Slechts enkele maanden geleden mijn waarde vrienden, toen het buiten nog enkele centimers kouder was gedurende mijn barre tochten over s'herens wegen, welke ik placht te maken tenijnde mijn zalvende woorden en venijnige spuiten in oren respectievelijk armen en billen te introduceren terwijl ik mijn onvolprezen ambt met volle overgave uitoefende, bekwam mij, het achteraf onzalige hersenspinsel, dat het wellicht een goed idee zou zijn mijn trouwe vierwieler weer eens flink de sporen te gaan geven.

Zoals ik, als onderhand welhaast bekend mag achten, een heerschap ben die graag de daad bij het woord wil voegen en soms zelfs metterdaad een stichtelijk woord kan uitbrengen gedurende zekere daden waar maar liever niet over gesproken dient te worden, werd de eerstvolgende rit per automobiel aangevangen.

Het plezierige van het autorijden werd mij vooraleer duidelijk toen de verwarming der zetels zijn krachtige weldaad over mijn onderste regionen gewaar liet worden.
Een aan gelukkig zijn grenzend gevoel werd meester van mijn lijf en leden en waarachtig dit was een bijzonder goed besluit geweest!

Dit aan geluk gepaard gevoel, het zal u duidelijk zijn, werd mij niet lang gegund.
Terwijl ik op onnavolgbare wijze rukjes, duwtjes, tikjes en klikjes uitvoerde op stuur, pedalen, knopjes en schakelaartjes bekwam mij het gevoel dat er een hinderlijke, nee ronduit storende, tik het gezellige interieur kwam verzieken. Het leek warempel wel alsof er iets met de legendarische motor, het roffelend hart van deze bolide, niet volkomen in orde zou zijn!

Dit fenomeen volstrekt negerend, want komaan, een man die het respect en eerbied voor de mens in het algemeen al jaren aan de glimmend gepoetste gevechtslaars lapt, neemt geen notie van gemekker en geklepper van een ondergeschikte machine die slechts na enkele rake trappen zijn werkelijke geheimen bloot geeft.

Geen notie, zonder emotie, werd alras "nota et causa ignota" (zonder reden, voor de ongeletterden onder u).

Wat bleek namelijk het geval te zijn?, wat wil ik u vertellen?, waar draait het om?, waar is het naadje van de zo vaak gestopte kous?, waar is het fijne dat u er van wilt weten?.

Wel, het juiste antwoord op deze vraag, met het antwoord op vele andere vragen overigens ook, maar dit terzijde, wist ik op dat uitgerekende moment natuurlijk ook niet. Derhalve heb ik contact gezocht met een, door vermogende, alwetende kornuiten, aanbevolen dealer gespecialiceerd in merkspecifieke mankementen.

Na een kort, maar volgens zeggen van de beduimelde ronduit ranzige monteur, intensief onderzoek van de wagen, bleek, en houdt u vast aan de morsige fauteuils waarop u plaats blijkt te nemen vooraleer u teksten op uw computer probeert te ontcijferen, de motor van onderhavig vehikel was voortijdig overleden...

De schok, het ongeloof, de verbijstering, het was allemaal van mijn van afschuw afgewend gelaat af te lezen als u tenminste naast mij had gestaan op die door god verlaten plaats op dat door satan zelf geplande moment. Uiteraard was u op dit moment iets anders aan het doen waardoor het melden van de strekking van uw gedragingen meer energie van mij vergt dan u ooit op een werkdag zal aanwenden. Ik zie er zelfs vanaf te gissen naar oorsprong, laat staan resultaat van uw, lafhartige pogingen, het begrip werk vorm te geven.

"Moederziel alleen" is de term die gebruikt wordt voor dergelijke situaties waarin men zelfs niet kan terugvallen op schoelje gelijk u en de uwen.

Uiteraard heb ik de wagen direct onttrokken aan de smerige blik van deze onkundige en ben voetstaps (wel rijdend natuurlijk, komop zeg!) de enige weg ingeslagen die een pelgrim met een beschadigd geloof in kunnen en doen van een rechtgeaard volvo automobiel kan inslaan.

