Onze weervolf... en andere parasieten

[Marc O.]

Ik ben blij te horen dat mijn vaderland tenminste niet zo'n schurkenstaat is!
Ehhh... in dát opzicht!

Psies, NL is wel degelijk een schurkenstaat, alleen weet men dat wat handiger te verbloemen dan, zeg, Somalië.

[ev70t]

nou  schurkenstaat....daar zit je niet ver naast
de overheid is een schft met de hoge hoed op zei m`n vader altijd

[Tiago]

De universele bananenschil...

Uit sommige reacties maak ik op dat er zich enkelen onder u bevinden die lekker bergop gingen naar... ja, naar wat eigenlijk?
Dat wisten ze zelf niet. Dat leek ook bijzaak. Het belangrijkste was dat ze de stijgende lijn te pakken hadden en dat ze als het ware almaar voort gezogen werden naar gindse top, lonkend in de zonneschijn....
Tenminste, zo voelde 'n 't. En zonder erover na te denken wat ze daarboven helemaal zouden aantreffen, genoten ze van de kick en stiekem – ja, geef 't maar toe! – van de anderen, die ze in een wolk van stof achter zich hadden gelaten. Hahaaa!
De lange stoet sloebers die ze op hun weg tégenkwamen, zágen ze niet eens.
Steady as he goes! The sky is the limit!

Hé, wat krijgen we nou?
Kennelijk ergens een verkeerde afslag genomen! Geen nood, ik, met mijn routine, met mijn neus voor de top, ga hier links en nog een keer links en dan heb ik in een poep en een scheet de stijgende lijn weer te pakken...
Hè, hoe ben ik nou in godsnaam terechtgekomen tussen die sloebers, die met gebogen hoofd, overladen met stof, de verkeerde kant op gaan? Ik zit verdomme helemaal ingesloten, zeg! Eens even toeteren... Hé, ga eens opzij! Maak eens ruim baan! Ik hóór hier niet, ik moet de andere kant op!

Ja, lieve mensen, jelui zijn – de ouwe rotten onder u hebben het al gesnopen – beland in de zogenaamde "midlife crisis", vastgelegd in de Grondwet, dus... ehhh, neen, er is géén weg terug, noch een ontsnappingsroute! Er zijn natuurlijk altijd koppige lieden die 't verdommen en in de berm gaan zitten, maar die vallen onontkoombaar terug op de evolutionaire ladder, afgeschreven als "missing link in action" of domweg als "road-kill".

Maar goed, ik kan me voorstellen dat jullie, nu het even tegenzit, bereid zijn om (eindelijk, maar toch) een willig oor te lenen aan deze gelouterde overlevende, die door de krochten... wat zeg ik... op handen en voeten door het riool van de midlife crisis heeft gekropen onder het motto: Luctor et... afijn!
Het gaat erom dat indien u nu even heel goed oplet en de adviezen van deze gepokt en gemazelde doorzetter naar de letter opvolgt, u er – als het erop aankomt – geen ene donder mee opschiet. Hahaaa!
Tja, dat is nu eenmaal zo! Laat u niets wijsmaken door seniore betweters, want... dít moeten jullie helemaal alleen opknappen (zie hiertoe lid 2 van hetzelfde Grondwetsartikel!).

Het begínt er natuurlijk allemaal mee dat je op een goede dag onder de douche vandaan komt, nietsvermoedend de beslagen spiegel schoonpoetst en geschrokken gilt: Hé, wacht eens even! Dat is mijn lijf helemaal niet! Dat is... dat is het lijf van... Paul de Leeuw!!
Geen nood! Dat is héél normaal! Gillen in de badkamer, bedoel ik.
Wat níet normaal is, Ewout, is 45 worden!
Ik heb namelijk ooit ergens gelezen, dat mensen die in de wildernis leefden niet ouder werden dan 35, hooguit 36 indien ze niet gerookt en geen mayonaise bij hun patat genomen hadden. Wat ik maar zeggen wil, 45 worden is tegennatuurlijk... wat zeg ik?.. een regelrecht affront tegen moeder Natuur!

Het moge duidelijk zijn dat daar dan ook een aantal sancties op staat, zoals... terugwijkend tandvlees, dito haarlijn, ongewenste haargroei (dat wil zeggen, wildgroei op willekeurige plekken), prostaatproblemen, gezichts- en gehoorverlies, vergeetachtigheid... ehhh, waar had ik 't over?... o ja... ehhh, hartstilstand, niet op een aanwijsbare oorzaak te herleiden pijntjes en... aambeien of – indien u de voorkeur geeft aan de wetenschappelijke benaming – "reetketelsteen".
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verbijsterende ontdekking dat men geen weerwoord meer heeft tegen de jongere generatie, bijvoorbeeld wanneer er een wildvreemde, puisterige snoeshaan met een sleutelhanger in zijn lip en minimaal zes liter stijfsel in zijn haar op de stoep staat, die zegt: Hai, pap!

