Onze weervolf... en andere parasieten

[viking_in_shorts]

Nou je hoort het Tiago. Het is belachelijk dat ik als leek denkt dat je een servicebeurtje uit kan voeren - want mijn auto zou zo maar uit elkaar kunnen vallen
Dus doe maar niet dan.

Ik vind niet dat een beurt uitvoeren rocketsscience is, maar vind wel dat het door iemand hoort te gebeuren die enige kennis van zaken heeft.
Ik vind zelfs dat je afbreuk doet aan het vak van monteur als je dit niet erkend.

Toegepast op jou vakgebied, natuurlijk kan ik mijn eigen computer voorzien van een nieuw moederbordje ofzo, en het zal na wat gekut en gepriegel heus wel werken, maar denk je niet dat wanneer jij dit voor me doet het machientje toch enigzins vlotter en betrouwbaarder zal draaien?

Er gaan hier een aantal gedachten door mijn hoofd, waarvan ik er een paar zal delen. Daarna hoop ik niet meer Tiago's blog te vervuilen.

- Nee, mijn moederbordvervanging zal niet sneller gaan. Ik ben daar namelijk niet (meer) mee bezig. Precies mijn punt. (kom ik bij mijn volgende punt op terug) Als ik langer dan 2 uur met 1 PC bezig ben, krijg ik op mijn donder. Alle PC's in ons park vallen onder garantie (=max 3 jaar oud) en alle hardware word door de fabrikant gerepareerd. Valt de schade buiten de garantie zal alsnog de fabrikant dit repareren mits de kosten lager zijn dan een nieuwe PC. Zo niet word de PC afgeschreven en komt er een nieuwe. Dit in tegenstelling tot 10 / 15 jaar terug, toen pc's nog veel duurder waren en ik er makkelijk een hele dag over kon / mocht doen om een PC te installeren.

- Iedereen hier gaat ervan uit dat de garagist precies weet hoe de auto in elkaar zit en "extra" service levert boven de punten van de beurt uit Vadis / Vida. Daar ben ik het enorm mee oneens. Ten eerste is mijn auto 15 jaar oud, en de gemiddelde auto bij de dealer misschien 2 jaar oud. De kennis over een C70 '99 ligt daar niet meer. Ik denk dat ik best wel goed doorheb wat er anders klinkt, voelt of lijkt dan voorheen en zal dat gaan uitzoeken. Ik ken mijn auto best wel goed ondertussen. Ten tweede hebben die jongens tegenwoordig zo'n strak geplanned schema dat ze zich niet bezig kunnen houden met klantenservice. Wat ze daarentegen wel doen is klachtenservice. Toen ik vorig jaar daar kwam om de LMM te laten vervangen kreeg ik serieus de vraag "...of hij het nog wel waard was." Dat is gebaseerd op mijn ervaring met de dealers hier in de buurt. Misschien dat Tiago een betere relatie met zijn dealers heeft.

- Op geen enkele manier stel ik voor dat Tiago het volledige onderhoud aan zijn auto zelf moet doen. Maar als hij elk jaar naar de APK moet en om de twee of drie jaar een grote beurt laat uitvoeren bij de dealer (=zoals ik al eerder aangaf) denk ik dat het voor het eigengevoel (="yes I can") de portemonee (=het scheelde mij €200 voor 1 beurt) en inzicht in de techniek van de auto (=ik weet nu hoe een remschijf werkt, wat ik eraan kan doen en wat ik er niet aan kan doen)

- Op geen enkele manier ga ik zeggen dat ik alles kan wat de garage / dealer kan. Maar ik denk wel dat de simpele ingrepen (servicebeurtje, remschijven vervangen) op een auto die buiten de courante modellen valt net zo goed zelf gedaan kan worden. Mits je de wens, de wil en enigzings technische interesse hebt.

[Marc O.]

Nou je hoort het Tiago. Het is belachelijk dat ik als leek denkt dat je een servicebeurtje uit kan voeren - want mijn auto zou zo maar uit elkaar kunnen vallen
Dus doe maar niet dan.