De weg naar Moergestel (men verkoopt er heilig koelwater langs de kant van de weg) was lang en slopend en er moest regelmatig hoop, durf, stomheid, verontachtzaamheid en mirakels doorzettingsvermogen in de vorm van koffie, sigaretten, telefoontjes en vloeken worden ingezet om de rit tot een goed eide te brengen.

In Moergestel, en dit is de zwaar verkorte versie, werd gewikt en gewogen, gemeten en te licht bevonden, tegen het licht gehouden, geproefd, overwogen, geteld en gerekend, gevoeld en uitgeplozen en uiteindelijk, en dan bedoel ik ook uiteindelijk werd een ruilhart ingezet. Het oude hart, de eigenaar was een forse roker kan ik u wel in vertrouwen vertellen, was niets meer waard, op, finito, klaar en niets meer mee aan te vangen. Te weinig olie, terwijl ik alleen samen met mijn auto het hele olie probleem van BP had kunnen oplossen! 30 duizend vaten per dag had het ding nodig, hoezo te weinig olie gehad!

Komaan, vandaag het glimmende mormel met nieuw hart, en laat het in godsvredesnaam een eerlijk hart zijn, weer opgehaald en gekoesterd want laten we wel zijn ik houd van het monster en ga er van uit dat het me weer tonnen over de mindersoortige wegen van onze natie zal sleuren. Bij kou en warmte, bij regen en sneeuw, bij tijden van verbittering en minachting en bij tijden van geluk en vreugde.

Godsallemachtig wat kost die hufter mij een geld en wat houd ik van hem (auto's zijn geen vrouw, er zijn slechts gelijkenissen.) hij blijft en ik zal nog wat stapjes moeten maken..

Ik heb het nieuwe hart gisteren mogen aanschouwen.
Ook zag ik in een tijdsbestek van ongeveer een half uur met behulp van water en zeep de bolide weer in zijn oude glorie gebracht worden.
Veel plezierige kilometers toegewenst.
De broer van.........

 
Wat een drama, maar zo mooi verwoord.
Veel plezier van nieuwe hart

Veel plezier met je ruilhart en dat het maar een lang en gezond oliezuipendvrij leven tegemoet mag gaan !  Leuk verwoord overigens

Na zulk een relaas is slechts ruimte voor een tekst uit de klassieken:

Dokter Bernhard, u moet me zeggen
Hoe gaat het met hem nu
Dokter Bernhard, ik kan alleen maar
bidden voor hem en u
Elke keer denk ik weer
Hij ligt daar zo alleen
Dokter Bernhard, help me
Breng hem door het ergste heen




Zeg me alleen de waarheid maar
Is hij nu niet meer in gevaar
Dokter, ik ben zo bang
Heel m'n leven was altijd alleen voor hem
Heel m'n leven is niets meer zonder hem
Alles geven wil ik, maar hou hem bij mij
Oh, ik mis hem
Ik hou zo van hem en ik mis hem

Citaat van: whachamacollit op 31-07-2010 00:45:15
Slechts enkele maanden geleden mijn waarde vrienden, toen het buiten nog enkele centimers kouder was gedurende mijn barre tochten over s'herens wegen, welke ik placht te maken tenijnde mijn zalvende woorden en venijnige spuiten in oren respectievelijk armen en billen te introduceren terwijl ik mijn onvolprezen ambt met volle overgave uitoefende, bekwam mij, het achteraf onzalige hersenspinsel, dat het wellicht een goed idee zou zijn mijn trouwe vierwieler weer eens flink de sporen te gaan geven.

Zoals ik, als onderhand welhaast bekend mag achten, een heerschap ben die graag de daad bij het woord wil voegen en soms zelfs metterdaad een stichtelijk woord kan uitbrengen gedurende zekere daden waar maar liever niet over gesproken dient te worden, werd de eerstvolgende rit per automobiel aangevangen.

Het plezierige van het autorijden werd mij vooraleer duidelijk toen de verwarming der zetels zijn krachtige weldaad over mijn onderste regionen gewaar liet worden.
Een aan gelukkig zijn grenzend gevoel werd meester van mijn lijf en leden en waarachtig dit was een bijzonder goed besluit geweest!