Ook uw ooit zo strakke lijf, Widebody, verliest alle discipline. Spieren worden (zoals ik boven, in de badkamer, al even aanroerde) van de ene op de andere dag omgezet in... vetweefsel. Er zijn schrijnende gevallen bekend van mensen die ervan verdacht werden in hun dijen de Scheveningse píer het land uit te willen smokkelen.

Maar wees gerust, met ultramoderne technieken kunnen we tegenwoordig het verval te lijf...
Neem nou bijvoorbeeld het haarstukje!
Wat kost zo'n ding vandaag de dag nou helemaal? Trouwens, een tweede hypotheek is toch zo geregeld? En de voortschrijdende techniek heeft ertoe bijgedragen dat het haarstuk, mits goed geplaatst, niet meer van echt te onderscheiden is, van enige afstand bekeken... zeg, vanaf de maan. Hahaaa!

Een hardnekkiger probleem is inderdaad dat overtollige vetweefsel...
Hoe raakt men dat menselijkerwijs weer kwijt?
Minder en gezonder eten, zegt u, en dagelijkse sportbeoefening? U is zeker nog geen 45! Trouwens, ik zei "menselijkerwijs".
Ik wed dat er lieden zijn die zeggen: Ik wou dat de dokter eventjes al dat overtollige vet kon wegzuigeren! Hahaaa!
Denkt u nu écht dat mensen die – veelal op kosten van de gemeenschap – zo lang geploeterd hebben teneinde na jaren van studie en afzien de hypocriete... ehh, de hippocratische eed te mogen afleggen en zich volleerd geneesheer noemen en dankbaar zijn dat ze in de gelegenheid gesteld worden om eindelijk hun schuld aan de gemeenschap in te lossen door de armen en behoeftigen van deze wereld te genezen van kwaal en zucht... dat zúlke mensen zich gaan verlágen om zich bézig te houden met úw kleinburgerlijke vetrandje!?
Wel, niet voor niets, in ieder geval!
En ík kan het weten!

Prostraatproblemen, zegt u?
Dát heb ik ook geweten, ja! Maar dát is misschien iets voor een volgende keer...

[Tiago's column valt te beluisteren op Radio850]

[Ewout Schalkwijk]

Geinig, ben net in de drie maanden voordat ik 45 werd 22 kilo afgevallen.

Hoe is het met Volf?


Ewøut

[ev70t]

en ik ben net een maandje 47 HELP!!
wat moet ik doen??

[Tiago]

Laten wegzuigeren, Ewout???

Volf gaat als een speer. Het is wel een zuiplap, hoor, gisteren 99,9l per 100km bergop. Maar gemiddeld zit ik op 11l, op gas. Is dat redelijk?


Trouwens, over zuiplappen gesproken, mijn dochter en ik gaan ook als een speer...
[binnenkort te beluisteren op Radio850]

Dóórgaan, ev70t, vooral dóórgaan!

[V70 classic]

Laten wegzuigeren, Ewout???

Volf gaat als een speer. Het is wel een zuiplap, hoor, gisteren 99,9l per 100km bergop. Maar gemiddeld zit ik op 11l, op gas. Is dat redelijk?


Trouwens, over zuiplappen gesproken, mijn dochter en ik gaan ook als een speer...
[binnenkort te beluisteren op Radio850]

Dóórgaan, ev70t, vooral dóórgaan!

Ik denk dat 11 L wel netjes is.
Ik zou ervoor tekenen  

[Ewout Schalkwijk]

Laten wegzuigeren, Ewout???

Nee zeg... Da's zooooo 2009. Nee: stalen zelfbeheersing en 'low carb, low fat'.

[Broabander]

11/100 is dus 1:9 ofzo, heel netjes.

[Tiago]

"Onze" dochter en ik gaan als een speer, mag ik wel zeggen. Men is tenslotte nooit te oud om te leren. En van haar kan ik nog heel veel leren...

