Na jaren van twijfel over mijzelf kom ik er achter dat degene, die ik altijd lief heb gehad,me emotioneel misbruikt heeft.
Niet echt een stoer verhaal om rond te gaan bazuinen in je omgeving dus hoop ik hier een uitlaatklep te vinden.
Projecteren,manipuleren,liegen en bedriegen ik noem maar wat dingen die druppelsgewijs de relatie binnensluipen.
Je doet je best,maar gedurende de relatie ga je voor jezelf de lat steeds hoger leggen om maar aan de behoefte van je partner te willen voldoen.
Ik verlangde weer terug naar de partner zoals die was toen ze haar masker nog op had.
Dit bleek een eindeloze poging want het is nooit voldoende,het ligt altijd aan jou en de manipulatie gaat gewoon verder net onder de radar door.

Iedereen kent haar als een fantastische vrouw,die op de sociale ladder erg hoog scoort.
Tot ze thuiskomt en de voordeur dicht doet,dan gaat het spelletje weer beginnen.
Ik wist wel dat er iets niet klopte en heb mezelf hier dan ook regelmatig tegen verzet,met als gevolg dat ik zo nu en dan door haar manisch-depressief werd genoemd.
Dit bracht mij iedere keer aan het twijfelen,je rekent er toch op dat je partner het beste met je voor heeft.

Op het moment dat de relatie verbrak wist ik nog niet van het bestaan van deze stoornis.(N.P.S)
Gedurende de verwerking las ik veel,sprak veel mensen en keek veel youtube-filmpjes.
Toen ging er een lampje branden en heb ik gehuild van geluk,in te kunnen zien wat er al die jaren speelde.
Alle verhalen die ik las leken wel over mijn leven te zijn geschreven.
Wat een opluchting was dat,hetgeen wat ik altijd voelde maar niet begreep werd ineens tastbaar.
Nu probeer ik de kinderen voorzichtig te leren hoe ze zich kunnen weren als ze de andere dagen bij de moeder zijn.
En dat valt ook niet mee want ik kan niet zeggen,je moeder heeft een stoornis.
Ik vraag me af of er hier ook mannen of vrouwen zijn die in een soortgelijke situatie zitten.
Het onzichtbare voor de buitenwereld maakt het erg moeilijk om met je verhaal naar buiten te komen.

Alex

sterkte, ken het niet maar vind het wel dapper van je datje zoiets op een "mannen"forum zet.

Bert

Sterkte met de verwerking en het hervinden van je zelfvertrouwen.
Ik had een collega met die storing en herken hetgeen je beschrijft goed.

Zo iets kan er heel langzaam in sluipen en op een zeker moment geloof je de lulkoek van die ander.

Wow, dat is een heftige ervaring. Ik kan mij voorstellen dat je aan jezelf gaat twijfelen, zeker als het zo structureel gebeurt.

Is inmiddels in haar kring bekend dat ze deze stoornis heeft? Is ze in behandeling ervoor? Heb jij misschien ook nog hulp nodig bij het verwerken en omgaan met de dingen die zijn gebeurd? Ik kan mij voorstellen dat hoewel je nu weet dat het een stoornis is, het jou wel een ander mens heeft gemaakt door de tijd heen.

Sterkte!

Knap dat je jouw ervaring hier deelt Alex.

Dapper dat je je verwerkingsproces hier zo durft neer te zetten, voor haar ook best een hele stap om diagnose te laten stellen. Is ze in therapie nu ?

Idd erg sterk om je uitlaatklep open te zetten.
Praten doet verwerken, opkroppen maakt je gek.
Hopelijk vindt je gauw je eigen weg weer terug , en sterk je psychisch goed aan.
Want kan me goed voorstellen hoe dit voelt en wat het met je doet.
Verdwijnen doet het waarschijnlijk nooit. Dit soort dingen laat littekens achter, maar je kan het voor je zelf draaglijker maken om te blijven praten en er misschien uiteindelijk sterker uitkomen dan je ooit zelf had kunnen vermoeden.
Houdt je haaks.