Dit aan geluk gepaard gevoel, het zal u duidelijk zijn, werd mij niet lang gegund.
Terwijl ik op onnavolgbare wijze rukjes, duwtjes, tikjes en klikjes uitvoerde op stuur, pedalen, knopjes en schakelaartjes bekwam mij het gevoel dat er een hinderlijke, nee ronduit storende, tik het gezellige interieur kwam verzieken. Het leek warempel wel alsof er iets met de legendarische motor, het roffelend hart van deze bolide, niet volkomen in orde zou zijn!

Dit fenomeen volstrekt negerend, want komaan, een man die het respect en eerbied voor de mens in het algemeen al jaren aan de glimmend gepoetste gevechtslaars lapt, neemt geen notie van gemekker en geklepper van een ondergeschikte machine die slechts na enkele rake trappen zijn werkelijke geheimen bloot geeft.

Geen notie, zonder emotie, werd alras "nota et causa ignota" (zonder reden, voor de ongeletterden onder u).

Wat bleek namelijk het geval te zijn?, wat wil ik u vertellen?, waar draait het om?, waar is het naadje van de zo vaak gestopte kous?, waar is het fijne dat u er van wilt weten?.

Wel, het juiste antwoord op deze vraag, met het antwoord op vele andere vragen overigens ook, maar dit terzijde, wist ik op dat uitgerekende moment natuurlijk ook niet. Derhalve heb ik contact gezocht met een, door vermogende, alwetende kornuiten, aanbevolen dealer gespecialiceerd in merkspecifieke mankementen.

Na een kort, maar volgens zeggen van de beduimelde ronduit ranzige monteur, intensief onderzoek van de wagen, bleek, en houdt u vast aan de morsige fauteuils waarop u plaats blijkt te nemen vooraleer u teksten op uw computer probeert te ontcijferen, de motor van onderhavig vehikel was voortijdig overleden...

De schok, het ongeloof, de verbijstering, het was allemaal van mijn van afschuw afgewend gelaat af te lezen als u tenminste naast mij had gestaan op die door god verlaten plaats op dat door satan zelf geplande moment. Uiteraard was u op dit moment iets anders aan het doen waardoor het melden van de strekking van uw gedragingen meer energie van mij vergt dan u ooit op een werkdag zal aanwenden. Ik zie er zelfs vanaf te gissen naar oorsprong, laat staan resultaat van uw, lafhartige pogingen, het begrip werk vorm te geven.

"Moederziel alleen" is de term die gebruikt wordt voor dergelijke situaties waarin men zelfs niet kan terugvallen op schoelje gelijk u en de uwen.

Uiteraard heb ik de wagen direct onttrokken aan de smerige blik van deze onkundige en ben voetstaps (wel rijdend natuurlijk, komop zeg!) de enige weg ingeslagen die een pelgrim met een beschadigd geloof in kunnen en doen van een rechtgeaard volvo automobiel kan inslaan.

De weg naar Moergestel (men verkoopt er heilig koelwater langs de kant van de weg) was lang en slopend en er moest regelmatig hoop, durf, stomheid, verontachtzaamheid en mirakels doorzettingsvermogen in de vorm van koffie, sigaretten, telefoontjes en vloeken worden ingezet om de rit tot een goed eide te brengen.

In Moergestel, en dit is de zwaar verkorte versie, werd gewikt en gewogen, gemeten en te licht bevonden, tegen het licht gehouden, geproefd, overwogen, geteld en gerekend, gevoeld en uitgeplozen en uiteindelijk, en dan bedoel ik ook uiteindelijk werd een ruilhart ingezet. Het oude hart, de eigenaar was een forse roker kan ik u wel in vertrouwen vertellen, was niets meer waard, op, finito, klaar en niets meer mee aan te vangen. Te weinig olie, terwijl ik alleen samen met mijn auto het hele olie probleem van BP had kunnen oplossen! 30 duizend vaten per dag had het ding nodig, hoezo te weinig olie gehad!

Komaan, vandaag het glimmende mormel met nieuw hart, en laat het in godsvredesnaam een eerlijk hart zijn, weer opgehaald en gekoesterd want laten we wel zijn ik houd van het monster en ga er van uit dat het me weer tonnen over de mindersoortige wegen van onze natie zal sleuren. Bij kou en warmte, bij regen en sneeuw, bij tijden van verbittering en minachting en bij tijden van geluk en vreugde.

