Onze weervolf... en andere parasieten

[Tiago]

Gek, hè, zei Klaas, ik kan 't domweg niet zetten als een neger een grotere auto heeft dan ik...

Ikke (altijd bereid om een medemens die met een vraag zit, uit de brand te helpen): Heel simpel, joh, het bewijst gewoon dat die man een grotere lul heeft dan jij!

[Tiago]

Maar dat gold... come to think of it... in Klaas' geval ook voor een neger met een kléinere auto...

[Tiago]

...of een negerin...

[Tiago]

... of een kleuter met een speelgoedautootje.

[Tiago]

Maar dat komt omdat Klaas zijn hoofd veel te groot was voor zijn hersenen. Daarom had OLH zijn hersenen maar in Klaas ZJH gestopt...

[Tiago]

In mijn studententijd was de weg naar De Hel geplaveid met goede voornemens...
Ik kon nog zo mijn best doen om mijn stamkroeg links te laten liggen, steeds weer zetten mijn voeten koers naar de Tuinstraat.

Overigens heette De Hel oorspronkelijk De Hemel.
Maar omdat het naambord aan de gevel zich precies in de aanvliegroete bevond van de ontelbare duiven die in de hogere sferen van De Hemel (in de zesde hemel, zeg maar!) domicilie gekozen hadden, namen twee letters keer op keer de kleur aan van de achtergrond. Dus in de volksmond heette De Hemel al spoedig... De Hel.
Aanvankelijk ging de uitbater van De Hemel (of moet ik in dit geval "Uitbater" met een hoofdletter schrijven?) de sporen van het precisiebombardement periodiek nog te lijf met ladder en natte handdoek. Maar, toen Tom "Dorus" Manders begin jaren '70 de (hit)ladder beklom met de carnavalskraker "In De Hemel is geen bier!", heeft ie om commerciële redenen de natte handdoek maar in de ring gegooid, hij liet de "graffiti" van de blasfemische schijtlijsters voortaan ongemoeid.
Het is natuurlijk niet een kwestie van schijt aan Hem, vertrouwde de van oorsprong katholieke... eh, Uitbater van De Hel me eens ter verklaring toe, maar sindsdien blijft de stront op E en M!
Proost, prees ik zijn dichtkunst, terwijl ik demonstratief mijn lege bierglas hief.
Proost, zei hij getapt terwijl hij een vers getapt biertje voor me neerzette, met een... eh, duivels lachje.
Niet mijn eerste biertje, nee, en... ook zeker niet mijn laatste...
Dat zég ik: De weg naar De Hel is geplaveid met goede voornemens!

Dit even als inleiding op mijn tot dusver meest glorieuze zelfoverwinning, want... sinds kort kom ik nooit meer in de kroeg!
De aanleiding voor deze wonderbaarlijke genezing?
Het begon allemaal met de verjaardag van onze dochter laatst...

[razorx]

Ik ben weer benieuwd. Je houdt het spannend.

[Tiago]

Het begon dus allemaal met de verjaardag van onze dochter, vertelde ik al...