Citaat van: volvlo op 23-07-2017 18:49:39

Na jaren van twijfel over mijzelf kom ik er achter dat degene, die ik altijd lief heb gehad,me emotioneel misbruikt heeft.
Niet echt een stoer verhaal om rond te gaan bazuinen in je omgeving dus hoop ik hier een uitlaatklep te vinden.
Projecteren,manipuleren,liegen en bedriegen ik noem maar wat dingen die druppelsgewijs de relatie binnensluipen.
Je doet je best,maar gedurende de relatie ga je voor jezelf de lat steeds hoger leggen om maar aan de behoefte van je partner te willen voldoen.
Ik verlangde weer terug naar de partner zoals die was toen ze haar masker nog op had.
Dit bleek een eindeloze poging want het is nooit voldoende,het ligt altijd aan jou en de manipulatie gaat gewoon verder net onder de radar door.

Iedereen kent haar als een fantastische vrouw,die op de sociale ladder erg hoog scoort.
Tot ze thuiskomt en de voordeur dicht doet,dan gaat het spelletje weer beginnen.
Ik wist wel dat er iets niet klopte en heb mezelf hier dan ook regelmatig tegen verzet,met als gevolg dat ik zo nu en dan door haar manisch-depressief werd genoemd.
Dit bracht mij iedere keer aan het twijfelen,je rekent er toch op dat je partner het beste met je voor heeft.

Op het moment dat de relatie verbrak wist ik nog niet van het bestaan van deze stoornis.(N.P.S)
Gedurende de verwerking las ik veel,sprak veel mensen en keek veel youtube-filmpjes.
Toen ging er een lampje branden en heb ik gehuild van geluk,in te kunnen zien wat er al die jaren speelde.
Alle verhalen die ik las leken wel over mijn leven te zijn geschreven.
Wat een opluchting was dat,hetgeen wat ik altijd voelde maar niet begreep werd ineens tastbaar.
Nu probeer ik de kinderen voorzichtig te leren hoe ze zich kunnen weren als ze de andere dagen bij de moeder zijn.
En dat valt ook niet mee want ik kan niet zeggen,je moeder heeft een stoornis.
Ik vraag me af of er hier ook mannen of vrouwen zijn die in een soortgelijke situatie zitten.
Het onzichtbare voor de buitenwereld maakt het erg moeilijk om met je verhaal naar buiten te komen.

Alex

Projectie kan inderdaad rare situaties opleveren.

Citaat van: bert850 op 23-07-2017 19:07:16
sterkte, ken het niet maar vind het wel dapper van je datje zoiets op een "mannen"forum zet.


Bert

dank je

Citaat van: razorx op 23-07-2017 19:08:33
Sterkte met de verwerking en het hervinden van je zelfvertrouwen.
Ik had een collega met die storing en herken hetgeen je beschrijft goed.

Zo iets kan er heel langzaam in sluipen en op een zeker moment geloof je de lulkoek van die ander.

dank je,ja zo gaat dat inderdaad

Citaat van: Paulsson op 23-07-2017 19:12:01
Wow, dat is een heftige ervaring. Ik kan mij voorstellen dat je aan jezelf gaat twijfelen, zeker als het zo structureel gebeurt.

Is inmiddels in haar kring bekend dat ze deze stoornis heeft? Is ze in behandeling ervoor? Heb jij misschien ook nog hulp nodig bij het verwerken en omgaan met de dingen die zijn gebeurd? Ik kan mij voorstellen dat hoewel je nu weet dat het een stoornis is, het jou wel een ander mens heeft gemaakt door de tijd heen.

Sterkte!

Ze is niet officieel gediagnosticeerd,maar voldoet aan alle symptomen ,geen enkele uitgezonderd
Een behandeling blijkt alleen in zeer geringe mate te kunnen helpen als ze er zelf mee naar een psycholoog zou stappen,iets wat iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis in principe niet doet.
Het zelfbeeld is onrealistisch positief om te compenseren dat ze van binnen door onzekerheid en gebrek aan empathie een lege huls zijn.
Ja ik grijp alle hulp aan die er te krijgen is,hoewel je even moet zoeken naar een psycholoog die er ervaring mee heeft,anders heeft het weinig nut.
Maar er alleen al over praten met iemand is al zo fijn.
Het heeft me zeker een ander mens gemaakt.Het besef dat je in het geval van iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis je eigen vrouw nooit hebt kunnen vertrouwen.
Dit terwijl jij probeert er voor 100% voor te gaan,breekt de ander alles af.