Godsallemachtig wat kost die hufter mij een geld en wat houd ik van hem (auto's zijn geen vrouw, er zijn slechts gelijkenissen.) hij blijft en ik zal nog wat stapjes moeten maken..

Dus je motor was kapot?

Pure poëzie!

Waarschijnlijk is dit de lange versie, de korte versie heeft ie ons maar onthouden :-)

Veel plezier met je nieuwe hart, maar waar blijven nu die FOTO"S :-)

  briljant verhaal (afgezien van de overleden motor natuurlijk)

Citaat van: Ben op 31-07-2010 08:28:31
Na zulk een relaas is slechts ruimte voor een tekst uit de klassieken:

Dokter Marc,Dokter Tom , u moet me zeggen
Hoe gaat het met hem nu
Dokter Marc,Dokter Tom , ik kan alleen maar
bidden voor hem en u
Elke keer denk ik weer
Hij ligt daar zo alleen
Dokter Marc,Dokter Tom , help me
Breng hem door het ergste heen




Zeg me alleen de waarheid maar
Is hij nu niet meer in gevaar
Dokters, ik ben zo bang
Heel m'n leven was altijd alleen voor hem
Heel m'n leven is niets meer zonder hem
Alles geven wil ik, maar hou hem bij mij
Oh, ik mis hem
Ik hou zo van hem en ik mis hem

Even aangepast  

Wel Whachamacollit,

succes met je nieuwe blok.
Ik miste je stukjes al, maar dit is toch wel erg jammer.

Groeten,
Yits.

Welk een fraai relaas! En hoe herkenbaar voor ondergetekende. Veel jolijt gewenst met uw nieuw hart!

Reinier.

Hier schuilt een schrijver achter..... dit zou een mooi blog kunnen worden
Voorlopig kan er weer worden genoten van de Roffel

Ik zou de uitgebreide versie van het verhaal wel eens willen lezen....

Citaat van: rogerV701998 op 31-07-2010 08:47:27

Citaat van: whachamacollit op 31-07-2010 00:45:15
Slechts enkele maanden geleden mijn waarde vrienden, toen het buiten nog enkele centimers kouder was gedurende mijn barre tochten over s'herens wegen, welke ik placht te maken tenijnde mijn zalvende woorden en venijnige spuiten in oren respectievelijk armen en billen te introduceren terwijl ik mijn onvolprezen ambt met volle overgave uitoefende, bekwam mij, het achteraf onzalige hersenspinsel, dat het wellicht een goed idee zou zijn mijn trouwe vierwieler weer eens flink de sporen te gaan geven.

Zoals ik, als onderhand welhaast bekend mag achten, een heerschap ben die graag de daad bij het woord wil voegen en soms zelfs metterdaad een stichtelijk woord kan uitbrengen gedurende zekere daden waar maar liever niet over gesproken dient te worden, werd de eerstvolgende rit per automobiel aangevangen.

Het plezierige van het autorijden werd mij vooraleer duidelijk toen de verwarming der zetels zijn krachtige weldaad over mijn onderste regionen gewaar liet worden.
Een aan gelukkig zijn grenzend gevoel werd meester van mijn lijf en leden en waarachtig dit was een bijzonder goed besluit geweest!

Dit aan geluk gepaard gevoel, het zal u duidelijk zijn, werd mij niet lang gegund.
Terwijl ik op onnavolgbare wijze rukjes, duwtjes, tikjes en klikjes uitvoerde op stuur, pedalen, knopjes en schakelaartjes bekwam mij het gevoel dat er een hinderlijke, nee ronduit storende, tik het gezellige interieur kwam verzieken. Het leek warempel wel alsof er iets met de legendarische motor, het roffelend hart van deze bolide, niet volkomen in orde zou zijn!

Dit fenomeen volstrekt negerend, want komaan, een man die het respect en eerbied voor de mens in het algemeen al jaren aan de glimmend gepoetste gevechtslaars lapt, neemt geen notie van gemekker en geklepper van een ondergeschikte machine die slechts na enkele rake trappen zijn werkelijke geheimen bloot geeft.

