Rudy en Yolande ( en jullie hele familie)
Dit is echt wel een geweldig forum, niet?
Aan alle forum- e(tte)r(tje)s die Rudy en Yolande een warm hart onder de riem staken:

Een hoop bekenden en velen die enkel elkaars avater herkennen,

sloegen de handen in elkaar om Rudy en zijn vrouwtje te verwennen,

onder initiatief van Florian lief,

toonden ze allen hun harte-dief,

Krokkodillen, met scheve tanden, een grote smoel en twee linkerhanden,

altijd in discussie, om ter grootst en om ter meest,

maar als jullie kunnen helpen  en steunen is het echt een heel groot feest...


Cheers!

Heel goed om te lezen dat je weer thuis bent Rudy!

 

Super man!!!

Op naar herstel. Mooi dat je weer thuis bent.

Ja maarre je bent te snel thuis.... we waren /zijn nog niet  klaar !!!!!!!! Maar ik hoop op een snel(ler) herstel en doe t rustig aan beterschap Rob.

Beterschap!

Welcome home Rudy! Goed te horen.

Succes met het herstel.

Goed te horen dat het weer aardig wat beter gaat en je weer thuis bent. Maar idd, probeer het herstel niet te forceren!

Nogmaals: Beterschap, Rudy.

beterschap indeed.

Welkom thuis Rudy!

Beste forummers!

3 weken geleden heb ik rock bottom geraakt.. Met de ambulance ben ik naar de ICU van het MCA (Medisch Centrum Alkmaar) gebracht. Ik deed afwezig en had oorpijn en koorts. Mijn ouders zijn met spoed vanuit Singapore teruggevlogen en mijn vriendin Jolanda kreeg een zogeheten slecht nieuws gesprek. Het zag er naar uit dat ik de 42 jaar niet zou gaan halen. Een schok voor mijn omgeving, maar op dat moment nog niet voor mij.

Mijn herinneringen van enkele dagen voor de opname zijn weg. Toen ik bij kennis kwam herkende ik mijn eigen familie niet. Ik zou hebben gezworen dat mijn C70 in elkaar lag door een ongeluk. Anders had ik toch wel geweten hoe ik daar beland was? Ik had 13 slangetjes in mijn lijf en heb na een week buiten bewustzijn te zijn geweest alleen maar "dorst!" geroepen. Overal pijn, en nergens kracht.
De dagen daarna ging ik eindelijk wat communiceren (zeer traag) met bezoek. Op dat moment dacht ik nog dat ik eind april een weekendje met vrienden zou kunnen mountainbiken in de Ardennen. Dat ik weer snel aan het werk kon. De ontwijkende antwoorden die ik toen kreeg vond ik vreemd, nog niet verdacht. Zelfs toen mijn ouders zeiden eerder terug te zijn gekomen van vakantie had ik het nog niet door. Langzamerhand kwam er echter steeds meer informatie, en uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: ik had maar tenauwernood een hersenvliesontsteking overleefd, het had er slecht uit gezien. Ik kan jullie verzekeren dat dat heel bizar is. Niet in de laatste plaats voor mijn vriendin, die werkzaam is op de afdeling ICU van het MCA...

Na een week was ik buiten levensgevaar en ging ik naar de afdeling Neurologie/Neurochirurgie. Daar is mijn vooruitgang de laatste 5 dagen heel snel gegaan. 5 dagen geleden moest de verpleegkundige mij nog aankleden, douchen, voortduwen in een rolstoel. Ik lag aan een infuus, kreeg 8 paracetamol en 2 ibruprofen per dag. Ik voelde me nergens toe in staat.
Zoals gezegd ging het daarna heel snel: ik kon zelfstandig staan, een beetje lopen (hooguit 30 meter schuifelen), tandenpoetsen etc.

Gisteren zou ik worden opgenomen in een revalidatiecentrum. Toen ik daar aankwam las ik echter dat ik de volgende dag rolstoelles voor beginners had. Dat terwijl ik inmiddels wel 80 meter zonder rollator kon lopen. In een gesprek met de arts daar is toen besloten om naar huis te gaan. Sinds gisteravond ben ik dan ook weer lekker thuis!!!

Uiteraard ben ik nog lang niet waar ik zijn kan. Ik zie nog veel dubbel, ben ontzettend verzwakt in mijn hele lichaam (nek, benen, handen armen, mond) aan 1 kant doof (andere kant ook niet 100%, dit gaan ze versterken).
Over 2 a 3 weken begint de fysiotherapie in het MCA. In de tussentijd krijg ik oefeningen van een fysiotherapeut aan huis. Zoals M a r c al zei, gaat dit nog heeel lang duren...

Ondertussen steek ik er ook nog wat van op. Zoals hoe belangrijk de steun van anderen is!! En wat dat betreft hebben jullie me bepaald niet in de steek gelaten! Echt super. Jolanda printte de reacties op het forum elke x uit en nam ze mee naar het ziekenhuis. Jullie mogen best weten dat ik wat traantjes gelaten heb bij het lezen van zoveel mooie reacties!

Ik ben er nog lang niet, maar allemaal enorm bedankt voor jullie reacties. Het klinkt mss simpel, maar het heeft mij ECHT goed gedaan!!!!

Ik ken je niet persoonlijk maar ik wil je toch een hartelijk welkom thuis toewensen en een spoedige revalidatie!!

Heel veel beterschap Rudy

Wow wat een verhaal Maar helemaal geweldig dat je dit zelf weer schrijft

Welkom terug en neem je tijd voor de revalidatie!


Gr

Wat een verhaal Rudy!

Welcome back! en sterkte met het revalideren. Hopelijk loop ook het vervolg van de revalidatie voorspoediger dan men voorspelt.

Gr.

Wat een verhaal.

Blij om te lezen dat het inmiddels weer wat beter gaat Rudy (en Jolanda) . Veel beterschap en alle succes met je herstel. Het zal nog wel een flinke tijd duren, maar ik weet zeker dat het goed komt.

Groeten

Remond