Oud-studiegenoten die ik naderhand nog wel eens opzocht, hadden me al op het hart gedrukt dat men begint te veranderen vanaf het moment dat men kinderen krijgt.
Wat is er met jou aan de hand, riep ik bijvoorbeeld ontsteld tegen een oude strijdmakker, vroeger was je zo fanatiek... Che Guevarra mocht nog niet eens naar je veters kíjken. En nú...!
Ach, ja, werd ik dan met een minzame glimlach van repliek gediend, men wordt milder, hè, toegeeflijker! Kínderen, zie je!?

Ik zag helemaal niets, afgezien van iemand die wel wat weg had van een zombie... rond het middaguur en in de volle zon.
Bovendien had ik helemaal niets met kinderen, geen tijd en geen geduld. Dus...
Leuk je weer eens gesproken te hebben! Moeten we vaker doen, laten we zeggen, rond de volgende ijstijd!

Op een goede dag, niet zo gek lang geleden, wordt er aan de deur gebeld...
Ik doe open en ontwaar een – pak 'm beet! – tachtig-, negentigjarige, súperslanke vrouw op de stoep, een vers sigaretje nonchalant in de mondhoek, biertje in de ene hand, in de andere The New iPad.
Kras wijffie, denk ik nog bij mezelf.
Zegt ze: Hai, pap!

U zal het geloven of niet, maar deze jongen stond even met de mond vol tanden, kon geen "pap" meer zeggen...
Ik heb in- noch onderkomen, miauwde ze...
En geen vóórkomen bovendien, vulde ik stilletjes aan.
... mag ik binnenkomen!?

Normaliter huldig ik het standpunt, dat er alleen vrijgevige altruïsten over de vloer mogen komen die ik meen te herkennen uit de laatste Quote500. Ik moet helaas toegeven dat diegenen die ik op die manier gastvrij binnennoodde in mijn nederige stulp, tot nu toe stuk voor stuk na ettelijke versnaperingen ontmaskerd werden als heel vage kennissen die me betrapt hadden op het kopen van een vers kratje bier.

Maar ja, wat doet men in een geval als dit? De deur terug in het slot gooien en de politie bellen?
Het is wél je bloedeigen kind, dat daar staat! Nou ja, "bloedeigen"...
Toe, laat haar nou binnen, lieverd, kietelde mijn vrouw me met het broodmes in m'n rug.
Opeens herinnerde ik me de woorden van mijn voormalige studievrienden en sprak mild en toegeeflijk: Treed binnen, o vreemdeling!
Heb je een vuurtje voor me, pap?
Genoeg toegeeflijk- en mildheid voor één dag...
ERUIT!!! In dít huis wordt NIET gerookt!

Mijn lessen in mild- en toegeeflijkheid beginnen doorgaans bij het ontbijt...
Eerst ruim ik 's ochtends demonstratief luidruchtig de afwasmachine uit. Luidruchtig, omdat ik dochterlief de vorige avond gevraagd heb om zich even tijdens haar nachtelijke filmsessies van de sofa te verheffen teneinde de vaatwasser uit te schakelen. Dat doet ze dan ook braaf, als ze het niet vergeet. Maar om in één moeite door éigener beweging (want, ongevraagd) de afwasmachine úit te ruimen... dáármee verwacht men toch een weinig teveel eigen initiatief.
Toch blijf ik – tegen beter weten in uiteraard – hopen, dat ooit het kwartje valt. Hoop doet leven, nietwaar!?

Afijn, nadat ik de vaatwasser dus uitgeruimd, het brood gezaagd, de worst gesneden, de tafel gedekt en koffie gezet heb, schuift ze doorgaans regelrecht vanuit haar bed aan tafel, maar met een gezicht alsof haar het grootst mogelijke onrecht aangedaan wordt.
Doorgaans speelt deze klucht zich af rond een uur of negen. Maar als het drie uur 's middags zou zijn, zou het niet anders gaan: Ze staat pas op wanneer de koffie op tafel staat, geen seconde eerder. Met andere woorden, ze moet het gehoor van een vleermuis hebben...

O ja, dat heb ik misschien nog niet verteld...
Die nachtelijke sessies van haar zijn gericht op het bekijken van films en series over... VAMPIERS, als u dat wat zegt. Mijzelf boeit zulks absoluut niet... menselijke vleermuizen die ONSTERFELIJK zijn, doch niettemin – ja, ik vind zo'n tegenstrijdigheid te belachelijk voor woorden – in hun LEVENSONDERHOUD moeten voorzien met menselijk bloed.
Misschien heeft ze het – nu ik erover nadenk – dáárom wel gemunt op het bloed onder mijn nagels!

