Onze weervolf... en andere parasieten

[Ewout Schalkwijk]

Ja, nu zou ik pas echt bang worden...


Ewøut

[UserID6342]

Idd, met mijn oudste dochter was het dan, voorspelbaar, zo dat ze iets nodig had van ons.  Meestal poen

[Tiago]

Ahaaaa!!!!

Ik dacht heel eventjes, dat ze radicaal veranderd was, tot inkeer was gekomen.... dat mijn vaderlijk gezag wortel begon te schieten. Haha!
Maar ik moet gewoon logisch nadenken, begrijp ik. Bedankt voor de waarschuwing!

[Tiago]

Prostaatproblemen

Ik heb eens opgezocht geloof ik waarvoor een prostaat eigenlijk is en als ik het me goed herinner, is ie ervoor om problemen te geven, prostaatproblemen dus. Een blik op de volgende verbijsterende statistieken zegt genoeg...

* In 1991 waren mannen die trouwden gemiddeld 31 jaar
en
* In 2011 waren er 19.247 bedrijven met melkkoeien

Het mag derhalve geen wonder heten dat, toen ik de dokter een keer in vertrouwen toefluisterde – zo ongeveer op de toon waarop ik als adolescent bij de drogist condooms bestelde – dat wijlen mijn vader onder meer prostaatkanker had gehad, ze me met luide stemme doorverwees naar het ziekenhuis in Beja, voor een onderzoek van de PROSTAAT!
B-b-beetje l-l-luider, stotterde ik verbouwereerd, want ik geloof dat die do-do-do-hardhorende meneer helemaal achterin uw volle wachtkamer het nog niet gehoord heeft.

Maar goed, laten we de zaak eens klinisch doornemen...
Prostaatonderzoek wil eigenlijk niet meer zeggen dan dat er een echografie wordt gemaakt. Ik zal even in het kort uitleggen hoe zulks in zijn werk gaat, zodat u straks – wanneer het uur U geslagen heeft – vóórbereid ten tonele verschijnt...
Een wulps verpleegstertje vat u gedecideerd bij de snikkel. Ze brengt het ding naar de mond en lispelt "Hallo, hallo... test, test!!!" Dan drukt ze het geval tegen haar oor, luistert aandachtig naar de echo die terúgkomt, en noteert vervolgens haar bevindingen, nadat ze de punt van het potlood met haar lippen bevochtigd heeft, in een schriftje, het zogenaamde gram...

Woehaaaa! Gelooft u dat nou werkelijk? U is een romanticus, zeker!
Okee, ik weet het natuurlijk erg overtuigend te brengen. Dat is waar. Maar – u begrijpt - als dat zó ging, zouden de patiënten in rotten van drie staan te dringen voor de afwerkka... ehhh, behandelkamer.

Welnu, het toeval wil, dat dat inderdaad zo is... dat patiënten te hoop lopen voor de behandelkamer, bedoel ik. Maar dat is puur omdat het volgens-plan-werken in Portugal nog niet uitgevonden is...
Men hangt er erg aan traditie, ziet u, dus de gezondheidszorg werkt grosso modo nog zoals dat het geval was ten tijde van – pak 'm beet! – het Pleistoceen. Men krijgt nog wel een officiële oproep thuisgestuurd met bij benádering het tijdstip waarop men zich ten hospitale dient te vervoegen – in mijn geval, vrijdag de 13de om 9:13 uur. Men mag best een kwartiertje eerder komen. Túúrlijk! Echter, dat men niet denke dat zulks ook maar iets afdoet aan de uiteindelijke wachttijd!
Bij het loket wordt men doorverwezen naar de menigte verderop in de gang, die meer weg heeft van een broodoproer dan van een rij wachtenden.

Een zitplaats vinden is uitgesloten. En al ware dat wel het geval dan zou dat nóg slechts een Pyrrusoverwinning zijn, want de kuipstoeltjes zijn gevormd naar Iberische kontjes, zodanig dat men terstond begrijpt dat de architect van Madurodam uit Portugal kwam. De heupbeenderen komen te steunen op de ránden van zo'n kuipstoeltje en men hangt zo als het ware in het luchtledige bóven het eigenlijke zitvlak.
Verdomd aangenaam, kan ik u verzekeren!

Wat de feestvreugde nog aanmerkelijk verhoogt, is het feit dat men geacht wordt om met een volle blaas op het appèl te verschijnen. De geleerden willen namelijk vaststellen of men nog in staat is om een uitslaande brand uit te pissen.
Kortom, wachtenden wringen zich in allerlei bochten om hun plas op te houden. Bij sommigen is de nood zo hoog gestegen dat ze met een zakdoek hun ogen moeten deppen. De slaapzakken van de mensen die voor de deur gebivakkeerd hebben, teneinde als eerste aan de beurt te zijn, vertonen verdachte vlekken.
Af en toe gaat er een deur open. Een vrouw komt naar buiten en blaft een naam. Niet bepaald een wulps verpleegstertje, meer een verwelkte spruitjespelster. Ze doet qua charme wel wat denken aan die dame die destijds in een Duits kámp om het leven kwam.
Ja, die, ja... die uit de wachttoren gevallen was.

