Wat een nare tijd voor jou en je naasten. Beterschap Joost.

Hopelijk gaat het ondertussen al wat beter met je?

Citaat van: de Boeing op 09-03-2021 09:12:56
Hopelijk gaat het ondertussen al wat beter met je?

CiteerWaarschuwing: er is al ten minste 120 dagen geen nieuw bericht geplaatst in dit topic.
Tenzij je zeker weet dat je hier wilt reageren, overweeg je beter om een nieuw topic aan te maken.

Lieve mensen,

ik ben er nog. De laatste tijd niet actief meer hier, al lees ik elke dag (te vaak) wel even hier, omdat ik de laatste maanden veel in bed heb doorgebracht...
Nu ik (hopelijk) in wat rustiger vaarwater kom heb ik vorige week even een berichtje op mijn social-media kanaal gezet, ik zal de tekst even hier plaatsen.

Wat eind november begon met verschijnselen van geelzucht en een vermoeden van galstenen bleek uiteindelijk iets wat we niet hebben zien aankomen.
Ik bleek een tumor te hebben aan het einde van mijn galweg in de alvleesklier.
Erna ging het (gelukkig!) snel, half januari heb ik een enorm zware operatie gehad waarbij een stuk van mijn spijsverteringsstelsel eruit gehaald is. Helaas bleek het noodzakelijk om nog een na-traject te starten met een preventieve chemokuur. De afgelopen 4,5 maand stonden in het teken van elke 2 weken een kuur, om vervolgens meer dan een week ziek te zijn hiervan.
De laatste kuur (nummer 10) heb ik laten gaan, vanwege bijwerkingen en bloedwaarden die niet goed waren.
De negen kuren doorstaan is al een prestatie op zich en heeft me compleet gesloopt, maar toch voel ik trots dat ik het zo ver gered heb.
Dit betekent een nieuwe fase (gelukkig!) om aan te sterken en hopen. Hopen dat ik gezond mag blijven, ik ga er in ieder geval alles aan doen!!!
Zonder mijn lieve dames, familie en vrienden had ik hier niet doorheen gekomen, mijn dankbaarheid is ook enorm! 

Inmiddels is het een maandje geleden dat ik de laatste kuur heb gehad. Dat voelt eng, maar zeer zeker ook als een bevrijding. Mijn 'permanente' infuus is eruit gelukkig en ik ben weer lekker aan het rommelen. Wat me alleen tegenvalt is de vermoeidheid. Ik merk dat ik de laatste week meer vermoeidheid voel en echt uitputting terwijl ik het andere moment als ik bezig ben me best oké voel. Verder komt er gelukkig ook weer wat gewicht bij, ten opzichte van vorig jaar heb ik 17 (!) kilo ingeleverd.

In de tijd van de kuren heb ik tussendoor gelukkig niet stilgezeten, de 850 is wat verder opgeknapt, maar zeker ook de V60! Ik zal daar even wat foto's van zoeken en plaatsen om weer leuke gespreksstof te hebben hier! 

Jemig, heel veel sterkte met je herstel, Joost!

Zo, dat is een pittig gevecht geweest maar je bent er goed uitgekomen.
Nu lekker vooruitkijken!

En laat die plaatjes maar komen dan 

Sterkte en beterschap de komende tijd! Ook met het weer vertrouwen krijgen in je lichaam.

Dat is inderdaad een onverwachte wending en pitttig traject geweest Joost. Hopelijk blijft het goed nu en ben je snel weer de oude!

Wow Joost, daar schrik ik even van. Heel veel beterschap en sterkte met het herstel!

Heftig verhaal zeg. Succes met je herstel

Mijn god, heftig

Héél véél sterkte en dat je maar snel terug je energie van weleer mag terugvinden (in kleine stapjes wellicht).

Veel sterkte Joost!

Sterkte Joost.  Hopende op een goed herstel

Hey Joost,
Veel sterkte, komt goed.

CiteerWaarschuwing: er is al ten minste 120 dagen geen nieuw bericht geplaatst in dit topic.
Tenzij je zeker weet dat je hier wilt reageren, overweeg je beter om een nieuw topic aan te maken.

Inderdaad, sinds mijn update over het ziekteproces weinig tot niks meer gepost.
Uiteraard wel nog dingen aan de Volvo's gedaan in 2021 en 2022 maar weinig "puf" gevonden om hier nog mijn blog bij te houden...

Vorig jaar ben ik langzaam gaan herstellen en proberen mijn leven weer op te pakken... afgelopen zomer de keuze gemaakt om mijn baan in de aannemerij te stoppen, simpelweg omdat ik 2 banen niet meer volhoud en niet meer wil. Ik ben dus volledig docent op de Hogeschool en dat bevalt prima!

We hebben een heerlijke zomer gehad, 3000km door Frankrijk gestuurd en erna had ik ook wel het idee dat ik echt weer wat aan het opkrabbelen was.
Helaas kwam daar vorige maand verandering in. Tijdens de reguliere controle werden afwijkende bloedwaarden geconstateerd en gingen alle alarmbellen rinkelen. Je kunt na zo'n heftige ziekte niet meer denken "ach, valt wel mee" of "het zal wel niks zijn."
Die gedachte bleek juist; er zijn uitzaaiingen gezien in mijn lever. Dusdanig dat er eigenlijk regulier weinig nog te doen is 

Daar sta ik dan, 44 jaar, een vrouw met MS en een dochter van 9.
M'n doodvonnis is in het ziekenhuis min of meer geveld, dat is echt verschrikkelijk en niet te bevatten.
Ik ga ook proberen de alternatieve weg nog meer te bewandelen, wat heb ik te verliezen?

Graag had ik een leuke Volvo-update gepost, het is helaas niet anders.... 

Sterkte man!