Onze weervolf... en andere parasieten

[Tiago]

Ik geloof dat ik dit blog ooit begonnen ben met de woorden "Ik begrijp niet waarom mensen kinderen willen!". Ik denk dat ik dit blog ga beëindigen met "Ik begrijp niet waarom mensen een Volvo willen!"
Ik voor mij? Ik wil van allebei wel gráág af!

Je wilt niet weten wat Volf ons vandaag weer geflikt heeft...

[arjen850]

Ik geloof dat ik dit blog ooit begonnen ben met de woorden "Ik begrijp niet waarom mensen kinderen willen!". Ik denk dat ik dit blog ga beëindigen met de woorden "Ik begrijp niet waarom mensen een Volvo willen!"
Ik voor mij? Ik wil van allebei wel gráág af!

Je wilt niet weten wat Volf ons vandaag weer geflikt heeft...

Echt wel, kom maar op

[volvobug]

Ik zit er klaar voor 

[GeertG]

Je vast laten staan met een lege benzinetank.............

[Tiago]

Weleens met een V70 T5 door een sterk dalende, drukke winkelstraat naar beneden gesuisd... terwijl de remmen het niet doen?
Ik kan u bij deze verzekeren dat het traject Oeteldonk - Wladiwostok, én vice versa, voor het gevoel korter is!
Zéker, wanneer je peentjes zit te zweten uit angst dat de pick-up truck die voor je rijdt, onverhoeds in de ankers gaat, vanwege een overstekende voetganger of zo... Toegegeven, díe kans is in Portugal louter hypothetisch, want... de voetganger die wil overleven, gelieve zich minimaal een lichtjaar verwijderd te houden van oversteekplaatsen. Portugese automobilisten schijnen zebrapaden namelijk te beschouwen als een nuchterheidstest of zo, als een plek waar men kan tonen dat men nog kaarsrecht met de wielen tussen de witte strepen door kan rijden. Zodra een zebrapad opdoemt binnen het blikveld van de gemiddelde automobilist, gaat hij er even goed voor zitten en - aangezien niemand die bij zijn volle verstand is, hier te lande nuchter achter het stuur kruipt - wordt er op zo'n moment voor de zekerheid een forse dot gas gegeven, teneinde de proeve van bekwaamheid met goed gevolg af te leggen.

Niettemin had ik de grootste moeite om vrij te blijven van de achterbumper van de voor mij slingerende en hobbelende (dat hobbelen vanwege de nietsvermoedend overstekende toeristen) middenstander, mijn ene hand als een klamme graftak rond de handrem geslagen, de andere aan het stuur geklonken teneinde de teugelloze Volf op het rechte pad te houden...  Om de drommel geen sinecure trouwens, dat laatste, want hij begon steeds zwaarder naar rechts te trekken, mijn rijdier, als wilde hij dartel een paar onbekommerd winkelende huisvrouwen naar de eeuwige bleekvelden helpen. Iets wat hier overigens absoluut geen opschudding meer wekt op een doordeweekse zaterdag, maar... het was maandag!
Monday, bloody Monday, goddomme!

[Tiago]

Nee, júllie hebben geen sterk dalende straten natuurlijk (de Cauberg even niet gerekend) in dat platvloerse kikkerlandje van jullie!

Eigenlijk waren de voortekenen van wat ging komen, des morgens al aan het zwerk verschenen...
We trokken het autoportier achter ons dicht en de eerste druppels spetterden op de voorruit.
Ach, troostte ik mijn vrouw, dat komt... er zijn vrienden uit Nederland onderweg.
Ja maar... die komen toch morgen pas!?
Is helemaal waar, maar de weergoden houden er rekening mee dat Hollanders op weg naar het zuiden België en Frankrijk overslaan!

Wat dies ook zij, de meteorologische dienst had een enorme dip in de temperaturen voorspeld, welke twee dagen zou aanhouden. Een uitgelezen moment, had ik eenzijdig besloten, om met mijn vrouw te gaan vissen in de barragem (= stuwmeer) da Monte da Rocha bij Ourique...
Hè?
Nee, niks gevangen! Geen beet gehad! Mijn vrouw ving er nog wel een stuk of tien, maar dat is voor háár doen beneden alle peil.
En kóud, meneertje, kóud! Als het tweeëntwintig graden was gisteren, dan was 't veel. En dat bij een straffe Noordwester...
Ja, koud, hè!?
Wel zonnig!