Afijn, mijn vrouw en ik die gewoon waren om tijdens het ontbijt lustig te kwetteren over de dingen van de dag, houden tegenwoordig onze mond. Onze vampier weet de stemming namelijk met haar aanwezigheid en voorkomen dusdanig dicht tot het vriespunt te doen dalen, dat het opeens best een geinig en aanlokkelijk idee lijkt om harikiri te plegen. Bovendien doet haar gesmak, ook zo'n oer-Portugese gewoonte, het servies op tafel ratelen. Met andere woorden, een gesprek valt er alleen nog te voeren in gebarentaal, of met rooksignalen, ware het niet dat er in mijn huis NIET... afijn.

Ik heb u – meen ik – al verteld dat ik het brood tegenwoordig zó dun afzaag, dat zelfs Andrea Boccelli erdoorheen de krant nog wel kan lezen en óók dat dochterlief desondanks met chirurgische precisie de korstjes van het brood afsnijdt. Ja toch?
Wel, houdt dat beeld even vast, want die chirurgische precisie moet u letterlijk nemen... ze hanteert mes en vork namelijk alsof het scalpels zijn.

Mijn vrouw is een ware keukenprinses...
Ze tovert iedere dag weer een culinair meesterwerk op tafel dat door mij luidkeels bejubeld wordt en... verorberd.
De doodenkele keer dat dochterlief niets negatiefs op of aan te merken heeft, zegt ze niets. Niettemin wordt elke rijstkorrel en elke doperwt uiterst zorgvuldig tussen de punten van haar scalpels gevat en van alle kanten bekeken of er misschien massaverníetigingswapens onder schuil gaan.
We proberen je niet te vergiftigen, hoor, kan ik op zulke momenten niet nalaten te mompelen.
Niet helemaal waar overigens, want de gedachte is onwillekeurig een paar keer – zeg, een keer of 365 – bij me opgekomen.

Kortom, lieve mensen, het gaat me een jaar of dertig van mijn leven kosten, maar u hoort: ik ben een modelleerling... als het gaat om mild- en toegeeflijkheid.
Nee, mijn dochter en ik, wij gaan als een speer!

[Tiago's column is te beluisteren op www.Radio850.nl]

[UserID6342]

Whoehahahaha, gewoon naar buiten schoppen en terug naar binnen als ze zich wilt aanpassen aan jullie regels.  Niet aanpassen is geen dak boven der kop.  Geloof me, het werkt echt !  Klinkt als mijn oudste dochter een paar jaar geleden.... en het leest als een dejavuutje...

[widebody]

Ook uw ooit zo strakke lijf, Widebody, verliest alle discipline.

[Tiago's column valt te beluisteren op Radio850]

Hoezo word ik in deze genoemd Ben ik hier het lichtend voorbeeld?

Mijn lichaam is nog steeds strak, het vel dan tenminste .

[razorx]

Whoehahahaha, gewoon naar buiten schoppen en terug naar binnen als ze zich wilt aanpassen aan jullie regels.  Niet aanpassen is geen dak boven der kop.  Geloof me, het werkt echt !  Klinkt als mijn oudste dochter een paar jaar geleden.... en het leest als een dejavuutje...

Ik sluit me hier volledig bij aan en spreek uit ervaring.
Niemand heeft het recht dagelijks je humeur te bederven. Strakke regels en anders exit.

Gewoon durven, je zal jezelf dankbaar zijn.

[Tiago]

Hohohold your horses... en mijn lessen in mild- en... eh, wat was het ook al weer... ehh, toeschietelijkheid dan?
Volgens mijn dochter heb ik helemaal geen geduld en zou ik dagelijks drie Xanax-tabletten moeten slikken. Ik wist niet wat dat was, maar het schijnt een kalmeringsmiddel te zijn dat zelfs de Hulk nog van kleur zou doen verschieten.

Kortom, zo leer ik tussen de bedrijven door van mijn dochter: Geduld is een schone zaak!
Toch weer mooi meegenomen, zo'n wijze les!

Maar nou komt 't...
Wat gebeurde er de volgende ochtend, nadat ik mijn vorige bijdrage neergepend had?
Toen mijn vrouw en ik beneden kwamen, stond het ontbijt op tafel! Dat was nog nóóit gebeurd!!!
En de volgende ochtend, gisteren, van hetzelfde laken een pak! En vanmorgen... nóg een keer!

Nou, vraag ik u af, Dirk342 en razorx, where did I go wrong!? Deze groene opvoeder tast volslagen in het duister!

[Broabander]

Ze wil iets van je! Volgende week dinsdag vraagt ze om een eigen Volf, om naar 'sollicitatiegesprekken' te kunnen rijden...