Om een uur of halftwaalf reeds brult de kampwachtster míjn naam...
Ik breng mijn rechterarm schuin omhoog terwijl ik mijn hakken tegen elkaar klak. Mijn uitgestoken hand wordt met een norse hoofdbeweging genegeerd. Dus stel ik me voor aan het vals grinnikende manneke (als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik nóg het spleetje tussen zijn tanden) dat in het sanctum sanctorum zijn wapen zit in te vetten. Door mijn tranen heen lees ik op het bordje op zijn groezelige doktersjas: Dr. J.R. Mengele.
Navraag achteraf leert mij dat de man in werkelijkheid João Raúl Mangala heette, maar het kwaad is al geschied: ik heb een weinig urine laten lopen.
Tot overmaat van ramp adresseert de dokter me in het Duits, vermoedelijk omdat volgens zijn geografische kennis Nederland een provincie is van Duitsland, zoals ook veel Duitsers nog altijd schijnen te denken zoals u weet.

De kampwachtster sommeerde me om met de broek op de enkels op mijn zij op de brits te gaan liggen.
Ehhh, moet ik niet eerst plassen, vroeg ik benepen, mijn tranen de vrije loop latend.
Nee, dat hoefde niet. Dus ik ging braaf liggen. En... ja hoor, zonder een zweem van voorspel ramt Jozef Rudolf me zijn glibberige wapentje in m'n reet...
Van de weeromstuit zeik ik spontaan een gat in de muur. Ja, ik hield 't gewoon niet meer! Het medisch personeel in de belendende operatiekamer – een wijle afgeleid van hun onderhanden werk, een openhartoperatie of zo – begon vol bewondering te applaudisseren, vermoedelijk omdat van mijn gezicht viel af te lezen dat ik wel een hart onder de riem kon gebruiken, ook al werd dat in dit geval een ruilhart.

"Alles in Ordnung!", ging de bruinridder voor het zingen de kerk uit, hoorbaar teleurgesteld.
Ik geloof dat het de allereerste keer was dat een dokter tegen me zei dat alles in orde was en dat me niettemin harakiri nader stond dan het lachen.
Ik herinner me vaag dat ik door de bres in de muur nog wat handtekeningen heb uitgedeeld, dokter Bruinhemd en zijn assistente straal genegeerd heb en pas weer opgelucht kon ademhalen toen ik me aan de zijde van mijn wachtende vrouw voegde... een ervaring rijker, mag ik wel zeggen.

En, vroeg mijn vrouw opgewekt, hoe was 't?
Ik geloof dat 't drie weken geduurd heeft vóórdat ik er normaal – d.i. zónder in snikken uit te barsten – met haar over kon praten...

[Tiago's column "Prostraatproblemen" is vanavond om 19:00 uur te beluisteren op www.radio850.nl]

[snix]

Het heeft even geduurd. Het lukt me nu pas weer om te typen.   

[Boeijke]

 

[UserID6342]

Whoehahahahaha, waar haal je het vandaan .  En dan ondertussen hard tegen jezelf zeggen; ne even niet in plaatjes denken Dirkie

[elianmars]

En... ja hoor, zonder een zweem van voorspel ramt Jozef Rudolf me zijn glibberige wapentje in m'n reet...
Van de weeromstuit zeik ik spontaan een gat in de muur. Ja, ik hield 't gewoon niet meer!

Meer! Meer!   

[Taranis]

En... ja hoor, zonder een zweem van voorspel ramt Jozef Rudolf me zijn glibberige wapentje in m'n reet...
Van de weeromstuit zeik ik spontaan een gat in de muur. Ja, ik hield 't gewoon niet meer!

Meer! Meer!   

Feest der herkenning?

[elianmars]

En... ja hoor, zonder een zweem van voorspel ramt Jozef Rudolf me zijn glibberige wapentje in m'n reet...
Van de weeromstuit zeik ik spontaan een gat in de muur. Ja, ik hield 't gewoon niet meer!

Meer! Meer!   

Feest der herkenning?

Dat van het glibberige wapen (bij mij geen tje) wel, ja   

[UserID6342]

Meestal een goed dikke, gehandschoende, vinger   bij dat soort onderzoeken

[Tiago]

Eén van de oplettende (Duitse!!) beluisteraars van Tiago's column op www.radio850.nl vroeg me langs de neus weg wat dat druppelende geruis toch was op de achtergrond...
Welnu, dat was regen! Jawel, regen, dat van het dak in de regenton viel...