Afijn, op het einde van de dag startte ik de auto en... floepte het motormanagementlampje opeens aan...
Maar ja, dat doet het wel vaker, zoals u misschien nog weet, en dan floept het na een keer of drie... vier starten weer uit. Maar... was 't inbeelding van me of maakte de motor een ander geluid dan normaal? En... ik zag, dat het klokje opeens op --.-- stond. Raar, maar...
De tijd stel ik wel opnieuw in als we thuis zijn, negeerde ik het lichte ongemak.
Ofwel, 'gare rapen' waren op dat moment het laatste waaraan ik dacht. Toch een teken dat mijn vertrouwen in onze Volf herstellende is... ehh, was!

Tevree stoven wij op het traject Ourique - Castro Verde achter een bestelwagen aan die een vrachtwagen passeerde, met de bedoeling om achter die bestelwagen weer naar de rechter rijbaan terug te zwenken...
Nu heeft de Portugese automobilist evenwel de gewoonte, níet eerst te wachten tot ie de voorkant van de zojuist gepasseerde wagen in zijn binnenspiegel heeft. Nee, hij "snijdt" die wagen, liefst zo kort mogelijk.
Voor een vrachtwagen niet een heel groot probleem, maar de bestuurder van een ingehaalde personenwagen heeft een poosje absoluut geen zicht op wat zich vóór zijn voorligger op de weg afspeelt. Ook al ziet deze jongen op zulke ogenblikken allemaal beren op de weg. Doch dit terzijde!

Ik kon dus niet invoegen tussen de bestel- en de vrachtwagen, terwijl mijn geoefend oog een rap tegemoetkomend voertuig ontwaarde. Normaalgesproken geen probleem voor ondergetekende en zijn "trouwe" Volf, de tweehonderdenvijftig paardjes in het vooronder klaren dat soort klusjes doorgaans zonder probleem. Kortom, haver op de plank!
Echter... in plaats van met een Volvensprong vooruit te schieten, begon de wagen te schokken en te sputteren... Ik kon gas geven wat ik wou, maar... de navenante power bleef uit.
Godverdegodver, wrong ik mij tegensputterend alsnog in het inmiddels ontstane gaatje tussen de bestel- en de vracht-.

De motor hernam zijn normale toon, maar... de snelheid liep terug...
Hé, de cruise control is uitgevallen, constateerde ik.
Ik kreeg het ding ook niet opnieuw aan de praat, dus...
Laat maar zitten dan, hoor! Dan maar het voetje opnieuw bij, vóór ik rectaal genomen word door die vracht-!

Het gaspedaal reageerde normaal, maar elke keer als ik het diep intrapte... begon het geschud en gestotter... net alsof de tweehonderdenvijftig paardjes er alle een verschillende mening op na hielden over welke kant het heen moest.
Maar... nog steeds geen meldingen van de boordcomputer, afgezien dan van het motormanagementlampje.
Mórgen naar de garage in Huelva, sprak ik zijwaarts als een man die met geen tweehonderdenvijftig paarden - laat staan, door een weerloze vrouw - meer van een eenmaal genomen besluit is af te brengen.
Maar morgen komen je vrienden, mompelde mijn vrouw langs haar neus weg.
Óvermorgen naar de garage in Huelva, sprak ik kalm en gedecideerd.

Afijn, de Volf roffelde rustigjes verder, niets aan het handje!
Tot... de sterk naar beneden aflopende, drukke winkelstraat in Castro Verde dus...

[V70 classic]

T is weer een feest om te lezen.

[Tiago]

Om te lezen, misschien...
Om het te ondergaan, waarde V70 classic, is een geheel ander verhaal. Laat ik volstaan met te zeggen, dat ik niet bepaald een lachebekje was, gisterenavond.

Afijn, halverwege mijn afgang door de winkelstraat bedenkt mijn vlijmscherpe brein het volgende...
Wacht 's effe... remmen werken niet meer, stuurbekrachtiging werkt niet meer! Zou de motor afgeslagen kunnen zijn misschien!?
Met mijn jongeheer mep ik de radio uit, teneinde een luisterend oor... eh, te luisteren te leggen...
Hè?
Nee, dat was even niet bij me opgekomen, nee, dat ik de handrem rustig even had kunnen loslaten, in aangetrokken toestand!