Teneinde dat "wapenfeit" niet ongemerkt voorbij te laten gaan, had ik een etentje geregeld in het café beneden aan de oever van de rivier. Vijfenveertig tenslotte. Zo'n jubeljaar moet gevierd worden, nietwaar!?
Kan maar zo zijn, hield mijn vrouw plotseling een slag om de arm, dat ze daar hartstikke chagrijnig van wordt, want ze houdt helemaal niet van verjaardagen...
En dat vertel je me nu pas, lag ik meteen onder stoom, nu ik de zaak al geregeld heb?
Dat valt trouwens wel wat mee, nam ik wat gas terug, dat ze niet van verjaardagen houdt, ze zit op iedere verjaardag tot nu toe te zuipen als een ketellapper...
Ehhh..., corrigeerde mijn vrouw zichzelf, ik bedoel dat ze niet houdt van haar éigen verjaardagen...
Nou, dan gaat ze toch lekker op het dak zitten, begon ik al bijna spijt te krijgen van mijn voorbarige actie om iemand een plezier te doen, wíj gaan in ieder geval lekker dikkedakken in Café do Cais, of ze dat nou leuk vindt... of niet! Dááág!
En toen ik weer wat gekalmeerd was...
Wat moeten we haar eigenlijk geven?
Ik geef haar een envelop met geld, antwoordde mijn vrouw, voor een nieuwe spijkerbroek.
Lekker origineel, zeg, begon ik meteen weer te puffen, geld in een envelop! Tsjongejonge! Nee, dan weet ik 't beter gemaakt... Ik vraag die dikke Duitser uit het dorp of ie me een spijkerbroek wil lenen. Moet jij het gezicht van je dochter straks zien als ze die uit de verpakking trekt, haha!

Maar...
Thuisgekomen met de spijkerbroek van die Duitser, dacht ik bij me eige: Die Hose is eigenlijk gar nicht so gross als ik verwacht had! Sterker nog...
Snel schoot ik de circustent aan. En wat denk je?
Als gegoten!
Aan de korte kant, okay, maar verder...
Hoe kan dat nou!?
Ik bedoel... wanneer ik zeg "dikke Duitser", dan moet u zich daar echt het prototype bij voorstellen, hè! De man is zó zwaar, dat zijn knieën hem niet meer kunnen dragen. Zijn buik is... afijn, hij kan bij het douchen zijn broek aanhouden zónder dat die nat wordt!
Heeft u beeld? Ja?
Ikzelf?
Nou, op de plaats waar die Duitser een enorme hangbuik heeft, heb ik een sixpack...
Nou, verscheidene sixpacks dan, okay, maar toch... géén verhouding! Geloof me!

Afijn, als de zaken er zo voorstaan, dan kan ik net zo goed een broek van mezelf nemen voor de gelegenheid...
De eerste broek die ik uit de kast trek, is een áfgeknipte spijkerbroek van mezelf, eine abgeschnittene Jeanshose sozusagen...
Ik begin te grinniken. Ik moet morgenavond niet alleen op het gezicht van onze dochter letten... er gaan waarschijnlijk twee gezichten in het gezelschap zijn die nog meer verbazing uitdrukken, haha...

[Tiago]

Toen zat ik nog slechts met twee vragen: Wat moest ikzelf geven en wie moest ik uitnodigen?

Voorwaar, geen gemakkelijk te beantwoorden vragen, in aanmerking genomen dat het iemand betrof die volstrekt onverschillig lijkt te staan tegenover alles wat zich buiten de eigen opperhuid bevindt...
Wablief?
Buiten de eigen versleten spijkerbroek, inderdaad, haha! Haar pakje sigaretten en aansteker bewaart ze daarin, ja. Klopt! Was ik even vergeten. U heeft weer eens helemaal gelijk!

Dat ik die dikke Duitser en zijn eega moest uitnodigen, dat sprak natuurlijk voor zich...
Ik sta op het standpunt: Als je je lul in iemands broek hebt gehangen, dan is een etentje toch wel het minste! Ook al was de volgorde in dit geval een beetje... eh, ongebruikelijk.

De boer en boerin van die veehouderij waar onze dochter twee dagen per week werkt?
Ik had eigenlijk geen idee of ze met die lui kan opschieten of niet...
Waarom niet?
Omdat ze nooit iets vertelt natuurlijk!
Gesloten, vraagt u?
Een óester is een lachebekje vergeleken bij onze dochter!
Maar kom, de boeren nodigde ik uit! Immers, een verjaardagsetentje zonder gasten is als rook zonder vuur. Want... vrienden of vriendinnen heeft ze volgens mij niet!
Wacht 's even... mijn vrouw zei laatst iets over dat stel dat het café runt... dat ze met die twee meiden nog weleens een keelklank (of twee) uitwisselde.
Dus die óók uitgenodigd! Bij deze eenzijdig besloten! En wie het eten dan zou moeten opdienen, dát... was hún probleem!

