Onze weervolf... en andere parasieten

[Taranis]

Ik dacht dat alleen ik zo'n Volvo had...

Feest der herkenning

[UserID6342]

 

[CarolineB]

 

[V70 400K+]

Ik hoop nog heel veel van jullie avonturen te mogen lezen op dit forum

[Tiago]

Gloeiende, gloeiende... bij de laatste punt die ik zette in ene keer mijn hele verhaal weg!
Heb ik weer! Wie weet er raad? Om het te recupereren, bedoel ik.

[Marc O.]

'Vorige pagina' (of ALT-pijltje links)?

[elmarconi]

Geen recuperatietips: Wel eentje voor posten lange verhalen.

Tik het in Notepad, druk af en toe op "Save".
CTRL-A, CTRL-C, ALT-TAB, CTRL-V. Verzenden.

Scheelt aanmerkelijk aan de bloeddruk.

[razorx]

  Proest! Twee maal.

[Tiago]

Als ik deze tips - waarvoor overigens dank! - in mijn licht benevelde brein laat bezinken, begint 't er toch sterk op te lijken dat ik van voren af aan moet beginnen.

Welnu, dat gaat 'm vandaag niet meer worden. Heb wat te zout gegeten vanmiddag. En van 't één [hik] komt 't ander. Até amanhã!

[Tiago]

Misschien kent u het, het gevoel dat indien men maar kalm en beheerst rijdt, en daarbij goed uitkijkt, er eigenlijk niet zoveel kan gebeuren.

Welnu, dat is een illusie!
Daar kwam ik eergisteren rond een uur of vijf achter. Wat geschiedde...
Mijn vrouw en ik waren boodschappen wezen doen in Cartaya, een plaatsje aan de Spaanse zuidkust. Vanaf de supermarkt waren we noordwaarts gereden en enkele tientallen kilometers later linksaf de autoweg opgedraaid die van San Bartolomé de la Torre naar Villanueva de los Castillejos voert - een knooppunt op ongeveer negen kilometer afstand van laatstgenoemd stadje.
Diegenen onder u die daar dagelijks langskomen, weten natuurlijk dat de weg daar eerst gestaag omhoog loopt. Anders gezegd, men ziet de cabine van de tegenliggende vrachtwagen pas als men de heuveltop bijna bereikt heeft. Zo ook wij...
Wat er verder nog aan verkeer achter die grote vrachtwagen aankwam, daar heb ik niet zo op gelet om eerlijk te zijn, want op de top aangekomen zag ik op het allerlaatste moment een autowiel, dat met duizelingwekkende snelheid over onze weghelft recht op ons afgezoefd kwam.  Uitwijkmogelijkheden waren er niet, met het voortrazende verkeer op de linker weghelft en een diepe greppel rechts van de weg. Daar was bovendien helemaal geen tijd voor...
Hè?
Nee, ook niet als ik Max Verstappen had geheten, nee!
Poemba!!!
Mijn vrouw begon te gillen. Para! Pááára! (vrij vertaald: Stóóóóóp!)
Al had ik willen doorrijden, ik kon niet veel anders dan haar advies opvolgen, want mijn linker voorwiel was finaal afgebroken. Dat laatste constateerde ik overigens achteraf pas, op het moment zelf voelde ik alleen dat onze Volf met zijn bek over het asfalt schoof en dat ik alle moeite moest doen om hem op onze weghelft te houden. Toen we tot stilstand waren gekomen, maande ik mijn vrouw allereerst te stoppen met gillen, dan uit te stappen en zo snel mogelijk – door de bérm, hoor je!? - vijftig meter terug te lopen teneinde achteropkomend verkeer te waarschuwen. Nog een geluk trouwens, bedacht ik later, dat ik niet een Dwarsgespikkelde Iberische Bumperklever achter me had op het fatale moment! Doch, elke idioot die nu met 120km/u over de heuveltop zou komen, zou onvermijdelijk achterop onze Volf klappen.
Terwijl ik achterin tussen de kratten en tassen vol boodschappen op de tast zocht naar de gevarendriehoek en het groene reflecterende hesje, hoorde en voelde ik achter me een auto met piepende banden remmen en in mijn knieholtes tot stilstand komen. 
Pedro, uit het nabijgelegen Puebla de Guzmán, had de signalen van mijn vrouw begrepen en overeenkomstig gehandeld. Dat wil zeggen, we wisten tóen nog niet hoe hij heette, dát hoorden we achteraf pas toen we tijd hadden om handen te schudden en ons voor te stellen. Maar eerst moest Pedro bliksemsnel met knipperende lichten een dertigtal meters achteruitrijden, teneinde samen met mijn vrouw bovenop de heuveltop eventuele andere aanstormende asfaltjeugd te waarschuwen. Inmiddels had ik de gevarendriehoek bij z'n kladden en plaatste die een twintigtal meters achter de wagen van Pedro op de rijbaan.
Het begon donker te worden en... zachtjes te regenen.

