Onze weervolf... en andere parasieten

[Tiago]

En toch heb je me al 33.000 keer gelezen, zie ik net, in een jaar tijds...

Overmoedig geworden door de vriendelijke reacties uwerzijds was ik kortelings een "eigen" blog begonnen onder de naam janblogger.eu. Laat ik nou de enige blijken te zijn die negen van de tien keer zijn eigen site niet kan bereiken!
Haha! Heb ík weer!
HostGator, het bedrijf dat de hosting doet, legt het balletje met kerende post in het strafschopgebied van mijn ISP. Dat is mijn Internet Service Provider leerde mij het Grote Puzzelwoordenboek.
Gelul natuurlijk, want leg mij dan maar 's even uit waarom ik het volvo850forum.nl wél altijd kan bereiken!
Afijn, de voorlopige conclusie: een eigen blog beginnen, weggegooid geld!
Paciência!

[razorx]

Er zijn veel slechte providers, net als hosters.

Blijf gezellig hier pls. Al kan ik me voorstellen dat je meer mensen wilt bereiken.
Maar het lastige is dat je elders eerst een raakvlak moet zien te vinden.

[Tiago]

Vermoedelijk heb je helemaal gelijk, maar... aangezien ik net een paar honderd euro in een eigen site geïnvesteerd heb, houd ik de hoop nog even levend. Cognitieve dissonantiereductie heet dat, als ik 't me goed herinner.
Dus... toen ik vannacht de slaap niet kon vatten en besloot mijn wandelschoenen aan te trekken, teneinde bij een bladstille, volle maan eens een flink aantal kilometers in de schrale kuiten te pompen, kwam ik tot een verrassende ontdekking...
[lees verder op janblogger.eu]

[Tiago]

Hoe 't met onze dochter gaat!
U weet dat ik alleen in superlatieven over haar spreek...

[lees verder op janblogger.eu]

[volvobug]

Ook nog superlatieven over voor de Volf?

[Tiago]

Die ándere nagel aan m'n doodskist, bedoel je. Tja, het gebruikelijke gesar van zijn kant...

's Anderendaags liet ie opeens de hendel binnenkant bestuurdersdeur pontificaal naar binnen uitstaan nadat ik de deur had geopend. Gevolg: ik kon daarna de deur alleen nog van buiten openen. Dus, steeds eerst het raam laten zakken vóór het uitstijgen.
Nou had Tinus Plukvet (vaste monteur in de garage van Arie Steeksleutel) metéén tijd voor me om dat euvel te verhelpen, maar zo'n man is daar wél gauw twee uur mee bezig, dus... ruiken maar eet!

Nu weer laat ie opeens het open dakje - tja, wat is 't? Plexiglas of zo? - bij ieder hobbeltje in de weg irritant klepperen, wat ie voorheen nooit deed. Ik kan wel net doen alsof ik 't niet hoor, zo van "Mij heb je daar echt niet mee, hoor Volfje!", maar dan pakt ie vervolgens exprés íeder hobbeltje in de weg mee. Hij ríjdt er gewoon op, zal ik maar zeggen, nét zolang tot mijn zenuwen zo strak gespannen staan dat men het Wilhelmus erop kan tokkelen.
Nu zul jij misschien zeggen dat er (door de exorbitant hoge temperaturen hier) misschien een rubbertje o.i.d. "gesmolten" is, maar ik houd 't erop dat ie gewoon het bloed onder mijn nagels vandaan probeert te halen.

[Tiago]

Dáár zat ik dan en... ik voelde twijfel...
Vooral wanneer op zondagavond de vloot binnenliep. Ik zag brave huisvaders kinderen, lege en blonde dozen in de auto keilen, teneinde terug te keren naar vaste baan en dito lasten.
Had ik, die alle huizen achter zich verbrand had en die moederziel alleen achterbleef in de ontzielde haven, biertje in de onvaste hand, misschien als énige het allemaal verkeerd begrepen? Was ik soms... ehh, gék geworden? [lees verder op janblogger.eu]

[Tiago]

Terwijl ik haar met één hand rechtop hield opdat ze niet van de klapstoel zou tuimelen, probeerde ik te bedenken waar ik de bloeddrukmeter "verstopt" had...

Het was twee uur 's nachts op een maanovergoten maandagmorgen tijdens onze visvakantie.
Toen mijn vrouw uit bed gekropen was, had ik in mijn halfslaap nog gevraagd wat eraan scheelde. Toen er geen antwoord kwam, was ik rechtop in bed gaan zitten en zag zodoende, in het maanlicht dat door het doek viel, hoe ze in de voortent van haar stokkie ging...