Toen ik de twee van het café uitnodigde, legde ik meteen mijn laatste vraag bij hen neer...
Een etui voor haar iPad, antwoordde één van de twee meiden prompt.
Gebruikt ze haar iPad dan, luidde mijn verbaasde wedervraag, ik heb het ding nooit meer teruggezien!?
Ja hoor, ze liep er een paar dagen geleden nog foto's mee te maken, toen de rivier zo hoog stond...

Afijn, om een lang verhaal kort te maken... ik kocht een etui (met ingebouwd Bluetooth toetsenbord).voor de iPad van onze dochter...
Dit begint verdikkeme al ergens op te lijken, was ik reeds in mijn nopjes, onwetend van de donkere wolken die zich boven mijn knollentuin samenpakten...

[elianmars]

Zijn buik is... afijn, hij kan bij het douchen zijn broek aanhouden zónder dat die nat wordt!
Heeft u beeld? Ja?

[Tiago]

Nou ja, donkere wolken... laten we zeggen dat het etentje niet helemaal verliep, zoals ik het me voorgesteld had...

Ten eerste verschenen de boer en de boerin te laat en in kennelijke staat ten tonele. Bij dat "te laat" kon ik me nog iets voorstellen (boeren kunnen nu eenmaal niet zomaar bij hun werk weglopen), maar die "kennelijke staat" leek me minder verenigbaar met het noeste landleven...
Noem me een mierenneuker!
En toen de boerin de tafelgesprekken met luiden stemme begonnen te monopoliseren, daarbij de meest affreuze schuttingtaal debiterend, alsof ze wilde demonstreren "hoe goed" ze de Portugese taal al beheerste, werd het langzaamaan allemaal een beetje pijnlijk en gênant. De Portugees in het algemeen en mijn vrouw in het bijzonder is niet zo gesteld op vuilbekkerij, ziet u.

De dikke Duitser en zijn vrouw hadden het gelukkig prima naar hun zin. Dat kwam vooral omdat geen van beiden Portugees verstaat...
Echter, toen onze dochter verveeld de afgeknipte spijkerbroek uit de verpakking trok, zag ik de geamuseerde glimlach van de Duitse echtgenote, die recht tegenover me zat, verstenen en langzaam overgaan in een blik vol afschuw, alsof ze er live getuige van was geweest hoe haar man zijn beide benen zojuist zonder verdoving boven de knie waren afgezet.
De eigenaar zelf (tenminste, dat dácht ie) van de Jeanshose wilde me meteen te lijf. Gelukkig beletten zijn wrakke knieën hem zijn voornemen ten uitvoer te brengen, en hij liet zich met een rauwe kreet van pijn in z'n stoel terugvallen. Als je het mij vraagt gaat hij iemand nog eens dankbaar zijn als die zijn beide benen boven de knie wil afzetten, met een bot broodmes, mét of zónder verdoving.
En ík?
Ik heb dan meteen een passende spijkerbroek voor 'm!

Afijn, de dikke Duitser hoef je in dergelijke gevallen slechts een verse kan wijn in de mollige knuistjes te drukken, dan is alles gelijk weer goed...
Vergeet 't toch, jongen!
Was!?
Genau, dat bedoel ik!
Ook bleek mijn Duits toereikend om zijn eega tot bedaren te brengen: Das war doch meine eigene abgeschnittene Hose, Mensch! Ich habe euch doch nur auf den Arm nehmen wollen!
Maar ja, boontje komt om zijn loontje natuurlijk. Twee van die zwaargewichten neem je niet zomaar effe op de arm! Bovendien deelt niet iedereen mijn merkwaardige gevoel voor humor (dat kan u bevestigen!), laat staan Dui...