[The Demon]

 

[razorx]

Oh jee. Nog goed afgelopen. Maar waarop is dat wiel afgebroken?

[Tiago]

Pedro beweerde weliswaar dat hij uit Puebla de Guzmán afkomstig was, maar ik doorzag hem alras: "Ik loek jou wel, Pedro, jij bent een engel die recht uit de hemel is komen vallen!"

Wat díe man niet allemaal voor ons gedáán heeft, dat steekt niet zo nauw! En absoluut níets willen hebben natuurlijk, zeggende: "Ben je mal!? Ik hoop dat er ooit iemand voor mij klaarstaat, als ík het nodig heb!"
Wat een kerel!
Hij is niet van onze zijde geweken, heeft zijn mobiele telefoon –tig keren belangeloos aangeboden (want ondergetekende oetlul had kortelings zijn contract gewijzigd, omdat dat... eh, goedkóper was, en stond onnozel te koekeloeren tussen het Spaanse graan, dat overigens niet van zins leek de orkaan te doorstaan, met twee niet-werkende telefoons in zijn kouwe klauwe), heeft ons in zijn wagen naar Villanueva de los Castillejos gereden, toen de Guardia Civil ons verplicht had om voor het eerste stukje een door hen opgeroepen flat-bed indiaan in de arm te nemen omdat de sleepdienst uit Portugal nogal op zich liet wachten, wilde – aldaar aangeland - zelfs geen kopje koffie van me aannemen en heeft tenslotte mijn vrouw, inclusief boodschappen, naar ons huis in Portugal gereden, een goede 25 kilometer verderop, terwijl ik met holle ogen bleef uitzien naar onze vaste flat-bed vervoerder uit Mértola. En dat alles in noodweer...

Het regent hier sinds de laatste – pak 'm beet! – zes miljoen jaar niet of nauwelijks, maar sta je schaars gekleed in een groen reflecterend hesje met je goede fatsoen, kromme tenen én panne langs de kant van één van de zuidelijkste autowegen van Europa, dan gaat 't vanzelf zachtjes regenen.
Het goede nieuws is dat het spoedig ophield met zachtjes regenen; het slechte, dat de hemelsluizen zich vervolgens openden.
Hee, Pedro, amigo... koud, hè!?

Toen het nog zachtjes regende, maar al wel snel begon te donkeren, wilde ik voor het te laat was toch eens even onderzoeken, wat er met het wiel was gebeurd dat ons met een slordige honderd kilometer per uur aangerand had.
"Aangerand" was inderdaad het woord, want, zoals ik het zag, had het wiel de neus van onze Volf weggeslagen en was vervolgens frontaal op ons linkervoorwiel geklapt, dat nu haaks en schuin, met geëxplodeerde band, onder onze neuzen – die van mij en die van Volf – op het wegdek lag.
Met mijn nietsontziende arendsoog spiedde ik naar genezijde van de autoweg: Waar was het onding in godsnaam gebleven!?
Rotsblokken, niets dan grote stenen en rotsblokken vielen op mijn retina... ehh, bij wijze van spreken. Maar, het was toch niet een rótsblok geweest!?
What goes up, must come down! Spinnin' wheel... enzovoorts.

Zo'n vijf meter van de weg af stond een hoog hek, aan de bovenkant koket afgeborduurd met prikkeldraad. Achter dat hek vond ik na enig zoeken de boosdoener, lui achterover liggend in het gras – ík had het wíel gevonden!
Ware het hek er niet geweest, dan was het wiel vermoedelijk voorgoed verdwenen... over the hills and far away... en was ondergetekende tot in lengte van dagen nagewezen omdat ie ze naar verluidt ziet vliegen...

Maar hoe was de rekel in vredesnaam aan díe kant van het hek geraakt!?
Ik drentelde een vijftal meters terug en vond een gapend gat in de afrastering – dáár was ie doorheengeslagen alvorens zijn kinetische energie definitief te verliezen...
Als ik tekortschiet in mijn uitleg, razorx, moet je 't maar zeggen!

[razorx]

Wat een ellende Tiago. Sterkte met het vervolg!

[Hiker]

Wow wat een verhaal! Zoals razorx al zegt: sterkte.

Ben wel benieuwd naar een ploatie van het geheel.