Ik ben het met u eens dat - indien men ingewijd is in de klimatologische omstandigheden hier ter plekke -  het  méér voor de hand ligt te veronderstellen dat de incontinentie (vanwege prostaatperikelen) alsnog hard heeft toegeslagen bij mij en mijn druppelaar nu (vanwége dat lekke leertje) op permanente basis over de rand van mijn bureaustoel boven een nachtspiegel hangt, doch ik kan u verzekeren sóms - zeg, 1 of 2 keer per jaar - regent 't híer ook. En dát was tijdens die opname toevallig het geval.

En diegenen die (mét de drijvende kracht achter Radio850) vinden dat ik net klink alsof ik met mijn harses in een gebarsten toiletpot vastzit, kan ik bij deze - in één moeite door - ook even geruststellen...
Zo heb ik altijd geklonken!
Edoch... daar wórdt aan gewerkt!

[Tiago]

Misschien aardig om één van de grootste mysteries, waarover geleerden overal ter wereld zich dagelijks het hoofd breken, eens onder de loep te nemen... het politieke bestel in Portugal.

Persoonlijk heb ik decennia gekend dat ik me daarover niet druk kon maken, niet eens wist dat het bestond, maar sinds een jaar of wat drukt het me zwaarder op het gemoed dan – ik noem maar een dwarsstraat – het einde van de wereld.
Dat laatste – het einde van de wereld – betekent volgens diezelfde geleerden onherroepelijk óók het einde van de Inca-kalender. 't Is maar dat u 't even weet! Kom me achteraf niet aan dat ik u niet heb gewaarschuwd...

Maar eerst even dat mondiale vraagstuk dat iedereen zo na aan het hart ligt, de politiek in Portugal dus...

Toen het hek van de dam was na de Anjerrevolutie in 1974 hebben hele volksstammen zich in de politiek gestort, met als voornaamste beweegreden dat aan politiek bedrijven geen zwaar tillen te pas kwam. En inderdaad, het land kan nog zo diep in de stront zitten, ik heb nog nooit een politicus erop kunnen betrappen dat hij (of zij) daar zwaar aan tilt.
Want er staan tenslotte wel belangrijkere punten op de politieke agenda. Wat dacht u bijvoorbeeld van 'exhibitionistische zelfverrijking'. Dáár wil de politicus zijn tanden nog wel in zetten! Met wisselend succes overigens. Sommigen komen niet verder dan een vakantiehuisje van amper tien miljoen in de Algarve. Maar dan heb ik het natuurlijk over de marginale kruimelaars, niet over de grote jongens zoals – laat ik even dicht bij (uw) huis blijven! – onze eigen grote Willy Cock.

Ter linkerzijde van het politieke spectrum treffen we het Bloco de Esquerda (BE) aan, vergelijkbaar met ons Groen Links, en de Partido Comunista Português (PCP), allebei met een schamele tiental zetels vertegenwoordigd in het parlement. Deze twintig man/vrouw van BE en PCP tezamen noem ik voor het gemak even AC/DC.
Waarom?
Wel, ze schreeuwen tegen alles en iedereen met twee benen of minder. Ze schreeuwen naar links (voor de kijker rechts), ze schreeuwen naar rechts (ook al zit daar niemand, doch kniesoor die daarop let), ze schreeuwen tegen de voorzitter, ze schreeuwen tegen elkaar, ze schreeuwen tegen de interruptiemicrofoon, prullenbakken, praatpalen, fluisterasfalt, ja, ze schreeuwen zelfs tegen het volk, want...
Punt 1   Ze vertegenwoordigen het volk
Punt 2    Ze schijten dikke peuken van het volk (ECHT WEL! Omdat ZULLIE NOOIT OP ÓNS STEMME!!!)
Ze schreeuwen zóveel, dat ze bij het slotdebat vóór de verkiezingen hun stem kwijt zijn, zodat ze er voor Jerónimo-met-de-korte-achternaam bij zitten en zodoende op verkiezingsdag nóg geen stem hebben. Hun vaste achterban is de landelijke Stichting Gilles de la Tourette.

Ter rechterzijde van het spectrum treffen we de Partido Popular (Pepe) aan. Die partij – zeg maar, de Portugese VVD – staat sinds jaar en dag onder leiding van Paulo Portas (Pepe), de huidige minister van Buitenlandse Zaken en bezoeker van darkrooms. Waarom dat laatste er altijd bij vermeld wordt, weet ik eigenlijk niet, of het moet zijn (maar dat lijkt me sterk) dat politici hier te lande verplicht zijn hun nevenactiviteiten op te geven.
Ter rechterzijde van de VVD, zit... niets, noppes, nada! Kijk, en dát vind ik eigenaardig!
Waarom?
Wel, toen de t.v.-kijker hier vijf jaar terug kon stemmen op "O maior português de sempre" (= De grootste Portugees aller tijden), werd massaal gekozen voor António Oliveira Salazar, hét gezicht van de fascistische dictatuur die het land bijna een halve eeuw lang in een roestijzeren greep hield, 41(!) procent. Nummer 2, een communist die meewerkte aan de uiteindelijke val van de dictatuur in 1974, vergaarde slechts negentien procent van de stemmen, minder dan de helft van die voor Salazar.
Kortom, begrijp u 't begrijp ik 't!

