Onze weervolf... en andere parasieten

[Tiago]

Maar... ehhh, ik zie dat ik weer eens hopeloos van het onderwerp afgedwaald ben. Ik zou immers vertellen over de wetenschappelijke discussie tussen Christophe en mij, over regionale verschillen in drinkgewoonten...

We zitten bij Christophe thuis...
Een paar uur geleden, op mijn boot, heb ik hem een aperitief aangeboden, mezelf wijsmakend, eigenlijk tegen beter weten in: Tja, het zal toch niet élke keer uit de klauw lopen met die gast!?
En inderdaad, Christophe kondigde met zuinig smoeltje aan: Nu vooruit, ééntje dan!
Afijn, tegen de tijd dat er geen enkele alcoholische versnapering resteert aan boord, biedt hij aan: On casse la croûte chez moi?
Nu ja, mijn maag begint inderdaad te knorren, nu mijn lever eindelijk opgehouden is met roepen om meer...

Na een dodemanstocht in zijn dertig jaar oude R4, arriveren we in het dorp waar hij een nederig onderkomen deelt met vrouw Katja en zoon Tristan, beiden afwezig....
Na veel bier, wat eten, mousserende witte wijn en een paar liter rode wijn vertrouwt hij me toe dat hij de naam van zijn huis wil omdopen in Les trois B.
Als ik hem niet begrijpend aankijk, roept hij triomfantelijk: Bouffer, Boire et Baiser! Haha!
Vrij vertaald in het Gronings: Freet'n, soep'n en op de proeme kroep'n...

De grootvader van mijn vorige vrouw, vertelt hij, dronk acht liter rode wijn per dag, vanaf z'n zestiende tot aan z'n dood op drieënnegentigjarige leeftijd...
Hij was boer, hè, een harde werker en een sterke kerel. Toen hij achtentachtig was, voelde hij zich voor het eerst in zijn leven niet helemaal jofel. Dus... naar de dokter.
Echter, dokter kon niks opmerkelijks vinden! Maar zoals elke dokter in Frankrijk die niets kan vinden, adviseerde ook deze om water bij de wijn te doen: Dat is beter op uw leeftijd, monsieur!
Antwoordde de grijsaard ontdaan: Mais, monsieur le docteur, je peux pas boire 16 litres tous les jours  (Maar ik kan toch geen 16 liter per dag drinken, man)!! Woehaaa!!!
Van de pret slaat Christophe losjes met de vuist op tafel. Er zÍjn keukentafels onder minder bezweken...

Bijna mis ik trouwens de clou, omdat ik me nog steeds het hoofd zit te breken over hoe men in vredesnaam ACHT liter wijn per dag kan combineren met HARD werken...
Struikelend over Frans en-weet-ik-wie-allemaal probeer ik Christophe de culturele verschillen met ons land diets te maken. Bijvoorbeeld, dat de ons omringende Denen, Duitsers, Belgen en Engelsen er geen been in zien om tussen de middag een paar glazen bier of wijn te nuttigen, bij wijze van arbeidsvitamines...
Dit kan Christophe nog volgen.
Wanneer ik hem evenwel vertel dat iemand die zulks in ons land zou flikken, het risico loopt voor alcoholist versleten te worden, zie ik hem denken dat hij me verkeerd verstaan heeft – of beter, dat mijn Frans hier tekortschiet.
Wat Nederlanders dan in godsnaam drinken tussen de middag, wil hij weten.
Nou, melk of koffie, of sinaasappelsap desnoods. Hahaha!
Christophe weet even niet of hij geacht wordt te huilen of te lachen. Maar als ik hem vertel dat we 's avonds bij wijze van aperitief koffie drinken, schiet hij onbedaarlijk in de lach.
En ná het eten, wil hij weten, nadat hij de doos met tissues uit de kast getrokken heeft.
Wel, koffie natuurlijk!
Woehaaaa!!!
Ik zie aan zijn gezicht dat zijn wereldbeeld gevaarlijk begint te hellen en stel hem haastig gerust dat sommigen 's avonds rond een uur of tien wel een slaapmutsje nemen, een piketanessie...
Het mag niet baten. Christophe trekt bleek weg. Fluks vul ik zijn glas bij.

