Onze weervolf... en andere parasieten

[Tiago]

En... eh, sorry dat ik negen van de tien keer met een strontverhaal kom.

Goede jaarwisseling!

[V70 classic]

En... eh, sorry dat ik negen van de tien keer met een strontverhaal kom.

Goede jaarwisseling!

Stront gebeurd ( nl gaat wel  )
Ook een goed 2013.

Grts Ronald

[razorx]

Mooi hoor: "heur haar", tijdje terug dat ik dat gelezen heb. Ik geloof dat het Tolkien was.
Klinkt en staat zoveel beter dan "haar haar". 

[Tiago]

Je vader heeft je eerste baantje geregeld en je stiefvader je tweede, vat ik haar carrière samen, zorg nu dat je niet weer dezelfde fout maakt! Neem een doel voor ogen!

We zitten in onze Volf, terug naar huis...
Dochterlief heeft net haar eerste dagen kantoorwerk op het veeteeltbedrijf achter de rug. Ik memoreer dat haar vader, die griffier was in Lissabon, destijds een baantje als procureursklerk voor haar geritseld had bij een "bevriende zakenrelatie", zoals dat heet, en dat ze twintig jaar later (toen ze ontslagen werd door de dochter van die "bevriende zakenrelatie" toen die de scepter van haar vader overgenomen had) nog exact hetzelfde werk gedaan had.
Ik probeer stiefdochterlief duidelijk te maken dat haar vader dat baantje destijds bedoeld had als "opstapje", in de veronderstelling dat ze "mans" genoeg was om verder haar eigen weg te zoeken.
En als je het werk nu met plezier gedaan had, spreek ik belerend, dan was dat nog tot dááraan toe geweest, maar je hebt het van meet af aan een takkenbaan gevonden...
Ja, maar..., steekt ze haar hoofd eventjes boven de barricade uit, dat kwam ook een beetje omdat ik nooit eens een compliment kreeg over mijn werk...
Dat klinkt wel heel komisch uit de mond van iemand die de voorkeur geeft aan azijn drinken bóven een positief woord spreken, beantwoord ik het salvo met een kort spervuur, waarop ze meteen weer dekking zoekt.

Ik moet niet zo snel mijn geduld verliezen, houd ik mezelf voor, op die manier zal ze nooit uit haar schulp komen en luisteren naar wat ik zeggen wil...
Ikzelf bijvoorbeeld, herneem ik op zalvende toon, terwijl het motormanagementlampje aanfloept (Rustig blijven, Tiago!), ikzelf ben ook ooit begonnen als kantoorklerk... maar tien jaar later had ik het hele bedrijf onder mijn hoede...

Wat ik hier even onvermeld laat voor dochterlief, is dat er in de loop van die 10 jaar een fusie had plaatsgehad en dat mijn "hele bedrijf" inmiddels niet meer was dan een cluster van hoofdafdelingen van het fusiebedrijf. Maar daar gáát 't nu niet om...

Waar het om gáát, blijf ik haar gul en royaal met de stroopkwast om de mond kwitsen, terwijl ik in het geniep met een druk op de knop en een scheef oog vaststel dat de boordcomputer geen foutmeldingen geeft, waar het om gaat is, dat ik verdomd snel in het snotje had dat ik niet mijn hele leven klerk wou blijven. Dus, teneinde de kansen op een verandering in die situatie te vergroten,  ging ik 's avonds studeren. Begrijp je wat ik bedoel...?

Ik kijk met milde blik opzij en constateer dat dochterlief inmiddels de loopgraven verlaten heeft en een comfortabele houding aangenomen bovenop de barricade, ja zelfs dérmate comfortabel, dat ze er een sigaret bij opgestoken heeft...
Mijn blik verstart.
Wat is dat, godv..., wil ik uitvaren, in mijn Volf wordt niet ger...!  
In plaats daarvan zoem ik het dak open. Ik wil dit ontluikende vader/dochter-moment niet meteen vanuit de heup schietend om zeep brengen.