Geen notie, zonder emotie, werd alras "nota et causa ignota" (zonder reden, voor de ongeletterden onder u).

Wat bleek namelijk het geval te zijn?, wat wil ik u vertellen?, waar draait het om?, waar is het naadje van de zo vaak gestopte kous?, waar is het fijne dat u er van wilt weten?.

Wel, het juiste antwoord op deze vraag, met het antwoord op vele andere vragen overigens ook, maar dit terzijde, wist ik op dat uitgerekende moment natuurlijk ook niet. Derhalve heb ik contact gezocht met een, door vermogende, alwetende kornuiten, aanbevolen dealer gespecialiceerd in merkspecifieke mankementen.

Na een kort, maar volgens zeggen van de beduimelde ronduit ranzige monteur, intensief onderzoek van de wagen, bleek, en houdt u vast aan de morsige fauteuils waarop u plaats blijkt te nemen vooraleer u teksten op uw computer probeert te ontcijferen, de motor van onderhavig vehikel was voortijdig overleden...

De schok, het ongeloof, de verbijstering, het was allemaal van mijn van afschuw afgewend gelaat af te lezen als u tenminste naast mij had gestaan op die door god verlaten plaats op dat door satan zelf geplande moment. Uiteraard was u op dit moment iets anders aan het doen waardoor het melden van de strekking van uw gedragingen meer energie van mij vergt dan u ooit op een werkdag zal aanwenden. Ik zie er zelfs vanaf te gissen naar oorsprong, laat staan resultaat van uw, lafhartige pogingen, het begrip werk vorm te geven.

"Moederziel alleen" is de term die gebruikt wordt voor dergelijke situaties waarin men zelfs niet kan terugvallen op schoelje gelijk u en de uwen.

Uiteraard heb ik de wagen direct onttrokken aan de smerige blik van deze onkundige en ben voetstaps (wel rijdend natuurlijk, komop zeg!) de enige weg ingeslagen die een pelgrim met een beschadigd geloof in kunnen en doen van een rechtgeaard volvo automobiel kan inslaan.

De weg naar Moergestel (men verkoopt er heilig koelwater langs de kant van de weg) was lang en slopend en er moest regelmatig hoop, durf, stomheid, verontachtzaamheid en mirakels doorzettingsvermogen in de vorm van koffie, sigaretten, telefoontjes en vloeken worden ingezet om de rit tot een goed eide te brengen.

In Moergestel, en dit is de zwaar verkorte versie, werd gewikt en gewogen, gemeten en te licht bevonden, tegen het licht gehouden, geproefd, overwogen, geteld en gerekend, gevoeld en uitgeplozen en uiteindelijk, en dan bedoel ik ook uiteindelijk werd een ruilhart ingezet. Het oude hart, de eigenaar was een forse roker kan ik u wel in vertrouwen vertellen, was niets meer waard, op, finito, klaar en niets meer mee aan te vangen. Te weinig olie, terwijl ik alleen samen met mijn auto het hele olie probleem van BP had kunnen oplossen! 30 duizend vaten per dag had het ding nodig, hoezo te weinig olie gehad!

Komaan, vandaag het glimmende mormel met nieuw hart, en laat het in godsvredesnaam een eerlijk hart zijn, weer opgehaald en gekoesterd want laten we wel zijn ik houd van het monster en ga er van uit dat het me weer tonnen over de mindersoortige wegen van onze natie zal sleuren. Bij kou en warmte, bij regen en sneeuw, bij tijden van verbittering en minachting en bij tijden van geluk en vreugde.

Godsallemachtig wat kost die hufter mij een geld en wat houd ik van hem (auto's zijn geen vrouw, er zijn slechts gelijkenissen.) hij blijft en ik zal nog wat stapjes moeten maken..

Dus je motor was kapot?

wat bent u scherp op de vroege ochtend

Citaat van: henry classic v70 op 31-07-2010 10:41:40
Hier schuilt een schrijver achter..... dit zou een mooi blog kunnen worden
Voorlopig kan er weer worden genoten van de Roffel

Er staan hier wel meer stukjes proza van zijn hand. En ook in een aantal Roffels, wachamacollit heeft een paar maal een mooie kolumn geschreven.

Heerlijk