Om hem op adem te laten komen, gooi ik het over de boeg van culturele verschillen op het gebied van eten...
In Frankrijk werkt men om te kunnen eten, begin ik.
Christophe komt een beetje bij en knikt witjes.
In ons land eten we echter om te kunnen werken! Haha!
Er dreigt opnieuw een weggetrekker. Vergoeilijkend voeg ik er daarom aan toe dat wat ik vertel geldt voor het calvinistische deel van Nederland.
Christophe haakt definitief af, wanneer ik desgevraagd uitgelegd heb wat calvinistisch is (terwijl de in Zwitserland docerende Calvin van origine toch een Fransman was). Hij blijkt niet in staat om te bevatten dat ons kikkerlandje groot genoeg is voor twee geloofsrichtingen.
Om ongelukken te vermijden, besluit ik dat beeld maar niet verder te nuanceren. Bovendien begin ik twijfels te krijgen omtrent mijn behouden thuiskomst. Het loopt tegen zevenen en we zitten al te drinken vanaf... één uur.

Een halfuur later zijn we terug aan boord...
Dat wil zeggen, aan boord bij buurman Mike. Die zit al een uur te wachten met zijn aperitief. Whisky...
Welja!
Gelukkig voegt Guy zich bij ons. Guy heeft een kaakontsteking en derhalve recht op een paar whisky-tjes extra.
Wanneer de fles "morte" is, schakelen we vrolijk over op bier. Guy neemt hier afscheid. Koud bier op een kaakontsteking... nou, nee! Merci!

Na een uur is het bier op. Dan staan Sam en Christophe nummer 2 voor de deur. De één met een dooie kip, de ander met vijf liter wijn "en vrac"...
De kip wordt uitgebeend, de rijst kookt. Intussen wordt de ene na de andere pornovideo vertoond.
Une vraie garçonnerie, glimmen de heren.
Ik begrijp uit de uitleg dat zulks een soort van herensociëteit is. De voorliefde voor pornografie is in Frankrijk wijdverspreid, heb ik al in de... eh, kieren...
Hè?
Nee, begrijp me niet verkeerd! Ik ben niet vies van erotiek, maar het vertoonde heeft daarmee hoegenaamd niets te maken.
Het zij zo!

Halverwege de maaltijd spoed ik me naar buiten. Het is mijn beurt voor een weggetrekker...
Met het zweet op de rug leun ik amechtig tegen de frisse nachtlucht. Overmoedig geworden door de drank heb ik namelijk tien minuten geleden een mij aangeboden sigaret opgestoken. Had ik beter niet kunnen doen. Ik ben dat volledig ontwend. Ik had in ieder geval niet over de longen moeten roken, zoals ik doorgaans ook niet over de lever drink...
Binnen worden er nu digitale foto's geschoten van het ontblote achterwerk van Christophe nr. 1 geschoten. Inmiddels weer wat opgeknapt, besluit ik daarom maar buiten te blijven.

Wel doe ik nog een vergeefse poging om Christophe ervan te weerhouden in zijn R4 te stappen. Uit mijn ooghoek zie ik hoe Christophe nr. 2 en Sam mij niet-begrijpende blikken toesturen, in hun auto stappen en wegscheuren...
Ach, laat ook maar! Ben ik mijn broeders hoeder?
Christophe ziet nu zijn kans schoon, springt in zijn rammelkast en scheurt ook weg.

's Middags heeft Christophe nr. 1 - na telefonisch overleg met zijn vrouw – mij uitgenodigd voor het diner morgen....
Dit betekent dat ik de volgende avond met gekamde haartjes klaarzit, in de ene hand een fles wijn, in de andere een cadeautje voor Tristan die afgelopen zondag drie jaar is geworden, en op de lippen het excuus waarom het presentje zo klungelig verpakt is, in... krantenpapier. Haha!
Christophe komt niet opdagen. Hij zal zich toch niet werkelijk doodger.....?

Om negen uur warm ik wat dooie kip op, van gisteren...

[Tiago]

De zeilboten lagen vier rijen dik afgemeerd aan de kade van Marans, met hier en daar een drijvende archipel, verbonden via steven en achterdek, of via bak- en stuurboord, met valrepen en laddertjes... semi-permanente verbindingen, zeg maar. Maar, zoals ik vroeger in mijn werkende leven alras ontdekt had, níets is dúúrzamer dan semi-permanent!
Sommige pikbroeken daar hadden al tien jaar of meer daarvóór "hun anker ingeslikt".