Als je dit werk leuk vindt, zeur ik temerig verder, terwijl ik haar dijen uiteendwing door er een asemmer tussen te wringen, zorg dan dat je de beste wordt! Zorg ervoor dat je werkgevers luide lopen te wenen wanneer je er niet bent! Begrijp je wat ik bedoel?

Ze laat stoïcijns een wolk uit haar rookkanalen... ehh, luchtwegen ontsnappen en laat de askegel van haar sigaret secuur naast de emmer op de vloermat vallen.
Ik vat dat gemakshalve op als een "ja" en vervolg mijn redenering...
Maar als je buiten het raam iemand ziet die de paarden verzorgt en stront aan het ruimen is, en je benijdt hem of haar daarom, rust dan niet vóórdat je zelf tot ver over je oren in de stront zit, als je begrijpt wat ik bedoel. Alles is beter, bedoel ik, dan stijf op een plek blijven zitten die je haat. Ben ik in beeld?
Ik meen een knikje te ontwaren.
Mooi, dan nu als de bliksem die sigaret uit! In mijn Volf wordt niet gerookt! Begrepen!

Toen Nederland zich na de bevrijding vol overgave op de wederopbouw stortte, werd ook het "liggende werk" niet verwaarloosd, met een naoorlogse "baby boom" als gevolg.
Ikzelf behoor tot de generatie die daar achteraan kwam, de zogenaamde "lost generation". Toen ik van school kwam, was de arbeidsmarkt dan ook méér dan verzadigd. Toen mijn ouweheer zijn oor teder aan mijn zieltje te luisteren legde en vriendelijk informeerde... wanneer ik van mijn luie reet dacht te komen om werk te gaan zoeken, antwoordde ik wijsneuzerig: Kijk jij geen nieuws, pa?  Een half miljoen werklozen, pa!
Ik ben niet geïnteresseerd in statistieken, beet pa me toe, jij hoeft geen half miljoen baantjes, eentje is genoeg!

De man van het uitzendbureau was aan de telefoon toen ik de deuropening van zijn kantoor vulde, en beduidde me met een gebaar in godsnaam te gaan zitten.
Dat was het stedelijk administratiebedrijf, keek hij veelbetekenend naar me op, toen ie de hoorn had neergelegd, weet je dat te vinden?
Ik aarzelde.
Je komt toch om werk?
Ehhh, ja!?
Vort dan! Ze zitten op je te wachten! De papierwinkel maken we later wel in orde!

Een half uurtje later stuiterde ik de directiekamer van het stedelijk administratiebedrijf binnen, lange haren, T-shirt en een spijkerbroek vol scheuren, zoals dat toen allang weer uit de mode was. Het voltallige management zat bijeen. Plotseling maakte ik me zorgen (iets wat ik voordien nog nooit gedaan had) dat mijn jongeheer door één van die scheuren naar buiten zou piepen. Gelukkig mocht ik gaan zitten...
Kun je muteren, viel het onberispelijke driedelig, dat zich voorgesteld had als "de directeur", met de dikke deur in huis.
Het was vrijdag vijf uur, dus misschien niet het geschiktste moment om tijd te rekken.
Ehhh... dat zal wel afgeleid zijn van het Latijnse woord "mutare", antwoordde ik stotterend om maar wat te zeggen, hetgeen "wijzigen, aanpassen" betekent...!?
Enkelen sloegen wanhopig de blik ten hemel, anderen deden geen enkele moeite een superieure grijns te onderdrukken. De enige die in zijn nopjes scheen met mijn antwoord, was... de directeur. Hij overzag het slagveld dat ik zojuist aangericht had, met een blik, alsof hij zeggen wilde: Díe knul kómt er wel!
Maandag beginnen, negeerde hij de kuchjes van verstandhouding, halfacht melden bij de heer Rhemrev!

