Ergeren misschien het verkeerde woord, wel het topic dat er het meest in de buurt komt.

Martin Bril is overleden...was stiekem toch wel mijn TV/Schrijvers held, zeker omdat hij verliefd was op zijn T-5R. Las regelmatig zijn columns, en die man kon echt heerlijk schrijven. Zonde...

Bril & zijn T-5R
na 11 minuten.

Ik wens de familie van Martin veel sterke in deze vreselijke periode.


Gr

Veel te jong...... 

 

ook een beetje mijn held

heel bizar dit,  ik dacht vanochtend stom toevallig aan hem toen ik op mn werk zat.
Zag hem een tijd geleden op tv en vond al dat hij er ziek uitzag, vanochtend dus maar opgezocht wat hij had.
Las vervolgens een stukje waarin hij aangaf ziek te zijn maar "niet doodging ofzo", wilde hem toen eigenlijk een mailtje sturen, sterkte wensen en aangeven dat ik ook een T-5R liefhebber was.

Uiteindelijk niet gedaan maar wel een goede vriend (met een S80) de volgende link gestuurd http://www.martinbril.nl/archief/2007/05/een_man_en_zijn.html.....

We hebben daarna samen smakelijk om het artikel gelachen 

Kom net thuis, doe net de tv aan en het eerste wat ik zie is een foto van Martin Bril op RTL nieuws....

Geweldig toen die aflevering van 'De Garage' met zijn CY T-5R.

en de paar keer dat hij zijn column in LIV schreef, prachtig.

als je op www.martinbril.nl zoekt naar 'volvo' dan vindt je de mooiste schrijverijen !

Pluk de dag !


Fokke (ook van 1959)

Citaat van: vasquez op 23-04-2009 00:18:43
ook een beetje mijn held

heel bizar dit,  ik dacht vanochtend stom toevallig aan hem toen ik op mn werk zat.
Zag hem een tijd geleden op tv en vond al dat hij er ziek uitzag, vanochtend dus maar opgezocht wat hij had.
Las vervolgens een stukje waarin hij aangaf ziek te zijn maar "niet doodging ofzo", wilde hem toen eigenlijk een mailtje sturen, sterkte wensen en aangeven dat ik ook een T-5R liefhebber was.

Uiteindelijk niet gedaan maar wel een goede vriend (met een S80) de volgende link gestuurd http://www.martinbril.nl/archief/2007/05/een_man_en_zijn.html.....

We hebben daarna samen smakelijk om het artikel gelachen 

Kom net thuis, doe net de tv aan en het eerste wat ik zie is een foto van Martin Bril op RTL nieuws....

26 mei 2007
EEN MAN EN ZIJN AUTO

Onvermijdelijk nadert het moment dat ik afscheid moet gaan nemen van mijn auto. Voor veel mensen is een auto niet meer dan een geval op vier wielen waarmee ze zich kunnen verplaatsen. Zolang hij maar rijdt, is hun standpunt, en niet afslaat in de file, altijd zo vreselijk lullig. Ze hebben er verder geen emotionele binding mee. Wie in een leasebak rijdt, kan al helemaal niet bonden met zijn wagen, want hij is de facto niet je eigendom.

Maar mijn auto is van mij.

En hij is geel, cream yellow om precies te zijn, een kleur die bekijks trekt en waar veel om wordt gelachen. Een vriendin vroeg me eens of ik hem goedkoper had kunnen krijgen, vanwege die bespottelijke kleur. Het tegenovergestelde, moest ik antwoorden. De gele Volvo T5R was in zijn gloriedagen, midden jaren negentig, een van de duurste Volvo's die er was, een racemonster. En ook tweehands zijn ze sindsdien altijd aan de prijs gebleven, want er zijn er maar weinig van. Het is een limited edition, zogezegd.