Op een avond werd ik uitgenodigd pour l'apéritif op zo'n archipel...
Ik belandde in een vlottende oude mannencommune. De uitnodiging ging overigens uit van een jongeman die zijn veertigste verjaardag dacht te gaan vieren. Vanwege mijn nogal... ehh, seniore uiterlijk werd ik door de oude mannen meteen geaccepteerd als één hunner, als... un camarade.
Ik kreeg een vorkje en werd geacht onbevangen mee te prikken in de zwaar geoliede visschotels waarin uien en knoflookteentjes achteloos in wisselslag hun baantjes trokken. Om mijn eetlust boven Amsterdamsch Peil te houden, besloot ik om niet te vragen wát ik at. Wat dies ook zij, het smaakte voortreffelijk.

Ik werd geflankeerd door Jean-Marie, een zwijgende pijproker met een respectabel embonpoint, en Jacques, een oud-leraar, een onderhoudende causeur ook, met een rijk zeezeilverleden. Laatstgenoemde zag er nauwkeurig op toe dat ook het peil in mijn whiskyglas nimmer beneden Amsterdamsch Peil geraakte.
Zijn boot heette "Escape", naar de toets op het toetsenbord van een computer, zo legde hij me uit. Ik begreep dat het verschijnsel "computer" niet in hoog aanzien stond bij Jacques.
Naast Jean-Marie zetelde Guy, de kok, een man die zichzelf in een permanente staat van opwinding leek te willen houden en met iedereen luidkeels de strijd aanging...
Toen ik daar een opmerking over maakte, werd me van twee zijden verzekerd dat Guy nog geen vlieg kwaad deed. Bovendien moest de man niet helemaal voor vol worden aangezien; hij is "slechts" een pied-noir, werd mij onder de adem toegefluisterd...
Ach god, één der pieds-noirs, zo ongeveer het zinnebeeld van "Hoogmoed komt vóór de val": In Algerije heer en meester, met de nek aangekeken in Frankrijk.  

Intussen druppelen meer gasten binnen...
Het sinds jaar en dag verlaten schip aan de kade (de eigenaar was vijf jaar daarvoor kwijlend achter een langharige en –benige dame aangelopen; sedertdien ontbrak ieder spoor) fungeerde als ponton tussen kade en archipel, tevens als ontvangsthal én als barbecueplaats. De dames die arriveerden zoenden er lustig op los, zonder aanzien des persoons...
Maar dat ging toch hopelijk niet betekenen dat ze míj óók.... Ik bedoel, mijn monumentale gestalte en mijn woeste uiterlijk, dat mij al de bijnaam Le Viking had opgeleverd, zou er toch wel voor zorgen dat...
Forget it but (= Vergeet 't maar)!
De eerste probeerde ik nog schutterig met een ontoegankelijk lachje op armlengte te houden, doch tevergeefs... het klápte me om de oren. De tweede en – vooral – de derde, een bloedmooie negerin, nam ik dus gelijk maar in de houdgreep, hetgeen Jean-Marie tot een goedkeurend gegrom verleidde, wijl er witte rook uit zijn pijp opsteeg: Habemus nautam!

Alsof er een startschot geklonken had, stond het aangewaaide publiek op een gegeven moment als één man op en nam afscheid. Met een ponem alsof ik dit moment van mijlenver had zien aankomen (snel sloeg ik mijn glas achterover), klom ik ook in de wankele benen...
Evenwel, twee onzichtbare handen trokken mij terug in mijn stoel. Ik keek naar links en zag dat Jean-Marie aandachtig met zijn linkerhand zijn pijp aanstak; ik keek naar rechts en zag dat Jacques met zijn rechterhand mijn glas bijvulde...
Nu ben ik van nature – u kent mij zo langzamerhand een beetje – een mild en meegaand type. Bovendien was dit een gevalletje van force majeure. Ik scheen veroordeeld te zijn tot de door jarige Yannick op de belendende boot zorgvuldig geruïneerde lamskoteletten.

