u passeer ik Oslo. Net ten zuiden van Oslo begint het wat te sneeuwen en al snel is het eerste ongeluk gebeurd. Een auto die kort daarvoor nog een meter langer was ligt in de greppel naast de snelweg en de vangrail is iets daarvoor flink beschadigd. Gas terugnemen is het devies. Wat later, om 13.00u, passeer ik de Zweedse grens. De sneeuwbui blijft achter in Noorwegen, dus het gas kan er wat meer op.

De reis verloopt verder redelijk vlot. Ik passeer Göteborg om 15.00u en negeer het advies van de navigatie om het pontje bij Helsingborg te nemen maar rijd door naar Malmö om via de brug naar Denemarken te gaan. Om ongeveer 17.30 rijd ik Zweden uit en volg de navigatie naar mijn hotel. Ik was in de veronderstelling dat ik een hotel had geboekt vlakbij het vliegveld maar heb blijkbaar niet goed gekeken. Het hotel ligt midden in het centrum van Kopenhagen. Terwijl ik dwars door de Deense hoofdstad rijd merk ik dat de automaat bij het wachten voor een stoplicht (met de voet op de rem en in D) soms wat lijkt te pendelen tussen neutraal en de eerste versnelling. Ik voel hem wat duwen en bij wegrijden is zo nu en dan een bonk te voelen van de versnelling die dan pas inschakelt. Vreemd, ik heb dat nooit eerder gevoeld en vraag me af wat het zou kunnen zijn.

Gelukkig kan ik het hotel bereiken, check in, bekijk mijn kamer en kom tot de conclusie dat ik daar niet in wil blijven. Het is er klam, het vocht staat op de ruiten en de omkasting van de radiator is kletsnat. De tweede kamer ruikt muffig en stoffig, alsof er al 3 jaar niemand in is geweest. De derde kamer, op de 19e en drukker bevolkte verdieping, is wel goed. Als compensatie voor het ongemak kan ik zometeen een gratis biertje gaan halen in de bar. Van tevoren deel ik de ervaringen in de app groep. Diverse mogelijkheden worden genoemd: Kapot kleppenblok, kapotte solenoid, te laag ATF niveau. Van het kleppenblok is bekend dat deze wat sneller slijten dan gebruikelijk. Ze zijn namelijk van aluminium gemaakt, wat natuurlijk vrij zacht is. Ik besluit dat ik er nu weinig aan kan doen en af te wachten hoe de auto zich morgen gedraagt. V70's N D5 AWD hebben een reputatie van stuk gaan in het buitenland (toch, Ronald ) dus ik ga maar uit van het ergste, dan kan het alleen maar meevallen. Het gratis pilsje smaakte prima trouwens

's Morgens rond 7.00 weer gebruik gemaakt van het uitermate uitgebreide ontbijtbuffet en met een goed volle maag (stel je voor dat de auto het begeeft, dan kan dat beter met een volle dan lege maag gebeuren, was de gedachte) rijd ik de auto uit de parkeergarage onder het hotel. Bij het instellen van de navigatie voel ik de bak weer wat duwen/bokken. Het initiële plan was om via de bruggen naar huis te rijden, maar dat is ruim 100km om. Minder km's lijkt me in deze situatie beter dus ik besluit om via het pontje Rodby-Puttgarden te gaan. De weg naar de buitenkant van Kopenhagen gaat wederom via veel stoplichten. Om het bokkende verschijnsel te vermijden zet ik de bak iedere keer in N en schakel pas naar D als de auto voor me gaat rijden. Het inschakelen van de eerste versnelling gaat prima en ook de opvolgende schakelmomenten verlopen zoals het hoort.

Buiten Kopenhagen is het toch wel glad, zelfs op de snelweg. Ook hier weer een auto die de vangrail heeft geraakt en ik voel de V70 af en toe wat glibberen, dus tempo verlagen. Van Sander krijg ik de ETD van het pontje door, en als een wonder kom ik precies op tijd aan. Bij het inchecken voel ik de bak weer iets bokken. Snel in N dus. Daarna meteen de boot op.