Toen het gezelschap tegen middernacht opbrak, bleef onze dochter nog even natafelen met de twee uitbaatsters. De volgende morgen hoorde ik van mijn vrouw dat die meiden onze dochter hadden gevraagd om in het café te komen werken...

(Hèhè!)

[Tiago]

Eerlijk is eerlijk, de iPad is terecht!

En wel, bij exact hetzelfde postkantoor in Leiden waar ie zes weken geleden zijn reis naar Portugal begon. Hij is daar dus waarschijnlijk gewoon al die tijd achter de balie blijven liggen. Haha! Kortom, leve de PTT... ehh, TNT Post!
TNT? Is dat niet een explosieve stof?
Vierduizend banen op de tocht, zegt u?
Mijn fout! IMplosieve stof!

[Tiago]

Het werk in het café zou aanvankelijk drie dagen per week behelzen. Reden voor dochterlief om meteen haar congé te nemen bij het veeteeltbedrijf...
Kijk, dáár zou deze jongen nou nog even mee gewacht hebben natuurlijk!
Bij het veebedrijf werkte ze op dins- en woensdagen, het was de bedoeling om bij het café op vrijdag en in het weekeinde te werken, dus...
Dat past mooi, denkt ondergetekende dan, effe niet erbij stilstaande dat vijf dagen per week werken bij een Iberiër waarschijnlijk alleen in nachtmerries voorkomt.

Inmiddels zijn de woensdag en de donderdag erbij gekomen, dus... onze dochter werkt nu wel degelijk vijf dagen per week.
Niet verkeerd, zegt u?
Bloody hemels, zweer ik u!!! Ze moet om twaalf uur 's middags op haar werk zijn, dus ze komt doorgaans om twee voor twaalf haar nest uit. Ze eet op de zaak, komt om middernacht thuis en duikt om twee over twaalf haar nest in... En op maandag en dinsdag ga ik wel vissen of zo.
Kortom, wat wil een stiefvader nog meer?

Nou, dat zal ik u vertellen...
Je hebt nu zélf een baantje geregeld, feliciteerde ik haar, dus nu hoef je alleen nog maar woonruimte voor jezelf te vinden...
Dat zal niet één-twee-drie gebeuren, nee... dát begrijp ik ook wel, maar... ik wilde het maar even gezegd hebben. Begrijppuwel?

Afijn, het is u in ieder geval duidelijk nu, waarom ondergetekende geen voet meer in de kroeg zet...

[Tiago]

Ik moet nu even hééél diep door het stof trouwens...

Iemand wees mij er begin vorig jaar op dat er een site bestond waar men twee procent rente kreeg over zijn inleg...
Twee procent is niet zoveel, zegt u?
Het ging om twee procent PER DAG!

Nou weet ik niet hoe u door de bank reageert op dat soort schone beloftes, maar deze jongen heeft doorgaans zoiets van: Twee procent per dág!? Ja, dáág.... en chicks for free, zeker!?
Neen, drukte die vriend me op het hart, het werkt écht! Gelóóf me nou maar!

Ik had toevallig een paar tientjes liggen die lagen te verstoffen, dus ik dacht... vooruit, díe lol wil ik hebben!
En wat denk je?
Het werkte! Ik kreeg keurig elke dag twee procent over mijn inleg bijgeschreven! Haha! Maar dát is lekker opstaan 's ochtends...
Joh!
Nou ja, "bijgeschreven"... bijgeschreven op die site zélf natuurlijk, dus dat was voor deze jongen nog érrug virtueel allemaal.... ik wilde poen zien!

The proof of the pudding is in the eating, as they say... dus ik onttrok op een gegeven moment mijn "winst" aan de betreffende site...
Wat denk je?
Het geld werd keurig bijgeschreven op mijn bankrekening!