Toen ik als elfjarig jongetje verlegen stotterend aan de elftalleider uitlegde dat ik de komende weken in de opstelling zou ontbreken vanwege een ziekenhuisopname, sommeerde hij me driftig dat mijn vader afdeling en kamernummer aan hem diende door te bellen opdat er van voetbalverenigingswege een fruitmand kon worden uitgerukt...
Toen ik mijn vader die missive overbracht, hielp die me meteen uit de droom door te zeggen, dat er doorgaans niets valt te verwachten van mensen die hun goede daden áánkondigen. Een wijze les, welke tot op de dag van vandaag niet aan kracht heeft ingeboet.
Buurman Mike is ook een beetje het type van: Paroles, paroles, paroles. Zo van: ik zal dít voor je doen en ik zal dát voor je doen.
Bedoeling is misschien dat men in katzwijm valt van ver- en bewondering, maar Mikes goede bedoelingen lopen aan de grond op de zandbank van mijn Bataafse terughoudendheid. Ze bereiken dan ook nimmer de implementatiefase...
Hè?
Klopt! Nooit ontvangen, nee, die fruitmand.

Wat ook typerend is voor Mike...
Toen hij en ik lagen afgemeerd in het historische centrum van La Rochelle, liet hij geen spaan heel van dat stadje... véél te druk, te lawaaiig, te zus en te zo. Nee, Marans was the place to be...
Dáár zou hij overwinteren en toekomstplannen beramen! Mais oui!
Doch, eenmaal afgemeerd in Marans begon hij van meet af aan hardop te zinnen op een spoedige terugkeer naar La Rochelle, want... dáár gebeurde 't, in La Rochelle, le centre de l'univers...

Overigens liep ik me de dag na Yannicks verjaardag af te vragen waar die putlucht toch vandaan kwam die af en toe langs mijn neusvleugels schuurde...
's Avonds herinnerde ik me opeens de camembert die ik de dag ervoor buiten de koeling had gelegd, om te chambreren, om te "rijpen" voor het avondmaal. Dat was nog vóórdat ik pour l'apéro werd uitgenodigd op de drijvende archipel. Het zal u dan ook niet verbazen dat de camembert me giechelend in de armen sprong toen ik het betreffende kombuiskastje ten langen leste opentrok...

Mijn ex kon kaas niet rúiken. Ze hield er hoegenáámd niet van, laat staan van giechelende camembert. Misschien dat dáár de verwijdering destijds begonnen is, wanneer ik na een dag in de hete Franse zon de camembert van de achterbank van onze Kever schraapte en gelukzalig mijn stokbrood ging zitten belegg... ehh, bedruipen.
Afijn... il faut oublier le temps des malentendus ! Et le temps perdu! À savoir, comment.

Het was er afschuwelijk warm, in Marans...
Ik weet het, medio september, maar toch... de mussen vielen dood uit de mast.
's Ochtends zat ik met dampende flanken aan het ontbijt, als ware ik "'t hijgend hert, der jacht ontkomen". Om half tien verscheen Mike doorgaans, in lange broek en trui. Hij keerde altijd nog even in de roef van zijn boot terug om de verwarming uit te schakelen, maar ging er dan als een speer vandoor, omdat hij om kwart over negen op zijn werk moest zijn, in La Rochelle. Haal ik, placht hij droogjes te beweren.
Bestaat niet, riposteerde ik dan, terwijl mijn oksels lieflijk klotsten...
Het was maar goed dat ik me in augustus op zee bevonden had; op het vasteland was ik licht één van de 15.000 slachtoffers geworden, van de niet-aflatende hitte in die zomer van 2003...

Met spijt in het hart dreef ik als een volleerd dompteur de camembert terug in het kombuiskastje, want die avond was ik uitgenodigd pour l'apéritif (in Turbofrans: l'apéro) bij Annabel en Hervé op de Maloya...

[Tiago]

Kijk, de tijd dat ik met een volle boodschappentas in elke hand en twee kratjes bier bovenop mijn erectie gestapeld van de supermarkt naar huis kuierde, lijkt nu wel voorgoed voorbij...
Hè?
Nee, ik ga het niet over de toenemende kramp in mijn vingers hebben, nee. Ik probeer alleen met een aardige "binnenkomer" de voormalige lezers van dit dubieuze blog terug op mijn hand te krijgen...