Ik vind niet dat een beurt uitvoeren rocketsscience is, maar vind wel dat het door iemand hoort te gebeuren die enige kennis van zaken heeft.
Ik vind zelfs dat je afbreuk doet aan het vak van monteur als je dit niet erkend.

Toegepast op jou vakgebied, natuurlijk kan ik mijn eigen computer voorzien van een nieuw moederbordje ofzo, en het zal na wat gekut en gepriegel heus wel werken, maar denk je niet dat wanneer jij dit voor me doet het machientje toch enigzins vlotter en betrouwbaarder zal draaien?

Neen, het in elkaar zetten van een computer is nl. geen rocket science. En een beetje olie verversen is dat ook niet. En heel eerlijk gezegd denk ik niet dat de gemiddelde Volvo monteur tegenwoordig héél verder kijkt dan zijn computer met Vida, dus ik vraag me serieus af of hij meer gaat zien dan ikzelf als ik een keer goed onder die auto kijk en een ruk aan een band geef.

[Tiago]

Hè?
"Zorgenkindjes", ja... in plaats van "parasitair gebroed", haha!
Ja, vind je niet? Ik vermoed dat we milder worden met het klimmen der jaren...
Wat?
Onverschilliger?
Dat hoop ik toch niet, zeg! Dat zou een drama zijn!
Wablief?
Een persóónlijk drama, inderdaad! Dat is waar!
Hoewel... onverschillige mensen zijn door de bank genomen erger voor hun omgéving, dan voor henzelf! Maar... misschien is dát wel persoonlijk... en ben ík simpelweg de uitzondering in die omgeving. Die daar niet mee om kan gaan, bedoel ik, met onverschilligheid...

Wat?
Nee, in dat opzicht is ze niet veranderd, nee, onze dochter. Ik slaag er alleen steeds beter in, vermoed ik, mijn ergernis daarover weg te slikken...
Bovendien kwam mijn gezeur de relatie met mijn vrouw niet ten goede. Geen moeder wil nu eenmaal horen dat haar kind minder dan perfect is. Dat is een natuurwet!
Trouwens, dat hoef ik mijn vrouw ook helemaal niet te vertellen, dochterlief levert zelf het werk in deze. Ook al is "werk leveren" misschien niet de juiste term. Het volgende voorval moge dat illustreren...

Mijn vrouw is het type dat van 's morgens vroeg tot 's avonds laat loopt te redderen en er voortdurend in slaagt, meer dan één ding tegelijk te doen, zoals alleen vrouwen dat kunnen. Waar een man slechts in staat is om één ding tegelijk (soms met goed gevolg) te volbrengen, kan een vrouw -tig ballen tegelijk in de lucht houden... zeg, biefstuk braden, de was van de lijn halen, een vriendin bellen om haar te feliciteren met haar verjaardag, de stem van de voetbalcommentator op t.v. onverstaanbaar maken met haar onophoudelijke gekwebbel...
Ik nóem maar wat...

Over verjaardag gesproken... mijn jongste broer is jarig vandaag. Tige by tige, Pedrito!

Afijn, dochterlief zegt plotseling (tot mijn stomme verbazing, mag ik wel zeggen): "Blijf jij maar bij de biefstuk, mam, ík haal de was wel even van de lijn!"
Ik moest gewoon even gaan zitten! Wil u dát wel geloven...!?

Maar goed! 's Avonds, toen we zoals gewoonlijk wankelend naar bed gingen...
Hè?
Wankelend, ja! Mijn vrouw van vermoeidheid en ik van... afijn, daar gáát het nu niet om!
Opeens riep mijn vrouw ontdaan: "Verrek, alle was hangt nog aan de lijn!"
Wat bleek?
Dochterlief, had alleen haar éigen kledingstukken tussen de andere weggeplukt!
Hahaha!