Hahaha, lach ik hardop, 't kán verkeren, zei Brederode reeds. En Vondel sprak: Verandren kant! Haha!
Mijn dochter kijkt me verschrikt aan, alsof ze zeggen wil: Ja, wat nú weer?
Maak je geen zorgen, stel ik haar vlug gerust voordat ze terug in een schuttersputje duikt, ik ben blij!
En het motormanagementlampje?
Het motormanagementlampje gaat uit...

[UserID6342]

Wat een vreselijke pain in the ass die meid........

Had het toch, denk ik mezelf kennende, iets 'harder aangepakt' of moeders dat nu leuk vond of niet is dan jammer.  Maar dit gaat 'm zo niet worden ben ik bang Tiago....

Het is wel heerlijk om te lezen, dat dan weer wel

[Tiago]

Dankjewel, Dirk342!
Ach ja, met stroop vangt men meer vliegen, moet je maar denken, dan met azijn. En - het kan aan mij liggen, maar - ik ontwaar een stijgende lijn, al was het alleen maar omdat we voorlopig twee dagen per week iets ruimer kunnen ademhalen.
En ook omdat ze de volgende dag om 8 uur reeds aan de ontbijttafel aanschoof. Niet om daarna iets nuttigs te doen of zo, nee, maar om een "bakkie" te gaan doen in het café beneden. Toen ze thuiskwam, was ze enthousiast(!!!) over de leuke en interessante mensen die ze daar getroffen had.
"Zie je nu, dat je zo meer contacten opdoet, dan wanneer je je dagen in bed doorbrengt," kon ik niet nalaten op te merken, om er meteen schamperend aan toe te voegen (Tiago will be Tiago tenslotte), "afhankelijk natuurlijk van het beroep dat men gekozen heeft."

Ik was nog vergeten te melden overigens, dat mijn column ook te beluísteren valt, en wel op Radio850.

[Tiago]

Weet iemand wat er van Ben geworden is?

Hij was vroeger bijna altijd de eerste die op mijn bijdragen reageerde, maar... sinds ik me (spelend bedoeld) heb laten ontvallen de Cartesiaanse spreuk "Ik denk, dus ik Ben"... ís ie niet meer.

[CarolineB]

Heb je dit bericht gemist?
http://www.volvo850forum.nl/index.php/topic,61170.msg1323572.html

[Tiago]

Inderdaad, CarolineB, dát bericht had ik gemist, maar... het verklaart veel.

Ik wist niet eens dat er een discussie gaande was tussen rekkelijken en preciezen. Volgens de laatstgenoemden zou ik niet eens mogen "brabbelen" op dit forum, omdat ik een "N" ben (heb ik dat goed onthouden?).

Wat dies ook zij, ik begon hem (Ben dus) opeens te missen...
Hij had altijd een kwinkslag voor me. Maar misschien bedoelde hij dat - achteraf beschouwd - meer als een draai om de oren. Sorry, Ben!

En... bedankt, CarolineB!

[Tiago]

U herinnert zich misschien dat ik aanvankelijk 'himmelhoch jauchzend' was, toen mijn boordcomputer een verbruik registreerde van 11,0 liter op 100 kilometer, anders gezegd 1:9.
Netjes, riep u toen bemoedigend.
U weet misschien ook nog dat dit rekenwonder vervolgens 'zum Tode betrübt' was, toen het werkelijke, met de platte zakjapanner nagerekende verbruik aanmerkelijk hoger uitkwam.
Ergo conclusio, boordcomputer naar de kl...
Nee hoor, heel normaal, klopte u me meteen troostend op de schouder, een boordcomputer kijkt namelijk naar benzine; het gasverbruik ligt gemeenlijk een 20 procent hoger.
Aangezien ik aanvankelijk voornamelijk op de 'cruise control' reed, staarde ik eens monsterend naar één van mijn lidmaten die (door de bank) tot op de grond hangt...
Hè?
Nee, die bedoel ik niet!
Wat?
Nee, die ook niet.... De réchter!
Ik ging er namelijk blindelings vanuit dat mijn maatje 51 een stukje precisiegereedschap is, dat het op z'n sloffen nog wel kan winnen van welk elektronisch wonder-op-wielen dan ook...
Ehhh... dát viel tegen, ja! Zo mag u dat inderdaad wel stellen! Na een dag of wat registreerde de boordcomputer een verbruik van 12,4 liter op de schaal van Richter, ofwel 1:8...
Wablief!
Benzine, ja! Dus u kan wel nagaan dat deze nieuwwassen Volfrijder van de weeromstuit bijna zélf aan het gas g... afijn!
Hè?
Inmiddels terug op de 'cruise control', ja. Dankuwel alstublieft...