Ik weet niet hoe het u vergaat op zulke momenten, maar voor deze jongen is dat aanleiding om eens poolshoogte te gaan nemen.
Ik nam de hoogte van haar pools... eh, pols en... kon zó snel niet tellen.
Waar is de zaklantaarn? Want zonder zaklantaarn vind ik die bloeddrukmeter nooit van z'n lang-zal-ze-leven natuurlijk! Waarom, gloeiende, gloeiende..., kan ik op momenten waarop het erop aan komt, nooit vinden wat ik zoek!?

Blijf jij even rechtop zitten, ja, gebood ik mijn vrouw.
Nadat ik de tent in enkele vloeken en een zucht verbouwd had tot rampgebied, zag ik het kleinood liggen op het tafeltje naast mijn rillende eega.
Heb je het koud, vroeg ik terwijl het zweet vanonder mijn oksels klotste en uit mijn hoofdhuid spoot.
Ze had helemaal gelijk natuurlijk; die vraag verdíende niet eens een antwoord!
Ik wikkelde een slaapzak om het klappertandende hoopje mens en ging gewapend met lantaarn op zoek naar de bloeddrukmeter. Waarom kan ik zulke dingen nooit vínden wanneer iedere seconde telt, godv...
Dáár was ie al!

Een-en-twintig over tien!?
Jezus!
Alsof ze een zelfmoordterrorist was die ieder moment tot ontploffing kon komen, zette ik haar héél voorzichtigjes met slaapzak en al op de passagiersplaats van onze Volf. Hier is maar één oplossing, had ik namelijk besloten, in vliegende vaart naar het ziekenhuis!
Ik stortte, in pyjama nog, achter het stuurwiel en wilde starten.
Wat denk je?
[lees verder op www.janblogger.eu]

[volvobug]

Oei! Maar hoe is het nu met haar? Hopelijk niets ernstigs.

[Tiago]

Dankjewel, Volvobug!
Je toont meer belangstelling dan "onze" eigen dochter. Toen ik haar  eergisteren bij thuiskomst het verhaal wilde doen, hield ik opzettelijk even mijn mond nadat ik haar verteld had dat haar moeder van haar stokkie ging...
Ik wachtte tevergeefs op haar "En toen?"
Ze greep mijn adempauze aan om zich om te draaien en weg te lopen. Haha!
Maar... als je mijn verhalen over haar een beetje gevolgd hebt, dan zul je ongetwijfeld begrepen hebben dat er voor "onze" dochter maar één persoon op aarde is die telt...
Je mag drie keer raden wie!

Om op je vraag terug te komen...
Ja, dank je, het kwam allemaal goed!
Mijn vrouw kwam mij een paar uur later met de eigen benenwagen uit mijn benarde positie ontzetten...
[lees verder op www.janblogger.eu]

[CarolineB]

Gelukkig dat je vrouw weer op de been was om de Roma dames op hun nummer te zetten.
Maar begrijp ik nou goed dat jullie nog niet genoeg gedoe hebben gehad die dag?

[volvobug]

Gelukkig dat je vrouw weer op de been was om de Roma dames op hun nummer te zetten.
Maar begrijp ik nou goed dat jullie nog niet genoeg gedoe hebben gehad die dag?

Idd fijn dat ze zelf weer op de been was.  Maar er zal nog wel iets zijn met drie biggetjes. Overreden soms ? 

[Tiago]

Nee, Volvobug, geen biggetjes die overreden worden. Was 't maar waar, zou ik haast willen zeggen, maar... dan krijg ik Partij van de Dieren o.i.d. over me heen. Nee, met de drie biggetjes doelde ik eigenlijk op onszelf, als verzinnebeelding van onnozele halsjes die hulpeloos moeten toekijken hoe De Grote Boze Volf de geldbuidel van 'the biggest' big leegslurpt.
Een minder geslaagde parabel misschien, omdat tenminste één van de drie biggetjes het een dooie rotzorg zal zijn, wat er met de centjes van dat grote spaarvarken gebeurt.
Je mag weer drie keer raden, wie van de drie!

Exatamente, CarolineB, het leed was nog lang niet geleden! Diezélfde morgen nog zouden we opnieuw bij de Urgência van het ziekenhuis in Beja belanden, circa zeventig kilometer verwijderd van ons kampement.
Maar ik zal bij het begin beginnen...
Lees [www.janblogger.eu] en... huiver!

[Tiago]

Lees "Een tikkeltje te wild, amigo!" op www.janblogger.eu

[CarolineB]

Yep, typisch man

Maar jij hebt nu 3 hechtingen, hoeveel heeft je vrouw er?