Mijn vrouw heeft ooit ergens gelezen dat een "enig kind" doorgaans egoïstischer is dan zijn broertjes en zu... ehhh, ik bedoel... dan kinderen die wel broertjes en/of zusjes hebben.
Ikzelf herinner me maar al te goed hoe mijn ouders ons keer op keer gevoelig inpeperden, dat we niet alleen-op-de-wereld zijn en dat we rekening dienen te houden met elkaar. Ja, ze knoopten ons zulks met dérmate harde hand om de oren, dat een en ander bijkans een tweede natuur geworden is.
Ik kan me voorstellen dat een "enig kind" nooit en te nimmer te horen krijgt, dat het rekening moet houden met de ander, domweg omdat er... geen "ander" ís!
Tja...

Ik vermoed dan ook, dat een "enig kind" niet zozeer egoïstischer is dan anderen... ik geloof eigenlijk, dat ze gewoon niet gewénd zijn, rekening te houden met anderen. Het is ze niet geléérd! En... wat niet geleerd, wat niet deert!
Ehh... of zoiets!

Wat dies ook zij, de crux is: ze staan er niet bij stíl, rekening te houden met de ander... laat staan dat ze erbij stilstaan, om iemand anders een plezíer te doen.
En - wees nou eerlijk - wat is er nou leuker dan... iemand anders een plezier doen?
Toch één van de krenten in de pap van het barre leven! Heb ík toch maar mooi geléérd,... dankzij de harde hand van mijn vader!
Maar helaas heeft niet iedereen zoveel geluk gehad als ik...

Neen, mensen, enig kind zijn... lijkt me... ééénig... eh, ik bedoel, níet te benijden! Intégendeel!

[Tiago]

Weer even tien jaar terug in de tijd, toen ik hier aankwam...

Anne is voor de feestdagen teruggevlogen naar Ierland, maar Bill blijft nog een week voordat hij haar volgt. Ik rijd een paar keer met hem mee naar Mértola, teneinde mijn e-mail te checken.
Op de terugweg doen we een restaurantje aan in een gehuchtje. Men eet er wat de pot schaft. Vandaag staat er bacalhau op het menu, een ovenschotel van gedroogde kabeljauw met aardappelen en ui in olijfolie. Schapenkaas na. Ik lik mijn vingers erbij af, tot zichtbaar genoegen van Bill.

Bill is een echte vrouwenman, vertelt hij.
Tot zijn eigen leedwezen, naar ik meen te begrijpen. Toen hij eens terugkeerde van een nachtelijke escapade met een redhead, zei een kameraad hoofdschuddend "You've got the morals of an alley cat!". Om er onmiddellijk aan toe te voegen "Sometimes I envy you".
Die vriend had namelijk nooit met iemand anders geslapen dan met zijn eigen vrouw. Bill stelde toen de hamvraag: "Maar... ben je gelukkig?" De ander had bevestigend geknikt. Bill: "Well, I envy YOU then!"
Ik heb toevallig net ergens in een roman de bewering gelezen dat compulsieve rokkenjagers latente homo's zijn, maar het lijkt me beter om dit voor me te houden. Ergens heb ik het gevoel dat Bill not amused zou zijn, met zo'n citaat.

21 december...
Frans, Ossie en ik zitten in korte broek en ontbloot bovenlijf op de wal te barbecuen. Frans heeft op de wereldomroep gehoord dat er in de rest van Europa Siberische temperaturen heersen. In Holland wordt storm verwacht. Met tranen in de ogen draai ik een paar karbo's om.
We besluiten de dag aan boord bij Ossie, waar we uit volle borst meezingen met Sinatra's greatest hits. De grap is dat Frans en ik de teksten veel beter kennen dan native speaker Ossie. Hij verzint zijn eigen teksten. Kniesoor die daarop let.
Ik leg Ossie uit dat de funny flag in mijn want niet funny is maar Frisian. Dat ontlokt hem het volgende verhaal...

"Gelegerd in Duitsland maakte ik begin zeventiger jaren samen met twee kameraden in een kajuitzeilboot de oversteek van Engeland naar IJmuiden. We staken bij Amsterdam het IJsselmeer over...
Eén van mijn twee metgezellen wilde zijn boot namelijk stallen in een jachthaven in Friesland. Vraag me niet hoe de plaats heette, ik weet alleen nog dat het in Friesland was...