Tussen de VVD en AC/DC in vinden we de twee grote middenpartijen, de Partido Socialista (PS) en de Partido Social Democrata (PSD) – zeg, PvdA en CDA.
Jazeker, allebei míddenpartijen, maar de duivel slaapt ertussen, want een coalitie tussen beide partijen is onmogelijk. Er zit namelijk een wereld van verschil tussen de respectieve politieke agenda. Dat komt nimmer zo schrijnend aan het licht als in verkiezingstijd.
De politieke agenda van de PSD bijvoorbeeld komen erop neer:

      Als de PS aan de macht komt, gaat het land naar de ratsmodee!

De agenda van de PS daarentegen luiden, in een notedop – en let nu even heel goed op!:

   Als de PSD aan de macht komt, gaat het land naar de ratsmodee!

De burger kan maar kiezen!
Ziet u nu het wereldwijde verschil met de politiek in andere landen van de Europese Unie?
Ik ook niet.

Ik meen dat het de grote Winston Churchill was die ooit zei: Het beste tegengif tegen democratie is een gesprekje van twee minuten met de gemiddelde kiezer.
Ik zou die uitspraak willen aanpunten: Het beste tegengif tegen democratie is een gesprekje van één minuut met de gemiddelde políticus.

Ik hoor u al smalen: O ja, mooie betweter, en als jíj het voor het zeggen had, wat zou jíj er dan van terecht brengen?
Het antwoord luidt: hélemaal níets! Het land zou binnen recordtijd naar de... ehh, ratsmodee zijn, maar ík zou de kiezer tenminste serieus nemen.  Ik zou meteen datgene afschaffen wat de kiezer niet wil. Neem belastingen! De huidige minister van Financiën, Vitor Gaspar, zei 't kortelings snedig: De kiezer verwacht álles van de staat, maar wil níet (de belastingen) betalen om een en ander te bekostigen.
Dus ik zeg: wil men dat niet, afschaffen die handel! Het schip der staat gaat naar de kelder, maar het volk is tenminste tevreden. En dáár gaat het om. En zo zou ik het land met vaste hand terugleiden naar de oerknal.
Wat zegt u?
Tiago for president!?
Het duurde even, maar... u hééft 't begrepen!

[Tiago's column is te beluisteren op www.Radio850.nl]

[Tiago]

Ja, hoor! Heb ik weer...

Gisteren tussen Castro Verde en Beja roept de boordcomputer opeens: Koelwaterniveau laag!
Het klonk nogal dringend, dus het leek me raadzaam om de wagen meteen maar langs de kant van de weg te parkeren (in plaats van te doen alsof mijn neus bloedde en de laatste dertig kilometer naar de eerstvolgende garage in Beja te overbruggen).
In de winkel-van-Sinkel onder mijn achterklep vond ik een fles gedestilleerd water (of beter, gede-ioniseerd water o.i.d.).
Tja, water is water, loste ik de zaak praktisch op en ik mikte een slof of wat onder de betreffende vuldop.

En inderdaad, de melding was weg, toen ik de Volf startte. Doch, o grote schrik, ná enkele kilometers begon het motormanagementlampje weer te branden. Vol berouw (na de zonde) kocht ik mij een fles "coolant" bij het volgende benzinestation in Beja, alsof dát nog iets zou kunnen afdoen aan mijn eventuele blunder. De prijs van de fles (€13,50) stak nogal schril af bij die van het gedestilleerde water dat ik gebruikt had, hetgeen mij sterkte in het groeiende besef dat water niet altijd slechts water is en ik iets verschrikkelijk verkeerd gedaan had.

Overigens, het motormanagementlampje bleef vanmorgen uit toen ik me richting de Volvogarage te Huelva wilde begeven. Dus ik heb 't 'r maar even bij gelaten...

Wie 't weet, mag 't zeggen!

[KIM]

Ach, in Portugal zal het niet zo'n probleem zijn. Het koelmiddel bestaat al uit 50% gedemineraliseerd water en 50% antivries.
De vorstwaarde van je koelvloeistof is iets minder laag geworden.

No worries!

Wel even de boel in de gaten houden, want koelvloeistof verdwijnt niet zomaar.