De verdere reis door D verloopt prima. Ik baal dat ik mijn velgen niet heb schoongemaakt, want er is een duidelijke onbalans voelbaar door de drek die er in zit en voornamelijk bestaat uit zand en steentjes die ik heb opgepikt op de Noorse wegen. Het is zo hard als cement geworden en laat zich met de hand niet verwijderen. Bij tankstations hebben ze helaas geen hogedrukreinigers en ik heb geen zin om de snelweg af te gaan op zoek naar een carwash. Bij een snelheid van 170 valt het getril mee, dus dat is de snelheid die ik zoveel mogelijk probeer vast te houden.

Om 15u passeer ik de Nederlandse grens en om 16.30 ben ik thuis. De bak heeft zich verder prima gehouden, er blijken geen foutmeldingen in te zitten. Als ik er een dag later mee rijd dan blijkt het bokken ook weg te zijn. Vreemd. Als het weg blijft dan ben ik daar natuurlijk blij mee, maar ik vrees dat het weer de kop gaat opsteken om een moment en lokatie waar het helemaal niet goed uitkomt. We zullen het zien....

Ik kan terugkijken op een geweldige reis. Prachtig om je eigen auto richting Noordkaap te sturen en zelfs recht voor het Noordkaap monument te kunnen parkeren voor een foto. Andere hoogtepunten waren het IJshotel, de Lofoten, de Atlantic Ocean Road, maar ook het prachtige besneeuwde Zweden, de wondermooie natuur in Noorwegen en, last but definitely not least, de gezelligheid in de groep. Ronald, Daniëlle, Sander, Iris, Elmar, Ewout, Mark en Dick, allemaal ontzettend bedankt!

De V70 heeft zich, op het versnellingsbak-dingetje na, prima gedragen. Totaal gereden afstand is ca. 8000km. Eén keer heb ik koelvloeistof moeten bijvullen, maar dat was waarschijnlijk vanwege het niet goed ontluchten van het systeem nadat het gevuld was met koelvloeistof die bestand is tegen -40 graden. Olieverbruik vrijwel niks. De standkachel heeft de motor en het interieur iedere ochtend heerlijk voorverwarmd, ook in Kiruna toen het 's morgens bijna -30 was. Vóór de reis was het interieur geheel vrij van rammeltjes, kraakjes en piepjes. Ik vrees dat dat nu niet meer het geval is. De wegen zijn in het hoge noorden zo nu en dan zó slecht dat je de auto bijna hoort huilen van ellende als je er overheen rijdt. De tijd zal leren wat de gevolgen zijn, maar tot nu toe is er in ieder geval 1 kraakje gelokaliseerd. Als het daar bij blijft vind ik het prima. De verstralers die ik voor deze rit heb gekocht zijn een welkome toevoeging geweest aan de standaard lichtopbrengst. De dashcam heeft een paar prachtige video's opgeleverd en is wat mij betreft een regelrechte aanrader. Er is geen verkoper in Nederland maar vanuit Ierland is het binnen enkele dagen leverbaar: http://hiniko.com/index.php?route=product/product&product_id=274 (met, het mag gezegd worden, geweldig goede service!).

Marc jij ook bedankt voor de gezellige afgelopen 2 weken namens Iris en Sander

Geweldig om te lezen, Marc! Ik heb zo te lezen veel gemist, maar je kunt niet alles hebben  

Citaat van: elianmars op 14-02-2016 22:58:51
maar je kunt niet alles hebben 

Klopt, ik had er ook een C70 voor kunnen kopen, die heb jij dan weer wel

Citaat van: Marc O. op 14-02-2016 23:34:35

Citaat van: elianmars op 14-02-2016 22:58:51
maar je kunt niet alles hebben 

Klopt, ik had er ook een C70 voor kunnen kopen, die heb jij dan weer wel