Afijn, waar was ik gebleven...
Annabel lijkt sprekend op mijn ex, toen die in de twintig was, met dien verstande dat ik mijn ex wel aan het lachen kreeg (toen nog wel), maar Annabel met geen zeven paarden...
Ze probeert me op m'n gemak te stellen door te zeggen dat ik gerust een Engels woord tussendoor mag gebruiken, als ik het Franse woord even niet kan vinden, omdat, zegt ze, haar Engels gelijkwaardig is aan mijn Frans.
That bad, eh?
Annabel vertrekt geen spier.

Mike wel. Of liever, hij verrékt een spier, wanneer hij aan boord strompelt. Kennelijk heeft hij in La Rochelle al tamelijk van de l'apéro geproefd. Dat is hier geen enkel probleem.
Om met een stevige slok op vervolgens achter het stuur te kruipen, bedoel ik.
Ook, Christophe, de buurman ter linkerzijde, zal een dag later, nadat hij en ik flink van de l'apéro geproefd hebben, zonder blikken of blozen met zijn Renault 4 wegscheuren, nog voor hij de laatste teug heeft doorgeslikt...
En la douce France? Aucun problème!

En ja, het is dan eindelijk toch gebeurd.... ik ben officieel een wino (dat is het Amerikaanse woord voor een verslaafde, als ik me niet vergis).
Dat komt, het spul is hier namelijk gewoon in de supermarkt te verkrijgen. Mijn voornemen kan nog zo vast zijn om het schap voorbij te lopen, het lúkt me gewoon niet. Anders gezegd, de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens...
Welnu, de weg naar het schap met het verraderlijke goedje ook, kan deze jongen u bij deze verzekeren.

Ik ben trouwens niet de enige...
Hervé is ook een wino. Annabel vertrouwde me onlangs toe, dat als ze met het spul thuiskomt, hij het binnen een uur achter de knopen heeft. Ik kan me dat zóóó voorstellen. Ook ik kan me haast niet beheersen en gooi soms drie tegelijk naar binnen.
Vooral in de subtropische warmte van Marans verkrijgt de wine gum namelijk zijn optimale beet.

[UserID6342]

En dan uiteindelijk opkomen op ........







Winegums, whoehahahaha   . Ik zag de 5 ltr flessen al achterover gemikt worden

[verron]

   

[toonbinneveld]

weer gaan lezen na een paar maanden break. Tiago, 

[CarolineB]

 

Zo lekker winegums
Helaas hier thuis 'concurrentie' van de kids gekregen.

[Tiago]

Welkom terug, toonbinneveld!
Gelukkig niks gemist.

Ik zal kijken of ik morgen iets voor je kan opdienen...

[Tiago]

Op een middag zitten Christophe en ik aan de pastiche te zijnen kantore...

Deze keer is zijn zoontje van drie ook van de partij... ehh, zónder pastiche welteverstaan. Ons gesprek – dat van Christophe en mij dus – heeft zoals altijd een duizelingwekkende diepgang...
We praten over het leven ("Pas op, hoor," waarschuwt mijn disgenoot, terwijl hij in de richting van zijn jengelende nageslacht knikt, "léven... is sexueel overdraagbaar!"), we praten over de betrekkelijkheid van een goed gestel ("Gezondheid is de traagste manier van doodgaan... meer is 't niet!"), we praten over het belang van voldoende vetverbranding ("Ik heb gisteren nog 2000 calorieën verbrand... de couscous te lang in de oven laten staan."), we praten over de prijs van liefde ("Wees nou eerlijk! Liefde is toch het állermooiste, het allerpuurste... wat er voor geld te krijgen is!?"), over de prijs van natuurproducten ("Sinds ik gelezen heb dat de meeste mensen sterven aan natúúrlijke oorzaken, koop ik alleen nog maar producten uit Tsjernobyl!"), we praten over de recente wetenschappelijke bevinding dat er in alcohol grote hoeveelheden vrouwelijk hormoon zijn aangetroffen ("Maar nóu begrijp ik waarom ik er op het toilet altijd bij ga zítten, als ik veel op heb!!") ...
Om kort te gaan, waar praten we níet over?