"Argwaan" is my middle name... maar toen was IK zelfs overtuigd...
Dit moet iedereen weten, vond ik. Slapende rijk worden willen we in de grond allemaal! Ja toch!?
Nou ja, niet pas in de grond natuurlijk... effe eerder als 't kan!
Afijn, voor de verandering de daad bij het woord voegende begon ik mijn campagnetocht langs "sibben en freonen" (= familie en vrienden).

Nu moet u - voor het goede begrip - weten dat ik geen ene zak gepresteerd heb in mijn leven...
Het is dus nogal wiedes dat mijn zelfbeeld tot op de dag van vandaag goeddeels (zo niet volledig) afhangt van het oordeel dat mijn medewerkers over mij plachten te vellen: De baas? Hij is om de drommel niet gemakkelijk, maar... hij is wél eerlijk!

Welnu, zo dachten mijn medewerkers er misschien over, maar... mijn familie en vrienden geloofden geen ene barst van al mijn mooie praatjes over twee procent rente per dag. Ja, dáág, dachten ze waarschijnlijk, en chicks for free, zeker!

Ik geloof achteraf dat er welgeteld één vriend was die schoorvoetend reageerde...
Maar aangezien ik zojuist mijn allerlaatste illusie over de woeste baren van het bestaan zag wegdrijven, bitste ik iets in de geest van: Ach, ga toch met je plasser zitten spelen, vriend!
Vriendschap? Een illusie! Ik zweer 't u! Zowaar ik hier voor u sta!

En dan nu door het stof...
Want, wát gebeurt er?
Eind vorig jaar werd JustBeenPaid (zo heette die site namelijk) onaangekondigd overgenomen door en ingelijfd in het beweerdelijk nog veel grotere en betere ProfitClicking...
Sedertdien is er echt helemaal níets meer goed gegaan!
Die twee procent werden wel keurig bijgeschreven, hoor, dát wel! Maar... men kon geen cent meer aan het systeem onttrekken. Duizendeneen smoesjes verzonnen ze. De waarheid is vermoedelijk dat ze niet wisten hoe ze het systeem moesten runnen.
Blijven hopen op betere tijden maar! Mijn kruisgevoel werd evenwel steeds natter!
U begrijpt in ieder geval... mijn rente was écht virtueel geworden!

Afgelopen week volgde het (voorlopige) dieptepunt...
Mijn "zuurverdiende" saldo was van de ene op de andere dag... VERDWENEN!
En dát... zonder een wóórd van uitleg! VIERENEENHALFDUIZEND DOLLAR naar de ratsmodee!
Kortom, één grote scam, je reinste bedrog! Ik wíst 't wel!

Nou is het op de keper beschouwd (zolang men z'n inleg er tenminste meteen uitgehaald heeft) geen echt verlíes-verlies natuurlijk... maar tóch! Tíjdverlies was het in ieder geval wel...

Én gezíchtsverlies dus, want.... ze hadden allemaal gelijk, met me niet op mijn... eh, knappe gezicht te vertrouwen!

[Tiago]

Zijn gezicht begon te stralen toen ie me zag.
Ha, jongen, hoe is 't met je?
Ik nam niet eens de moeite om een antwoord te verzinnen. Ik was er niet aan gewend om antwoord te geven op die vraag, tenminste niet als die van hém kwam.
Toe, drong ie aan, hoe gáát 't met je?
Ik keek hem bedremmeld aan, ik wist niet wat ik moest zeggen...
Het zal toch niet gebeuren, dacht ik, dat ie – op zijn ouwe dag nog, nota bene! – geïnteresseerd raakt in andermans wedervaren? Net nu... ja, juist nu het om de vraag zou moeten gaan, hoe het met hém gaat...

Natuurlijk, duizenden keren had ie diezelfde vraag aan me gesteld, maar... evenzovele keren had ie in woord of gebaar laten blijken dat ie beslist niet zat te wachten op een antwoord. Óf hij dook meteen weer weg achter Het Parool, óf hij zag zijn eigen vraag als een fraaie aanleiding, zijn oudste zoon in een ellenlange monoloog nog maar weer eens haarfijn uit de doeken te doen hoe het leven naar zijn smaak geattaqueerd diende te worden.