Ik kocht de mijne in 2002 - bij Jan Roest, mijn garageman. Die had hem weer in Belgie gekocht, van een oude dame. Er stond 65.000 kilometer op de teller. Zij had het monster gekocht omdat ze de kleur zo mooi vond. Harder dan 100 had ze er nooit in gereden. Ik wel, want hij bleek moeiteloos 250 te lopen. Daar moet je dan voor naar Duitsland, niet mijn favoriete land, al was het maar omdat er altijd wel auto's voorbij flitsen die jouw topsnelheid probleemloos overtreffen. Lijkt het ineens alsof je stilstaat, terwijl je hele auto schudt en boldert en brult. Heel frusterend.

Maar goed.

Ik heb veel meegemaakt met mijn auto. Hij is als vriend voor me. Als hij voor de deur staat, kan het gemoed zomaar volschieten. Het ontwerp! Die kleur! De prachtige, zwarte ramen, de vleugel achterop, de kapotte spoiler - al die verdomde verkeersdrempels. We hebben de raarste dingen meegemaakt. Ik reed eens in Corsica een steile heuvel af en het begon ernstig naar brand te ruiken in de auto. Het gezin had niets in de gaten, gelukkig. Beneden lag de zee, een blauwe, diepe put. De weg was bijzonder smal. Bij iedere bocht begon de auto slechter te remmen, sterker: de remmen werden slap als een vaatdoek. En de brandlucht drong nu tot iedereen door. Toch haalden we het piepkleine keienstrand beneden. Daar belde ik mijn garageman, die zich op vakantie in Griekenland bevond. "Ooh," zei hij, "de remvloeistof kookt. Je moet ook niet op de automaat naar beneden rijden, maar in zijn drie, of op L." "En nu?" vroeg ik bezorgd. "Gewoon weer naar boven rijden." En aldus geschiedde.

Geel is een lastige kleur voor een auto. Je zier er alles op. Krasjes, kleine deukjes, teveel dode insecten die er niet af te poetsen zijn. Om het geel te laten glimmen, moet de auto voortdurend door de wasstraat, een leuk uitje, zoiets als wandelen met de hond. "Even de auto wassen schat," roep ik dan op zaterdagmiddag, en hup - daar sta een uur in de rij. Lekker stofzuigen, matten kloppen en praten met de auto. Hij zegt niets terug, maar begrijpt alles. Zo wil een man het graag, vrees ik.

Vorige week reed een bouwvakker in een bestelbus zo de flank van mijn gele vriend binnen. Enorme schade. Ruzie met de bouwvakker die vele vrienden had die beweerden dat het mijn schuld was. Terwijl dat, haha, niet zo was. Eindelijk ook eens gelijk. Los daarvan heeft de auto zijn beste tijd gehad. Bijna 200.000 kilometer in gereden. Bij hoge snelheid lekt hij overal wind. De motor al een keer opgeblazen. Stabilisatorstangen gebroken. Wielophanging verpest, door de vering gezakt tijdens vervoer van Ikeakeuken - enorme partij spaanplaat, zelf in elkaar te knutselen. Overal gekke geluiden, varierend van motorische rammeltjes tot het dakraam dat niet lekker afsluit. Enzovoorts, enzoverder.

Maar ik weet niet of ik afscheid van hem kan nemen. Het liefst zou ik hem voor duizenden euro's opknappen, helemaal als nieuw laten maken, en permanent voor mijn deur parkeren - alleen nog maar om naar te kijken. Het is mijn auto, het is mijn leven. Ik weet dat het kinderachtig klinkt, maar sinds ik gehecht ben aan mijn auto, voel ik me meer man dan daarvoor, toen een auto gewoon een kwestie van wielen was. De mooiste ervaring die ik deel met mijn gele T5R is als we vanuit Frankrijk Amsterdam weer binnenkomen - duizend kilometer achter de rug. We hobbelen dan over de Utrechtsebrug de stad binnen, en ik zeg dan altijd: "hij heeft ons weer veilig thuisgebracht." Gezien mijn rijstijl is dat een hele prestatie

     

Martin Bril (49) overleden

AMSTERDAM -  Schrijver, dichter en columnist Martin Bril is woensdag op 49-jarige leeftijd in zijn woonplaats Amsterdam overleden. Hij leed aan darmkanker. Dat maakte de Volkskrant, waarvoor hij columns schreef, bekend.