Onze stimulerende conversatie wordt opeens wreed verstoord door Christophes mobieltje dat afgaat...
On casse la croûte, antwoordt hij na enige luistermomenten.
Na nog even geluisterd te hebben houdt hij het apparaat met een zuur smoeltje voor zich uit – als iemand die in de winkel de prijs van een product probeert te lezen maar het bedrag maar niet in focus krijgt – en... vindt uiteindelijk de uitknop.
Dat was de vrouw, verklaart hij ongevraagd, we hebben vanavond een bruiloftsfeest en...
Hij lacht opeens schamper.
... ze is bang dat ik niet op tijd thuis ben! Haha!
Hoofdschuddend betuig ik mijn deelneming...
De oude Socrates zei het al, probeer ik de wijsbegeerlijke draad van ons gesprek weer op te pakken, trouw de juiste vrouw en men wordt gelukkig, trouw de verkeerde en men wordt filosoof!
Niettemin valt de vooruitziende blik van Christophes vrouw te prijzen, zwijg ik bij me eige...

Die middag zal de telefoon zo ongeveer om het halfuur afgaan...
Onveranderlijk luidt het antwoord van Christophe "On casse la croûte" (= We zitten een hapje te eten!) en evenzo onveranderlijk schakelt hij het apparaat uit, wanneer het gefoeter van genezijde hem de keel uit begint te hangen. Dat is – ik doe nu even een ruwe schatting – na ongeveer drie seconden.
Wanneer ik voorzichtig, héél voorzichtig zinspeel op enig begrip voor het vrouwspersoon, maakt Christophe korte metten. Hij slaat met de vuist op tafel...
Moet je goed luisteren! Toen ik haar ten huwelijk vroeg, heb ik er meteen bij gezegd dat ik een "putain de bordel de merde de saloperies de connards d'enculés des marraines" ben... en toch heb ze ja gezegd! Kijk, dan moet ze het ook maar weten, vind ik. Heb ik gelijk of heb ik gelijk?
Ik hef zwijgend het glas (want deze jongen "heb" namelijk even wat tijd nodig om deze volzin in woordsoorten te ontleden).

Wanneer we na de maaltijd bij de andere gasten aan de bar aangeschoven zijn voor de gebruikelijke... eh, "blonde jongen", krijg ik niet alleen een blonde jongen vóór me, maar ook eentje náást me...
Tristan wil niet stilzitten, bij zijn vader op schoot. Hij ontdekt al spoedig, op het idee gebracht en aangemoedigd door de blonde knul te mijner linkerzijde, dat hij over onze dijen en die van de andere stamgasten van het ene uiteinde van de tapkast naar het andere eind kan lopen, en vice versa. Af en toe klinkt er een gesmoord "Oempff!" wanneer hij een faux-pas maakt (en af en toe een opgewonden gilletje, te mijner linkerzijde).

Dat spel wordt wreed verstoord door zijn moeder (de moeder van Tristan, bedoel ik; niet die van mijn linkerbuurman), die met piepende banden de auto langs de stoeprand knerpt, het portier opengooit en... openláát, terwijl ze op onheilspellend klakkende naaldhakken het café binnenmarcheert en haar zoontje met een opgewonden gilletje (een opgewonden gilletje van mijn búúrman, bedoel ik; niet van háár natuurlijk) van mijn buurmans schoot grist, met de gemompelde verontschuldiging: "On a un rendez-vous!".
Christophe en mij wordt geen blik waardig gekeurd.
Het geluid van haar kousen van zwart nylon welke onder haar moorddadig korte rok aan de binnenkant van haar dijen bij elke schrede een zacht schurend (bijna statisch) geknisper voortbrengen in de ademloze stilte die er gevallen is, terwijl ze met een hautaine catwalk walk – met Tristan op de arm – de kroeg uit flaneert, raakt me recht in mijn kruisharen (bijna staat-ie... ehhh, statisch ook). De vraag "Draagt u netkousen of...ehh, al langer?" blijft dan ook achter een brok in mijn keel steken...
Ze stapt terug in haar auto en scheurt weg.
I Am a dead mAn, legt Christophe zorgvuldig de klemtoon verkeerd, zoals bijna elke Fransman dat doet die Engels probeert te spreken.
Zal ik dan maar een priester voor je roepen?
Met het oog op de laatste sacramenten, bedoel ik natuurlijk (of hoe heet zulks ook maar weer in het Katholiek?), maar Christophe lijkt mijn suggestie anders op te vatten...
Nee, dank je, zucht hij getormenteerd, seks is wel 't laatste waar ik behoefte aan heb op dit moment!