Die andere opvreter?
Ik aarzel bijna om erover te beginnen, weet u dat!?
Ik realiseer me namelijk terdege dat enkelen onder u die verhalen met kromme tenen lezen en al na het eerste relaas brulden: Schop die meid de straat op, wie niet horen wil moet maar voelen, enz. enz.
Maar ja, ik ben niet christelijk opgevoed, hè. Ook al wil ik de eerste zijn om toe te geven dat zulks de gemakkelijkste uitweg geweest was...
Ja, wat nou, "Barmhartige Samaritaan"? Begin nou niet meteen (terug) te kiften, hè!
Nee, maar... natuurlijk kan men alles wat men op zijn levenspad aantreft en wat niet meteen gewenst lijkt, wel opzij schoppen, maar zodoende wordt het leven toch een stuk minder interessant!
Wat nou, "esoterisch"?
Goed, concreet dan...

Als je een jong hondje hebt en je ziet er zorgvuldig op toe dat die niet in contact komt met soortgenoten, dan zal zo'n puppy essentiële ontwikkelingsfasen mislopen, zoals bijvoorbeeld het socialisatieproces. Als ie dan naderhand toch met een soortgenoot in contact komt, en wel zonder jouw tussenkomst, dan zal ie die andere hond in alles gaan lopen nadoen, daarbij klakkeloos aannemende dat diens gedrag de norm is.
Echter, aan jouw hond zal eeuwig te zien blijven dat ie pas op latere leeftijd met soortgenoten in contact is gekomen; het moment waarop de vorming had moeten plaatsvinden, is namelijk voorbij, voorgoed voorbij.
Kortom, de aansluiting bij een roedel zal altijd moeizaam blijven voor jouw hond. "Normale" honden zullen regelmatig naar hem uitvallen, omdat ie de "grenzen" niet kent, niet geleerd heeft. Jouw hond snapt er de ballen van, van die agressie... begrijpt niet dat een en ander slechts corrigerend, bedoeld is. Een mogelijk gevolg is dat ie zich terugtrekt, zich oprolt in zijn mandje en bij zichzelf denkt: Bye-bye, cruel world!
Capice?
Goed, dan nu "mijn" dochter...
Die had een vader wiens enige contact met de werkelijkheid bestond in zijn werk. Zijn werk was zijn venster op de wereld. Maar... door een venster ziet men - zoals bekend - maar een deel van de werkelijkheid.
Nu wilde het toeval dat hij griffier was van het arrondissement Lissabon, ergo via zíjn venster zag hij moord en doodslag. Dus wat deed ie? Hij gebood zijn vrouw om bij het venster vandaan te blijven en drukte haar – in één moeite door – op het hart: Zorg dat onze dochter ook bij dat venster wegblijft, it's a dog eat dog world out there!
Voor de rest vond ie 't wel goed... Wanneer ie niet werkte, zocht hij zijn "toevlucht" tot genotsmiddelen, wat uiteindelijk leidde tot zijn vroegtijdig "heengaan".