Toen we daar aangekomen in de vroege ochtend langs de weg liepen te dwalen, op zoek naar het station, stopte er een kleine, rode Renault naast ons. De bestuurster vroeg ons waarnaar we op zoek waren.
Het treinstation, antwoordden we in koor.
Ze vertelde ons dat er de eerstkomende uren geen trein zou vertrekken en noodde ons mee naar haar huis. Ik weet niet meer hoe zíj eruit zag, maar als ik de ogen dichtdoe, kan ik me nog zo de schitterende keuken met de lange houten tafel voor de geest halen, waar we even later de benen onder strekten.
We hadden honger als een paard, dus de gebakken eieren vielen in vruchtbare bodem. De koffie was de lekkerste die ik ooit geproefd heb, maar dat kwam misschien ook omdat we de vorige avond in Amsterdam een beetje veel van het gerstenat geproefd hadden.
We groeven ons net in, toen de dame opeens opperde dat ze naar kantoor moest, maar dat ze wel even een briefje zou achterlaten voor haar man, die nog lag te slapen...

Daar zaten we opeens met ons drieën in een keuken van wildvreemden in een vreemd land...
We zeiden niets maar elk van ons wist waarop we zaten te wachten. Niettemin – of misschien dáárom – schrokten we haastig verder.
Toen verscheen inderdaad een woest uitziend manspersoon in de deuropening, in pyjama. Terwijl hij ons aandachtig opnam, zaten wij als bevroren te wachten op de dingen die komen gingen. Elk van ons was erop voorbereid dat we met geweld op de keien gesmeten zouden worden – we zouden daar in ieder geval alle begrip voor hebben.
En inderdaad, de man opende zijn mond en... geeuwde luidruchtig, terwijl hij omstandig aan zijn ballen begon te schaven, zoals iedere man ter wereld dat pleegt te doen na een goede nachtrust. Vervolgens kwam hij dreigend op ons af en greep... de lege koffiepot van tafel. Terwijl hij verse koffie zette, las hij het briefje dat zijn vrouw voor hem achtergelaten had. Zijn commentaar: "Als de koffie doorgelopen is, willen jullie je dan zelf even inschenken, want ik ga douchen".
Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat er drie buitenlanders met een wereldkater in zijn huis zaten te ontbijten. Haha!
We keken mekaar aan en begrepen er niet veel van...
Even later kwam hij aangekleed terug in de keuken en ging opnieuw eieren staan bakken. Nadat hij zich er andermaal van overtuigd had dat we volledig verzadigd waren, reed hij ons naar het treinstation..."

Ik heb veel van de wereld gezien, besluit Ossie, maar zoveel gastvrijheid heb ik nergens meegemaakt. Wat er ook gebeurt, nooit zal ik die kleine, rode Renault vergeten.
Frans en ik vermaken ons kostelijk met dit fantastische verhaal en ik moet even terugdenken aan het Zweedse stel in Sanlúcar, dat vertelde dat ze ooit in het kanaal van Harlingen bij een werf voor de wal hadden gelegen. Ze verzekerden me dat ze nergens ter wereld vriendelijker, hulpvaardiger mensen tegengekomen waren dan daar...
Kennelijk is het Friese volksdeel populairder in het buitenland dan in eigen land.

[grijzev70tdi]

Geweldig weer

[Tiago]

Dankjewel, grijzev70tdi!

Er is trouwens iets met de naam Ossie...
Meteen na vertrek, op Borkum, kwam ik een kerel uit één stuk tegen, Knilles, een geblokte Fries die in Zwitserland woonde, en daar de bijnaam Ötzi (naar de ruim vijfduizend jaar oude mummie die begin jaren '90 in de Alpen gevonden werd) verworven had, nadat zijn collega's hem na een ongeval met een gebroken rug uit de sneeuw gepeuterd hadden.
Op het volgende Duitse eiland dat ik aandeed, sloot ik vriendschap met Werner, een Oostduitser... een Ossi dus.
In La Rochelle bood een Australiër, een Aussie(!), mij zijn Britse vrouw aan, voor een robbertje Aussie style... afijn, dat vertel ik nog wel eens.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn eerste chef, ene Van Os, die we soms liefkozend "Ossie" noemden.