Wanhopig poog ik de auto opnieuw te starten...
Contactsleutel wil niet terug! Lógisch! De pook staat in D! Normaliter start men de auto in de P!
Maar... om de pook in de P te rammen (wederom met mijn jongeheer vanzelf), lijkt me even geen optie, ook al zitten we allebei in de riemen...
Naarstig speur ik naar een gaatje tussen de geparkeerde auto's langs de kant. Echter, de onzalige omstandigheid dat onze Volf kalmpjes voortdendert, ondanks de aangetrokken handrem, doet me tot de slotsom komen dat - primo - ook de handrem betere tijden gekend heeft en - segundo - ik me niet schadevrij uit een fileparkeersituatie ga redden!

Tegen de tijd dat ik bedacht heb dat de contactsleutel vermoedelijk ook in zijn N een nieuwe startpoging zal toelaten, arriveren we onderaan de helling, het einde van de winkelstraat. De onafzienbare marktplaats doemt voor ons op...
Ik knal de Volf bij een stoeprandje op (goed nieuws voor de banden- annex uitlijnboer te Mértola!) en de bemanning valt elkaar van pure opluchting in de armen...
Wat nu, wil mijn vrouw na een innig intermezzo terug naar de onderhanden kwestie.
Eerst een hapje eten, antwoord ik, aangedaan door zoveel tederheid harerzijds. Ik heb honger als een paard en dorst als... als... onze Volf!

Het restaurant Market, mij door een kameraad aanbevolen, was natuurlijk dicht. Er zíjn van die dagen...
Bij een ander ging de keuken pas om acht uur open. Bij de derde, keurig, zowel van buiten als van binnen, kregen we opgewarmde friet van vóór het Stenen Tijdperk voorgezet. De vullingen knalden over de tafel! Het had meer weg van een potje pingpong, dan van een vredig diner à deux. Het vlees was taai en droog, de zeeschelpen waren gevuld met rijst, in plaats van met schelpdieren...
Mijn eerste vrouw zou me met een blik op mijn hand over hand toenemende chagrijn toegesist hebben: Je zégt níets, hoor!
Gelukkig is mijn huidige vrouw uit ander hout gesneden: Jullie moesten je schamen, om mensen zulke rommel voor te zetten!
Teneinde de serveerster een hart onder de riem te steken, relativeerde ik: Het bróód was uit de kunst!

Terug naar onze Volf, inmiddels braaf af en afgekoeld...
Ik controleer water-, olie- en weet-ik-wat-niet-al-peil. All systems are go!
Ik start de motor, die loopt als een zonnetje. Ik tracht een triomfantelijk lachje te onderdrukken, maar voel de bewonderende, zijdelingse blik van mijn vrouw: Je moet erin dóórgaan!
Ik zet een smoel alsof ik inderdaad dagelijks met dit bijltje hak.

Blasé loods ik de Volf omhoog door de nauwe straatjes van Castro Verde...
Mijn vrouw ontspant zienderogen. In een haakse bocht van één van die nauwe, middeleeuwse straatjes, Rua de Cândido Alves Barjas, slaat de motor af. Ik start opnieuw, de motor slaat opnieuw af. Ik start nog eens, de motor slaat nog eens af. Achter me begint iemand te claxoneren. Ik start opnieuw, de motor niet. Een hulpeloos gebaar makend naar mijn achterligger stap ik uit.
De bestuurder van die auto - een rijwiel, vermoedelijk nog vóór de Onafhankelijkheid in elkaar geflanst, doch... functionerend - helpt me de Volf zodanig dicht langs de gevel van een huis te duwen, dat hij, Flintstone, erlangs kan.

Ik besluit, de Assistência van de verzekering te bellen...

[The Demon]

Is weer een fantastisch verhaal, maar ik denk dat je een nieuw relais 103 moet hebben Tiago.

Groet,
The Demon.

[Tiago]

Pardon?

[The Demon]

Om dat afslaan op te lossen.

Releais 103 stuurt de brandstofpomp aan en wil nog wel eens de geest geven.

Groet,
The Demon.

[Tiago]

U wil zeggen, mijn eenentwintigsteeeuwse tijdcapsule is vleugellam tot staan gebracht door een gebroken stukje - wat is 't - plastic?

[razorx]

Erger: door één miezerig verdampt hompje soldeer.
Of twee.

[CarolineB]

Zit hier met een grote smile te lezen, maar ik moet er niet aan denken om dit mee te maken.

[The Demon]

U wil zeggen, mijn eenentwintigsteeeuwse tijdcapsule is vleugellam tot staan gebracht door een gebroken stukje - wat is 't - plastic?

Erger: door één miezerig verdampt hompje soldeer.
Of twee.

Dus ik ben bang dat je even een soldeerbout moet gaan opzoeken in je gereedschapskist.

Groet,
The Demon.