Citaat van: Hans Duiven op 23-07-2017 19:15:29
Knap dat je jouw ervaring hier deelt Alex.

dank je

Citaat van: -D©©©L- op 23-07-2017 19:38:32
Dapper dat je je verwerkingsproces hier zo durft neer te zetten, voor haar ook best een hele stap om diagnose te laten stellen. Is ze in therapie nu ?

nee ,om bovengenoemde reden is er met haar niets aan de hand

Citaat van: clk-p op 23-07-2017 19:44:48
Idd erg sterk om je uitlaatklep open te zetten.
Praten doet verwerken, opkroppen maakt je gek.
Hopelijk vindt je gauw je eigen weg weer terug , en sterk je psychisch goed aan.
Want kan me goed voorstellen hoe dit voelt en wat het met je doet.
Verdwijnen doet het waarschijnlijk nooit. Dit soort dingen laat littekens achter, maar je kan het voor je zelf draaglijker maken om te blijven praten en er misschien uiteindelijk sterker uitkomen dan je ooit zelf had kunnen vermoeden.
Houdt je haaks.

Tof dank je
Een relatie beëindigen is nooit leuk en geeft mij en ik denk meer mensen een vervelend gevoel.
Maar dit ligt een flink stuk gecompliceerder aangezien er ook kinderen in het spel zijn die mogelijk ook slachtoffer worden in komende de jaren die ze nog bij de moeder verblijven.
Als je de informatie die er nu beschikbaar is uit de DSM-V haalt,gaat de moeder na beëindiging van de relatie haar "supply " (narcistische voeding) bij de kinderen halen.
En dit is waar ik grote vrees voor heb,naast alle andere problemen die het tot op heden heeft opgeleverd.

Allereerst vind ik het heel dapper dat je dit zo durft te delen op een forum, daar in tegen is opkroppen en verzwijgen DE methode om zelf alleen maar verder in een diep dal te geraken.

Mijn vrouw, Thea, werkt nu al zo'n 10 jaar met een Narcist als werkgever.
Hij is tandarts en gedraagt zich alsof hij boven alle mensen staat, vrouwen zijn slechts (vergeef mijn directe taal) "neukopjecten" of niets wetende slaafjes.
Rekeningen (en ook salarisbetaling) laat hij verslonsen en als er een (belasting)deurwaarder op de stoep staat moet Thea het oplossen want zij heeft de fouten gemaakt! Thea heeft niets daarmee te maken maar,......................
Ik kan zo nog wel even doorgaan maar laat ik zeggen dat ik al diverse keren op het punt heb gestaan om hem patiënt van zichzelf te maken.

Ondertussen heeft hij de praktijk verkocht en per 1 september gaat hij daar aan de slag als ZZP-er en Thea in dienst van die praktijk, ze nemen haar contract 1 op 1 over inclusief haar 26 dienstjaren.
Dus dat komt allemaal wel goed.
Maar meneer wilde wel voor 1 Juli al de helft van het overname bedrag hebben.
Afgelopen week heeft hij apparatuur die de andere praktijk over zou nemen volgens de overeenkomst gewoon te koop gezet, en toen Thea zei dat hij dat niet kon maken was zijn antwoord: "Dat is toch niet mijn probleem?"
Thea en ik zijn er van overtuigd (net als zijn broer die ook tandarts is) dat hij het daar geen 3 maanden volhoud.

Maar weer terug naar jou, wij hopen dat je er met jezelf en ook met de kinderen uitkomt.
Schroom niet om professionele hulp te zoeken, die mensen zijn daarvoor.
En je hart luchten hier is ook helemaal niet verkeerd, niemand zal het je kwalijk nemen.