Nee, als me al wat op het hart lag dat ik kwijt moest, ging ik wel naar mijn moeder. Die luisterde tenminste. Of liever, ze gaf op de juiste momenten de goede luistergeluidjes af.
Als ik heel eerlijk ben, verwachtte ik eigenlijk ook niet meer van haar. Ik had gewoon een praatpaal nodig, een luisterend oor. Dat was veelal genoeg om mijn "probleem" helder te krijgen... om mijn gedachten te ordenen, zeg maar.
Dank je, mam, kon ik haar opgelucht de rug toekeren, zonder dat ze ook maar een woord teruggezegd had.

Mijn vader daarentegen had daar absoluut geen gevoel voor, dat één van zijn uit z'n krachten gegroeide zaadcellen slechts z'n ei bij 'm kwijt wou, meer niet. Na twee woorden van mij nam hij het gesprek doorgaans over en stortte zijn lading kritiek en advies over me uit. Alles welgemeend en opbouwend bedoeld weliswaar - dáár heb ik nooit een moment aan getwijfeld - maar... al die gemeenplaatsen sloegen mijn plank meestal verre mis! Als ie me nou gewoon had laten úitpraten, dan had ie geweten wat me dwarszat! Maar nee, mijn vader was daar de man niet naar, om zijn oor aan andermans zieltje te luisteren te leggen.
Nadat hij zijn lading afgeworpen had, dook ie opgelucht en tevreden weer weg achter Het Parool, kennelijk zonder zich erom te bekommeren waar zijn "bommen" waren terechtgekomen.
Ziezo, daarmee kan die jongen van mij wel weer even vooruit!

Ik had mijn werkdag zo ingericht dat mijn verplichtingen op het hoofdkantoor in Zwolle als laatste wapenfeit konden worden afgewerkt. Het ziekenhuis was vlakbij...

Gedecideerd kruiste ik in mijn driedelige ratraceharnas door de steriele gangen. Net toen ik mijn hoofd wilde buigen om de zaal te betreden, hield ik de pas in...
Daar zat ie... een oud manneke in een stoel naast het bed, een plaid over de knieën, zijn normaalgesproken strak achterovergekamde grijze haren als een onweerswolk boven en rond het zorgelijke hoofd. Zijn handen, die op het eind van de armleuningen in het luchtledige afhingen, schudden wild heen en weer. Nee, "beven" kon men het met de beste wil van de wereld niet meer noemen...
Was dat werkelijk alles wat restte van de reusachtige kerel uit mijn jeugd, het prototype van de 'pater familias', de onverzettelijke rots in de branding?
Waar zoud ie zo bekommerd aan zitten te denken? Aan de operatie van morgen?
Nooit was de gedachte óóit bij iemand opgekomen dat deze oerkracht, deze Poseidon, op de knieën gedwongen zou kunnen worden door een stomme ziekte. Kanker, godverdomme!
Een woudreus die geveld wordt door... een zwam!

Het beeld van de gevallen eik knalde me plotseling een brok in de keel...
Ik wendde dan ook mijn blik af toen een verpleegster met een lege tafel op wieltjes ratelend om doorgang vroeg. Niemand hoefde mijn moment van zwakte te zien tenslotte, de zwakte van... de gevallen eikel, in driedelig!
De eikel vermande zich en betrad met een geforceerde glimlach de ziekenzaal...

Zijn gezicht begon te stralen toen ie me zag.
Ha, jongen, hoe is 't met je?
En... hij leek warempel te rekenen op een antwoord. Langzaam bekroop mij het unheimliche gevoel dat ik voor 't eerst in mijn leven... mijn vader ontmoette.



Fijne Vaderdag!