En nu Ossie dus...
Of Ozzie... dáár doet ie niet moeilijk over, want... "het is maar een bijnaam". Zijn echte naam is Ivan, bekent hij me, maar... niemand noemt hem zo.
Die naam klinkt ook níet echt Engels, ben ik zo vrij om op te merken, tenminste... als we Ivanhoe even buiten beschouwing laten.

Op kerstavond is het in het buurthuis gelijk een doordeweekse avond...
Kerstmis leeft kennelijk niet echt onder dit deel van de bevolking in het beweerdelijk zo katholieke Zuid-Europa. Voor de volgende dag hebben Ossie en ik niettemin het avondmaal gereserveerd – kip op zijn verzoek.
Hij kreeg thuis als klein jochie één keer per jaar kip, vertelt hij, en wel op Eerste Kerstdag. Ik ben gaarne bereid om die traditie met hem voort te zetten, c.q. in oude luister te herstellen...

Drie autochtonen schuiven de volgende dag mee aan, aan de lange stamtafel...
Zij hebben een stoofschotel met daarin het konijn dat ze vandaag geschoten hebben. We hebben een feestelijk maal en vooral... grote lol. We laten om de beurt een verse literfles voortreffelijke (want uit Pias) vinho tinto aanrukken, tegen de astronomische vergoeding à €2,-...
Loslippig geworden van dat kostelijke nat beken ik Ossie dat mijn zuster zich er grote zorgen over maakt dat ik de kerst moederziel alleen doorbreng. Hij moet er smakelijk om lachen. Mijn familie maakt zich daar ook altijd zorgen over, zegt hij, maar in Engeland heb ik – ongelogen – nog nooit zo'n fijne kerst meegemaakt als hier, met jou.

Als gewezen beroepsmilitair schudt Ossie gemakkelijk verhalen uit zijn mouw. Bij wijze van hors d'oeuvre dist hij me het verhaal op dat ie ooit in Borneo proefondervindelijk had vastgesteld dat een mensenhoofd, gescheiden van het lichaam, onwaarschijnlijk zwaar is.
Voor de lekkere trek!?

Voorts kan ik mezelf nog zo beloven dat ik zijn moppen zal onthouden, het lukt me gewoon niet. Alleen deze schiet me nu te binnen...

Komt een man in de hel...
Hij krijgt een rondleiding van de duivel. In het eerste vertrek ziet hij een zwetende meute, die onophoudelijk kolen op een heet vuur moet smijten.
Nee, dit lijkt me niets, bekent hij de duivel.
In het volgende portaal kijkt hij neer op een zwoegende menigte, die met zware pikhouwelen steenkool uit een massieve bergwand staat te kappen.
Nou nee, dat lijkt hem ook niets.
Dan leidt de duivel hem in een kamer waar mannen, terwijl ze tot aan hun middel in de stront zitten, genoeglijk theedrinken. Nou, zegt de man, zich realiserend dat hij gezien zijn aardse verleden geen al te gekke eisen mag stellen, dít lijkt me wel wat!
Okay, zegt de duivel, hier heb je een kop en schotel en ga er maar tussen zitten.
De man zit net met zijn lege kop en schotel tot aan zijn navel in de s.hit, klinkt er opeens een stem:
All right, lads, tea break's over... on your 'eads!

[Tiago]

€ 131,46

[Domaso]

€ 131,46

Rekening van?

[razorx]

Mooi bedrag. 

[volvobug]

€ 131,46

Voor het uitlezen en ook resetten van je servicelampje ?