Christophe neemt vanaf nu de telefoon niet meer op.
Wanneer de telefoon voor de zoveelste keer overgaat (die vrouw van hem is een bijtertje), tracht ik mijn kameraad op te monteren met een grapje...
Japanse geleerden zijn erin geslaagd de sluitertijd van fototoestellen dermate te reduceren, dat het vanaf nu fysiek mogelijk moet zijn om een kiekje van jouw vrouw te maken... met haar mond dicht.
Niemand lacht. Men is nog bedremmeld van het feminiene intermezzo van zojuist... van de heiligschennis, zeg maar (Een vrouw in de kroeg! Het moet toch echt niet gekker worden!). Christophe kijkt mij niet-begrijpend aan.
Haha, haha, probeer ik het goede voorbeeld te geven, maar... geen bijval.
Als ik naar een foto van een vrouw kijk, let ik op een paar punten... maar nooit op haar mond, trekt hij mijn grap definitief door de plee.
Instemmend gegrom van enkelen.
Ik ben meer een... eh, benenman, maar zulks is de oplettende lezer misschien al opgevallen...
En jij, zoek ik bijval bij de blonde knul die naast me zit en nog steeds niets gezegd heeft...
Hij lijkt me niet te horen. Hij zit verlekkerd te kijken naar de buikpartij van de barman, die – zich ogenschijnlijk niet bewust van zijn stille bewonderaar – op z'n gemak een rondje voor ons staat te tappen.
Mijn linkerbuurman is meer een buikman, begrijp ik. Of een bierman. Of... allebei!

De bierbuikman... ehhh, ik bedoel... de barman besluit voort te borduren op het door mij zojuist geëntameerde thema en verklaart me waarom er nog steeds zoveel mannen zijn die zich aanmelden bij het Franse Vreemdelingenlegioen... toch niet bepaald wat je noemt "la vie en rose". Wees eerlijk!
Allemaal getrouwd, zegt hij eenvoudig.
Alom instemmend geknik, weer een raadsel opgelost.
Dat maakt de tongen los!

We're on a roll here!
We krijgen op een gegeven moment dat oppermachtige, haast... eh, spirituele gevoel over ons – u herkent dat misschien – dat, indien we het drinktempo een ietsepietsje opschroeven nog, we er vóór sluitingstijd in gaan slagen om alle wereldraadsels op te lossen...
Niettemin zullen er altijd kosmische vraagstukken blijven bestaan, zet ik een onverwachte domper op de overmoedige juichstemming, waarop geen enkele geleerde – ook niet een Japanse – een sluitend antwoord zal kunnen geven. Bijvoorbeeld op de vraag: Wat wíl een vróuw?
Bijval alom...
Geef Le Viking nog een biertje!

Om zeven uur rijdt de auto opnieuw voor...
Mooie wagen trouwens! En zelf rijdt meneer – nota bene! – in een R4 waarmee ze destijds de Bastille nog bestormd hebben!
Christophe is kennelijk inmiddels in de juiste polonaisestemming voor het bruiloftsfeest...
Hij staat op van zijn barkruk, neemt omstandig en hartstochtelijk afscheid van mij, de andere stamgasten en vooral van mijn linkerbuurman, wankelt naar buiten en laat zich loom op de passagiersplaats zakken.
Het laatste wat ik van hem zie, is zijn brede grijns... then we've got lift-off: de Peugeot wordt met brullende motor gelanceerd...

[ZC3rr0r]

Tiago, ik kan niet anders zeggen als dat je een geweldig humoristische schrijfstijl hebt en ik oprecht hoop dat het er niet overal zo aan toe gaat als in je verhalen....

Ga vooral zo door, het is uiterst vermakelijk.

[Tiago]

Ik moet je teleurstellen, ZC3rrOr...
Het is overal hetzelfde!

Vriendelijke groet,
Tiago
(storingsverslaafd)

[The Demon]

Als je het hem zelf hoort vertellen is het helemaal hilarisch ZC3rrOr.
Kijk maar op www.radio850.nl onder het kopje Tiago's column.

Groet,
The Demon.