Men kan rustig stellen dat de dochter onder moeders hoede een tamelijk beschermd leven geleid en waarschijnlijk een "gezond" contact met de (boze) buitenwereld ontbeerd heeft. Geen broertjes, geen zusjes, plus niet of nauwelijks speelkameraadjes, ergo... afijn, reken maar uit!
Toen haar vader haar eens een kaartje voor een popconcert cadeau deed, ontmoette ze – op zesentwintigjarige leeftijd – haar eerste (en tot op heden enige) vriendje.
Nou, die jongen was natuurlijk meteen Jezus! Dat begrijpt u!
Die vergelijking gaat trouwens wel op, want – voorzover ík hem heb leren kennen – is het een wat labiele figuur met een Messiascomplex. Dat wil zeggen, hij meent dat ie de waarheid in pacht heeft, en, goed van de tongriem gesneden, had hij immer een schare hunkerende toehoorders om zich heen.
Vroeger of later keerden zijn "discipelen" hem evenwel allemaal de rug toe, omdat ze begonnen in te zien, dat hij iemand is van veel mooie woorden, maar... verdomd weinig dito daden. Ook de vriendinnetjes, waardoor hij een tamelijk bedlegerig leven kwam te leiden, lieten hem na korte tijd steeds vallen als een baksteen...
Allemaal?
Ja, allemaal... behalve één. U begrijpt wel wie!
Hij kon het zo bont maken als ie wilde, zij klemde zich aan hem vast, als een blok aan zijn been, en slikte al zijn verlichte geleuter, als ware 't het evangelie.

Nu weet ik niet precies wat er gebeurd is...
Misschien begon hij zichzelf te zien voor wat ie werkelijk was, someone who talks the talk but doesn't walk the walk, en kreeg ie wroeging over het feit dat ie een onschuldig iemand meetrok in zijn persoonlijke moeras...
Wie zal het zeggen?
Feit is in ieder geval dat zíj weer "bij moeder thuis" is... met een foto van haar "bhagwan" aan de muur van haar slaapkamer.
Haar pech is alleen even, dat ze daar een bullebak van een stiefvader aantrof, die haar – aanvankelijk nog geduldig – het verschil probeerde uit te leggen tussen een eigen opinie (=dynamisch) en een gekopieerde mening (=onveranderlijk). Toen ze evenwel geen hints bleek te kunnen verstaan en als een dolle stier steeds over alle (in het sociale verkeer gebruikelijke, maar haar niet aangeleerde) grenzen en tuinafscheidingen heen denderde, liet meneer Bullebak op een gegeven moment grommend zijn tanden zien: Donder toch op met je absolute waarheden! Als je niet bereid bent naar andere meningen te luisteren, dan is jouw marxistische geleuter niet meer dan een idée-fixe, en dus niet de moeite waard om over te discussiëren!

Echter, ze begrijpt zijn gegrom niet als een corrigerende tik over de neus. Welnee, ze begrijpt er geen dónder van. De enige mogelijke verklaring in haar ogen is: Ze is te goed voor deze wereld! Haar ouders zeiden altíjd al dat ze "speciaal" was, en de buitenwereld "boos"!
Het is misschien maar beter, dacht ze bij zichzelf, om me op te rollen... in mijn mandje! En af en toe een sigaretje en... een biertje en... nee, verder niks!

Bullebak worstelt intussen met het volgende dilemma...
Hij kan doorgaan met zijn – corrigerend bedoelde, doch niet begrepen – gegrauw en gegrom, hetgeen dochterlief alleen maar zal sterken in haar gevoel van superioriteit, of... hij kan zijn tijd aan andere dingen gaan besteden, hetgeen dochterlief ongetwijfeld zal interpreteren als een erkenning van haar superioriteit...

Jaja, een echte win-winsituatie! Haha!
Wat zegt u?
Ja, dat is waar... hij kan haar ook gewoon op straat gooien!
Tusen tack!

[Turbobiker]

Stuur haar eens naar NL. Vast wel werk en een hoop ruimdenkende mensen die met klaplopers wel raad weten!

[Tiago]

You're a lifesaver, pal!
Gimme your address and I will send her over!

[Marc O.]

Dan krijg je een nog ergere Marxist terug, Tiago














(geintje Lars )

[UserID6342]

Ik zeg weer eens wijselijk niks

[Tiago]

Dat moge zo zijn, Marc O., maar... zoals een oud gezegde uit de Koude Oorlog luidde:
Beter een verre Marxist, dan als buur!