Naast zijn werk als auteur voor uitgeverij Prometheus schreef Bril sinds 2001 dagelijks een column in de Volkskrant. Ook publiceerde hij in Vrij Nederland het wekelijkse feuilleton Evelien. De geboren Utrechter was regelmatig te gast in het tv-programma De Wereld Draait Door.

De columns van Bril stonden sinds 6 april op de voorpagina van de Volkskrant in plaats van verderop in de krant. Zijn plek op de voorpagina was sinds begin deze week leeg. Bril zou te ziek zijn geweest om te schrijven.

Bril bracht eerder dit jaar het boek Mijn Leven als Hond uit. De bundel met korte verhalen gaat over de omgang tussen mens en dier. Ook ontving hij dit jaar de Max Pam Award voor zijn gehele oeuvre. In 2006 schreef hij Het Groot Dictee der Nederlandse Taal.

De schrijver en columnist won dinsdagmiddag voor zijn boek De Kleine Keizer nog de VPRO Bob den Uyl Prijs, de jaarlijkse prijs voor het beste literaire en/of journalistieke reisboek. Bril was vanwege zijn ziekte niet bij de prijsuitreiking in Amsterdam aanwezig.


Martin Bril is een gekende Volvo fan, die Volvo ook vaak onderdeel liet zijn van zijn column

Het zijn de goeden die te vroeg gaan.
Dat hij rust in vrede.
Bedankt voor je mooie verhalen Martin.

Het is een groot verlies voor de nederlandse cultuur, ik zal zijn columns, boeken en optredens bij DWDD missen.

Martin rust zacht.

groet Frank

Gisteren vanwege een enorme hooikoorts niet veel meer van de realiteit meegekregen. M'n vrouw sloeg vanmorgen de volkskrant open en las het. Diepe droefenis maakte zich meester van ons. Nooit meer z'n zojuist op de voorpagina begonnen stukjes lezen.
Martin we zullen je ongelooflijk missen. Jij was voor mij de verpersoonlijking van de Cream Yellow. Wij wensen je vrouw en beide dochters (die we in al die jaren ook zo goed hebben leren kennen) heel veel sterkte om dit enorme verlies te verwerken. Nogmaals bedankt Martin voor al het leesplezier wat je ons hebt gegeven.  Irma en Peter.

Martin Bril leek mij een hele leuke vent met veel talent. En smaak voor auto's had hij ook   De ziekte die hij had is van de erge soort heb ik begrepen.

Zonde dat deze man er niet meer is. Schrijvers hebben wel het voordeel dat veel van hun werk (en dus gedachten) blijft voortbestaan.

..... 

Is de uitvaart in besloten kring of ?  Zou misschien best mooi zijn als er een aantal CY's bij waren (mits de familie dit op prijs stelt natuurlijk). Een tribute naar Martin Bril als het ware.

Dat zou wel wat zijn....
Ik zag het vanmorgen op het nieuws... Wij wensen de nabestaanden veel sterkte toe.

Citaat van: M a r c op 23-04-2009 08:02:08
..... 

Is de uitvaart in besloten kring of ?  Zou misschien best mooi zijn als er een aantal CY's bij waren (mits de familie dit op prijs stelt natuurlijk). Een tribute naar Martin Bril als het ware.

Ik zal wel eens kijken of ik dat kan achterhalen wanneer en hoe die uitvaart is. En als het op prijs wordt gesteld dan rij ik de CY er wel naar toe. Prachtige vent, die Bril...