[UserID6342]

Is er niet toevallig een plekje over in dat land Tiago, als die tuinkabouter van mij het huis uit is

[Tiago]

Ik bedien me weliswaar (teneinde de vaart een béétje in het verhaal te houden) van de tegenwoordige tijd, in dieventaal ook wel "praesens historicum" genoemd, maar je moet goed begrijpen, Dirk342, dat hetgeen ik beschrijf zich een jaar of tien geleden afspeelde, rréédss... toen ik met mijn bootje (een Koopmans 38) Marans aandeed...

Dat was in het gemoedelijke, interbellaire tijdperk, toen ik nog alleen door het leven struikelde...
Dus, nádat in Nederland mijn eerste vrouw er met "mijn beste vriend" vandoorgegaan was, maar nog vóórdat ik er weet van had, dat in Portugal mijn tweede vrouw met de deegrol in de aanslag op de oever van de Guadiana stond te wachten, zo van: "Waar blijft ie nou, mijn toekomstige liefde!"
Maar ja... you can't hurry love!
No, you just have to wait!

Ik geloof dat ik je bij een eerdere gelegenheid al eens verteld heb, dat ik die vent (met wien mijn eerste vrouw ervan tussentrok) helegaar nooit gezien heb, maar dat ik hem achteraf als mijn boezemvriend ben gaan beschouwen... Wat zeg ik!? Als ik aan hèm denk, biggelen - zelfs nu nog, bij het schrijven van deze woorden - de tranen van geluk over mijn bruinverbrande konen. Want wees nou eerlijk, Dirk342 [snik]... kóm daar vandaag de dag nog eens om [snork]... om zúlke vrienden...[bwèèèèèèèh]!

Maar... ehh, om terug te komen op je vraag... ik weet 't niet, Dirk!
Ik zou zeggen: Ga te zijner tijd zelf eens kijken, jongen, daar in Marans! Café des Halles zal er nog wel staan. Maar of Christophe er nog kantoorhoudt....?
En of ie nog bij zijn tweede vrouw is, wáág ik te betwijfelen.
Wat ik wel zeker weet, is dat zijn humeur er niet onder geleden zal hebben, als ie inmiddels nummer drie of vier tot wanhoop drijft...
Of misschien die blonde knul. Haha!
Ik zie die Fransen er namelijk best voor aan om in een dronken bui met opgestreken snikkel in een homohuwelijk te sukkelen. Het is tenslotte niet voor niets dat zulks in Frankrijk nog niet toegestaan is.

Nog wel even een waarschuwing vooraf, Dirk342...
Je moet weten dat ik - omwille van de geloofwaardigheid - de gebeurtenissen van destijds aanmerkelijk afgezwakt heb, hè, in mijn verhaal nú! Ik heb de scherpe kantjes er wat vanaf gehaald, zogezegd.
Dat je dat goed in je oren knope! Een gewaarschuwd man telt voor twee! Nietwaar!?
Hè?
Nou ja, bij wijze van spreken dan! Want jij telt, als ik de verhalen mag geloven (en waarom zou ik dat niet!?), sowieso al voor zes...

En mocht het leven in Marans, ondanks het feit dat je daar dankzij mijn waarschuwingen tot de tanden gewapend ten tonele verschenen bent, toch te zwaar vallen, dan rijd je gewoon door naar Portugal, hè! Dan gaan jij en deze jongen rustig aan de oever van de traag aan onze wazig wordende blik voorbijstromende Guadiana met z'n tweeën een pintje pakken, bij die tuinkabouter van mij...
Hè?
Ja, dat heb je goed gehoord, ja! Nieuwe ontwikkelingen aan het parasietenfront!

Maar... dáárover later meer!

Houd je taai!
Tiago

[UserID6342]

hahaha  Geweldig Tiago !  . Ik had me even niet gerealiseerd dat dit hele verhaal zich niet afspeelde in Portugal maar in Frankrijk...  .  Dit komt natuurlijk ook omdat mijn topografische kennis van dit land zicht uitsluitend uitstrekt tot Disneyland en verder 0, nada, noppes .

Ik neem de uitnodiging van je graag aan om, als we nog wat ouder zijn geworden, samen eens een goede borrel te drinken bij de neergaande zon in Portugal en te filosoferen over het leven.  Uiteraard wel wanneer mijn tuinkabouter het huis uit is en laten we dan vooral over jouw tuinkabouter beginnen .

Ben erg benieuwd