[viking_in_shorts]

Volgens mij ben ik dat al kwijt als ik een afspraak plan :/

[Tiago]

Van Het Zweedse echtpaar leen ik het door de auteur zelf gesigneerde boek Hands Open...
Les Powles beschrijft hierin zijn twee wereldomzeilingen in zijn (goeddeels) zelfgebouwde boot. Met name de eerste helft van het boek is hoogst vermakelijk. Met een diep gevoel voor humor en veel zelfspot verhaalt hij van zijn eerste wankele bewegingen op het zilte nat. Bijvoorbeeld, wanneer hem na de tewaterlating een ligplaats wordt aangewezen en hij met het schaamrood op de kaken moet opbiechten dat hij nog nimmer een boot bestuurd heeft, laat staan in een box gevaren. Of de kostelijke belevenissen na zijn stranding in Brazilië waar hij er wekenlang in slaagt de overtuiging bij zichzelf in leven te houden dat hij zich ergens in de Caraïben bevindt. Een Amerikaan, die een brief van hem ontvangt, ziet de humor niet in van Powels' navigatiefoutje en roept iets in de trant van: This guy doesn't even know which bloody hemisphere he's in!
Rond die tijd rijpt niettemin het plan om ten tweeden male de wereld rond te zeilen, maar dan non-stop. Deze reis beschrijft hij in het tweede deel van het boek. In dat deel krijgt bij mij de ergernis langzaamaan de overhand om 's mans halsstarrige weigering een vis te verschalken, omdat hij "niet een ander levend wezen wil doden". Dát, terwijl hij zelf bijna doodgaat en hem door voedselgebrek de tanden uit de bek vallen...
In godsnaam, de overlevering wil dat zelfs Jézus een visser was. De uitdrukking Roomser willen zijn dan de paus is in dit geval nog een understatement, dunkt me.
Maar goed, misschien past respect voor iemand die zijn principes trouw blijft in weerwil van tergende omstandigheden. In ieder geval past respect voor Powles' zeilprestaties.

Voor wie ik ook enorm veel respect gekregen heb na lezing van haar levensverhaal is Helen McArthur...
Nou moet gezegd dat ik hiervóór nooit enige belangstelling heb gevoeld voor het racecircuit en bovendien boordevol vooroordelen zat over dat wereldje: mensen die van top tot teen volgeplakt zitten met Marlboro en... ongetwijfeld jongen van rijke ouden zijn.
Welnu, het verhaal van McArthur heeft mijn mening honderdentachtig graden gewijzigd.
Het is Camel!
Hè nee, blijf nou even serieus! Nee, ik bedoel dat McArthur dus helemaal geen jong van rijke ouden is en knoerthard heeft moeten knokken om sponsors te vinden voor haar projecten. Niets anders dan onuitputtelijke vasthoudendheid en een rotsvast geloof in eigen kunnen hebben haar gebracht tot waar ze nu is.
Ik wilde dan ook meteen bloed zien toen een Brits echtpaar McArthurs prestaties smalend afdeed met 'dom geluk'. Ik zou nog vrede kunnen hebben met dit oordeel, indien de ongelukkigen haar boek niet gelezen hadden. Maar het tegendeel bleek waar. Ik heb mijn mes op zak gehouden omdat het stel bevriend was met Ossie, maar als er één ding is waardoor mij de kop op oranje vliegt, dan is het wel die verdomde Britse neerbuigendheid.
Toen dezelfde mensen op oudejaarsavond hooghartig de neus ophaalden voor alles wat hen door de plaatselijke bevolking werd voorgezet, wilde ik hullie op de barbecue gooien...
Frans heeft me moeten tegenhouden.

[Tiago]

€131,46, ja!

Merkwaardig eigenlijk, dat een bijdrage waaraan geen woord te pas komt de meeste reacties oplevert...
Ik zal de rekening uit de auto halen, zodra ik - vanwege de hitte - van mijn vrouw weer buiten mag spelen, en jelui nieuwsgierigheid bevredigen.

[Tiago]

Oliefilter, luchtfilter, 6 liter olie, 1,5 eenheid manuren en een soort ecotaks...
Het hele geneuk vermeerderd met drieëntwintig procent omzetbelasting (men ziet er hier geen been in om omzetbelasting over een belasting te heffen, i.c. over de ecotaks) en... voilá!... €131,46

[Walter]

staat de auto zo ver weg?